ร่วมสมัย

"นาย! นายเห็นไหมว่ารถฉันถลอกเพราะรถเน่าๆของนายน่ะ!" จูนี่หันไปแวดเสียงใส่ชายหนุ่ม เธอเหลือบตามองจักรยานคันเก่าที่พังไม่เป็นท่าเพียงนิด ล้อมัน..ล้อมันบิดเบี้ยวเป็นเลขแปดขณะที่รถของเธอแค่สีถลอกเท่านั้น แต่ถ้าเทียบกับราคาซ่อมแล้วมันเทียบกันไม่ได้เลย
"แต่รถผมพังเพราะความมักง่ายของคุณ ถึงมันจะเก่าจะเน่า แต่มันไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร" คำพูดเชิงเหน็บแนมของชายหนุ่มทำเอาจูนี่ถึงกับชะงัก เธอขมวดคิ้วอ...

หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาคงจะปราบความร้ายของเธอด้วย...ความรัก

เพราะกลัวถูกแย่งชิงความรักจากพ่อไปทำให้เธอต้องทำตัวร้าย และความร้ายกาจของเธอทำให้เขาต้องหาวิธีปราบ แต่วิธีที่ว่ากลับสร้างตราบาปที่ยากจะให้อภัย และเธอต้องหนีไปไกลอีกซีกโลกเพื่อซ่อนความลับบางอย่างไม่ให้เขาหรือใครรู้

“ฉันเป็นตัวอะไรสำหรับนายกันแน่”

ปราบดาตกใจที่เห็นน้ำตาคนร้ายกาจ แทนที่จะรู้สึกสะใจแต่ทำไมมันตื้อๆ จุกๆ ในอกแปลกๆ

ระหว่างเ...

ข่าวฉาวบนหน้าหนังสือพิมพ์ทำให้เขากับเธอต้องแต่งงานกัน แต่การแต่งงานครั้งนี้เป็นไปได้ยากนักเมื่อเจ้าสาวช่ายพยศจนเจ้าบ่าวต้องหาวิธีปราบเธอให้อยู่หมัด เพราะความบ้างานของ ตรีศูล เอกโยธิน นักธุรกิจหนุ่มขวัญใจสาว ๆ จึงต้องอกหักซ้ำยังต้องตกเป็นข่าวฉาวกับ ภาพตะวัน เสถียรพงศา สาวสวยเปรี้ยวเข็ดฟัน ลูกสาวเพื่อนบิดามารดา เพราะเผลอไปจูบเธอที่ต่อว่าเขาปาว ๆ อย่างไม่ยอมแพ้ เขากับเธอจึงถูกบังคับให้แต่งงานกัน แต่ม...

ฉันใช้มือดันแล้วทุบที่หน้าอกของเดฟแรงๆแต่ไม่เป็นผลใช้มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยฉันไม่ให้สบัดหนีเขาแขนอีกข้างแค่เท้าไว้ที่โต๊ะข้างตัวก็เท่านั้น แล้วเขาก็ค่อยๆใช้ปากเขาเปิดให้ริมฝีปากฉันเผลอขึ้นเพียงเล็กน้อยแล้วดันน้ำที่มีรสชาติเหมือนน้ำแดง.. มันก็น้ำแดงไง!
เดฟค่อยๆดันน้ำแดงเข้ามาผ่านริมฝีปากของฉัน ทำเอาฉันหยุดทุบตีเเล้วเปลี่ยนเป็นจิกไปที่เสื้อหนาๆของเขาแทนแล้วเผลอกลืนน้ำแดงรสหวานๆที่เขาเป็นคนส่งมาให้อ...

ชีวิตที่เรียบง่ายของ 'พิมรภา' กลับผกผันขั้นสุด เมื่อเธอต้องกลายเป็นผู้ร้ายและตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!

ชายหนุ่มวัย25 ปี ร้ายกาจ เสเพล ไม่ใช่คนที่เธอควรจะ จะข้องเกี่ยวข้อง
คนอย่าง นาย อิทธิพัทธ์ กลับเข้ามาสั่นคลอนหัวใจของเธอ ได้อย่างง่ายดาย

ใบหน้าหล่อเหลา เสน่ห์อันร้ายกาจ และความร้อนแรง ทำให้เธอ เดินเข้าไปหาเขา

ผู้ช่วยสอนคนสวย พราวรุ้ง ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงวันแรก ก็ต้องถอนหายใจ ด้วยความอึดอัด เมื่อต้องมาเจอ เด็กซิ่ว อย่างนายอิฐ
ลูกชายคนรวย ที่เอาแต่ใจ เกเร และต้องการเล่นเกมเอาชนะกับเธอ
...

เมื่อเขาคือเจ้าชีวิต เธอจึงไม่มีสิทธิ์คิดจะต่อรอง มันถูกต้องแล้วเหรอ กับการที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องยอม ซึ่งบางครั้งเขาก็ทำเหมือนกับว่าเธอนั้นไม่มีหัวใจ ผู้ชายอย่างเขามันคือวาร้าย ที่จ้องแต่จะทำลายชีวิตของเธอ
หลายคนอาจจะมองว่าเขาเย็นชาไม่มีหัวใจ แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่ออสตินทำลงไปทั้งหมด ก็เพื่อหวังแค่ว่าจะได้ใกล้ชิดกับเธอ เพียงแค่เขาอาจจะแสดงออกในทางที่ตรงกันข้ามกับหัวใจต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน เขาถึง...

“ฉันไม่ชอบเธอ! อย่าเข้ามายุ่งกับฉันอีก”
“ชะเอมก็ไม่เคยคิดที่จะชอบคนอย่างพี่เหมือนกัน แต่ที่ทำก็เพราะ..”
"เพราะแม่ของฉันใช่ไหม"

เมื่อม้าตัวโปรดถูกทำร้ายพร้อมกับมีการลอบวางเพลิงเผาไร่ บัลลังก์เมฆ เดวิดสัน วินส์ตัน พ่อเลี้ยงหนุ่มมาดโหดโคตรเถื่อน จึงอาละวาดประหนึ่งนรกแตก และทันทีที่ได้รู้ว่าคนที่กล้ากระตุกหนวดเสือคือลูกสาวสัตรูอย่างบุปผาสวรรค์ นฤบดินทร์ ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แก่นกะโหลกกะลา แถมยังแสบซ่าเหลือใจ ถึงแม้ลึกๆ เขาจะเอ็นดูเธอ แต่ความผิดครั้งนี้มันเกินจะให้อภัย ฉะนั้นพ่อหนุ่มบ้าเลือดจึงไม่รอช้าที่จะยัดเยียด ‘นรก...

"พี่ดีแล่นคะ"
"อย่ามายุ่งกับฉัน เธอไม่มีวันแทนปอได้จำใส่สมองเอาไว้ เธอไม่ได้ครึ่งปอแก้ว ไม่มีวันที่เธอจะแทนได้"
"ป่านรู้ดีว่าไม่มีวันแทนพี่ปอได้ ป่านรับรู้มาตลอดว่าป่านไม่มีวันได้ครึ่งพี่ปอ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ช่างในชีวิต ป่านไม่เคยสู้พี่ปอได้เลย แต่ตอนนี้พี่ดีแล่นคือสามีตามกฎหมายของป่าน ป่านดูแลพี่ดีแล่นตามหน้าที่ภรรยา"
"ภรรยาเหรอ? หึ! เธอไม่มีสิทธิ์ใช้คำนี้ด้วยซ้ำ"
"ในทะเบียนสมรส นางสาวป่านทอทอง...

“เจ้าสัวขอให้เฮียปราบหนูจี แต่เฮียไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะเฮียจะขยี้หนูให้จมเตียงแทน”

เมื่อท่านประธาน BEM เจ้าของสถานีวิทยุโทรทัศน์ชื่อดังอันดับหนึ่งของประเทศและเจ้าของสำนักข่าวระดับประเทศ เกิดถูกตาต้องใจสาวน้อยผู้ใสซื่อเธอเป็นเพียงพนักงานธรรมดาในบริษัทของตัวเอง อะไรจะเกิดขึ้น...

"เธอทำงานที่นี่เหรอ"

"ค่ะ"

"ทำไมผมไม่เคยเห็น? หรือผมไม่ได้สนใจ..."

"คงงั้นมั่งคะ"

......

...

"ผมสนใจคุณ"

"แต่งงานกันมั้ย?"

“อาจารย์แซนเดอร์สครับ อาจารย์ประหม่าแบบนี้ตลอดเลย หรือว่าเป็นเพราะผมกันแน่” น้ำเสียงของไมเคิลเจือแววล้อเลียน รอยยิ้มของเขาสดใสจนทำให้ใจอ่อนขณะเอนตัวพิงโต๊ะทำงานของดีแลน
ดีแลนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นิ้วของเขาปัดไปโดนขอบสมุดสเก็ตช์ภาพ “ฉะ—เอ่อ—แค่...วันนี้มันเป็นวันที่ยาวนานน่ะ ไมเคิล เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า”
ความตึงเครียดนั้นติดตามดีแลนกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์แห่งใหม่ของเขา ที่ซึ่งเขาได้พบกับเดย์วอนเป็นครั้ง...

ยอมเป็นของพี่ได้ไหม พี่จะลบรอยบ้าๆพวกนั้นออกให้เอง
(เพราะความใจดีทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย หลังจากที่ยื่นมือเข้าไปช่วยนายน้อยแห่งตระกูลยากูซ่า)

"กูเลี้ยงมึงมากับมือ ใครก็พรากมึงไปจากกูไม่ได้!"เศรษฐีหนุ่มใหญ่วัย 39 ปี ที่หวงเด็กในอุปการะพี่เลี้ยงมาอย่างปาริชาติ เด็กกำพร้าที่นับวันยิ่งโตยิ่งสวยนับวันยิ่งหัวกระไดไม่แห้งเพราะเธอต้องเป็นของเขา

“นายหญิงเลือด!” วิชัยวิ่งหน้าตาตื่นรีบเข้าไปประคอง แต่กลับถูกนายหัวผลักออกมาเสียก่อน
“เมียฉัน ฉันดูแลเขาเอง” อนาคินถลาเข้าไปดูหญิงสาวด้วยความตกใจ
“ตะวัน...พี่ขอโทษ”
เพียงตะวันถึงกับหน้าซีดเผือด รู้สึกจุกที่หน้าท้องอย่างรุนแรง“ช่วยลูก...เราด้วย”
อนาคินตวัดร่างเล็กขึ้นมาอุ้ม พาหญิงสาวลงไปลานจอดรถของโรงแรมทันที โดยมีวิชัยวิ่งตามไปติดๆ คงเหลือแต่เพียงวิญาภาที่ยืนยิ้มออกมาอย่างสะใจและได้ภาวนาให้หญิงสาว...

หลังจากสามปีแห่งการแต่งงานที่เย็นชาและผูกมัดกัน ชญานิษฐ์ก็หย่าร้างเธออย่างโหดเหี้ยมหลังจากคืนอันเร่าร้อนกับทรงพล ชญานิษฐ์ตระหนักดีว่าเธอถูกเขามองว่าเป็น "คนเลว" มาโดยตลอด จึงจากไป และพบว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝดสาม อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ลูกๆ เกิดมา ลูกชายคนที่สองของเธอก็หายตัวไปอย่างลึกลับ ทิ้งรอยแผลเป็นที่ไม่อาจลบเลือนไว้ให้กับเธอ

ห้าปีต่อมา ชญานิษฐ์ กลับมายังบ้านเกิดพร้อมกับลูกๆ และได้พบกับทรง...

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย
“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ
แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเค...

ความไว้วางใจที่แตกสลาย แต่ความรักยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

“อาหลาง... หึ นายมันก็แค่ที่ระบายอารมณ์ของฉัน”
หลิวเฟยหลง มาเฟียหนุ่มหยิบเสื้อผ้ามาสวม ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของทาสรักหนักๆ ทีหนึ่ง แล้วเดินออกไปจากห้องนั้น
ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนอย่างเดียวดายเหมือนเช่นทุกครั้งที่เคยทำ
“คุณหลิว จะมีสักวันไหมที่ผมจะเป็นคนสำคัญของคุณบ้าง...”
ไป่หลางลืมตาขึ้นมองร่างหนาที่เดินพ้นประตูไปพึมพำเสียงแผ่วพร่าด้วยความเจ็บช้ำ หัวใจปวดปร่าร้าวรานไม่เคยจางหาย
เมื่ออีกฝ่ายยังคงทำร้...