Kabanata 1

Kumusta, at maligayang pagdating sa Ang Ipinagbabawal Nating Pag-ibig. Sa kailaliman ng librong ito, makikita natin ang mga elementong tulad ng BDSM, mga kink (kahit ano’t lahat ng klase), pagdukot, pagpapahirap, seks, at iba pang bagay na maituturing na marahas. Madilim din ang temang dala ng kwentong ito, at isa rin itong reverse harem dahil ang ating mahal na Prinsesa ay mapupunta sa isang relasyon kasama ang tatlo niyang nakatatandang mga Kuya sa pagka-ama—may kasama ring malaking agwat sa edad. Pakitandaan: mula umpisa hanggang dulo, puno ito ng mga posibleng “trigger,” kaya kung tutuloy ka pa, alam mong may babala na. Ngayon, wala nang paligoy-ligoy—enjoyin mo ang kwento.

Ella

“Si Ella Knight, pakipunta sa opisina ng Principal. Inuulit ko, si Ella Knight, pakipunta sa opisina ng Principal,” malakas na boses ang umalingawngaw mula sa intercom. Napakurap ako, saka dahan-dahang iniangat ang tingin mula sa mesa ko. Finals naming mga high school, at katatapos ko lang halos sa exam nang tawagin nila ako—sakto pang parang sinadya para pagtinginan ako ng lahat.

Napabuntong-hininga ako at tumayo, hindi na pinansin ang mga bulungan na nagsisimula na namang kumalat. Wala na rin akong pakialam. Sanay na ako. Apat na taon sa high school, puro drama lang ang inabot ko—mga taong kunwari mabait, kunwari gusto ako—dahil anak ako ni Alex Knight, CEO at bilyonaryo, may-ari ng pinakamalaking minahan ng diyamante sa buong mundo.

Ang mga diyamante namin, pang-“top tier.” ‘Yung tipong pinakamahuhusay lang na alahero ang pinapayagang gumamit. At oo, stepfather ko siya—stepfather, dahil pinakasalan siya ni Mama nung otso anyos pa lang ako. Kasama niya ang tatlo niyang anak na lalaki, disiotso anyos noon, at bigla na lang kaming naging isang malaking “masayang pamilya.” Anyway, balik tayo—gusto lang nila akong kaibiganin dahil alam nila kung sino ako, hindi dahil gusto nila talaga ako. Maliban na lang siguro kay Kris—siya lang ‘yung totoo mula umpisa.

Pagkatapos kong mag-impake, inabot ko ang final exam paper ko. Natapos ko na naman bago ang iba. Habang palabas ako ng classroom, ramdam kong nakasunod pa rin ang mga mata nila sa likod ko—parang sanay na sanay na silang sukatin ako. Tahimik akong naglakad papunta sa opisina ng Principal, walang ideya kung bakit ako ipinapatawag. Pero unti-unting gumapang ang bigat sa dibdib ko, ‘yung uri ng kaba na ayaw mong pangalanan pero alam mong may masamang kutob.

Tama na, Ella, saway ko sa sarili ko, sabay iling para maitaboy ang mga isip na pilit nabubuo—mga “paano kung” na ayaw kong harapin.

Paglapit ko sa opisina, marahan akong kumatok. “Yes? Enter,” tawag ng boses sa loob. Si Principal Matthews, nakaupo nang maayos sa mesa niya, parang kanina pa naghihintay. Dahan-dahan akong pumasok.

“Ah, Ella. Pasensya na at hinila kita sa gitna ng exams, pero importante ito,” sabi ni Principal Matthews, sabay kumpas na umupo ako. Maputlang asul ang mga mata niya, ash blonde ang buhok na bumabalangkas sa matigas at anggulong mukha—parang laging seryoso, laging kontrolado. Matangkad siya—mga anim na talampakan. Mas matangkad pa rin kaysa sa akin, kahit limang talampakan at walo naman ako.

Umupo ako sa upuang inialok niya, pilit maging kalmado kahit may kumikiliti nang kaba sa batok ko. “Importante po? Ano pong importante, sir?” tanong ko. Nakatingin ako sa kanya habang itinatabi ko sa likod ng tainga ang isang hibla ng mahaba kong platinum blonde na buhok. Suot ko ang uniform ng Valley View School—pribadong high school para sa mayayaman, at mas mayayaman pa sa mayayaman.

“Natatakot akong may kinalaman ito sa mga magulang mo,” sabi niya.

Biglang parang tumigil ang mundo ko. Sa mga magulang ko? Ano’ng nangyari sa kanila? Nag-unahan ang mga alalahanin sa isip ko, nagtatakbuhan na parang walang preno. Kanina lang, nakita ko pa sila. Nag-usap pa kami tungkol sa plano para sa nalalapit kong ika-18 na kaarawan—at sa graduation ko.

Nang mapansin niyang hindi ako makapagsalita, saka lang siya muling nagsalita. “Tumawag ang pulis… may nangyaring… aksidente,” sagot ni Principal Matthews, halatang nag-aalangan kung paano ipapaliwanag habang unti-unting namumutla ang mukha ko. Ang dati kong kutis na parang gatas, ngayon ay halos wala nang kulay—parang multo na sa pagitan ng buhay at wala.

“A-Aksidente?” nabigkas ko, parang nabulunan, saka ko lang nahanap ang boses ko—pero ang utak ko, rumaragasa, parang may humahabol na tren sa dibdib ko.

“Oo,” buntong-hininga niya habang pinagkrus ang mga kamay sa ibabaw ng mesa. Malumanay ang titig niya sa’kin. “Ang mga magulang mo… ang mga magulang mo, wala na, Ella. Pasensya na. Wala talagang mas magaan na paraan para sabihin ’to.”

“P-Patay? Sigurado po kayo?” sabi ko, pilit nilulunok ang iyak. Hindi puwedeng patay na sila. Kasama ko lang sila kaninang almusal. Paano nangyari ’to? Umiikot-ikot ang isip ko, sabog na sabog, pilit hinahanapan ng dahilan. Pera ba? Nakawan na nauwi sa putukan? Yung kumpanya ni Daddy? Ano? Bakit?

“Sa kasamaang-palad, oo. Natagpuan sila ng pulis na parehong pinaslang sa bahay. Parehong binaril—grabe ang ginawa. Walang nakaligtas. Taos-puso akong nakikiramay,” wika ni Principal Matthews, at doon na tuluyang bumigay ang luha ko, nag-uunahan ang emosyon ko habang nilulunok ko ang katotohanan.

“May pulis na darating dito maya-maya para sunduin ka. Ihahatid ka niya sa bahay para kunin ang mga kailangang gamit at asikasuhin ang mga dapat asikasuhin bago ka dalhin sa… ibang lugar.”

“Ibang lugar? Wala naman akong ibang pupuntahan. Bakit hindi na lang ako puwedeng manatili kung nasaan ako? Tsaka magdi-dieciocho na ’ko, kaya ko na sarili ko,” sabi ko, ngayon ay may halong galit—hindi dahil sa kanya, kundi dahil parang ninanakaw pa sa’kin pati bahay namin.

“Pasensya na, pero iniimbestigahan pa ang bahay ninyo. At dahil ikaw ang nag-iisang natitirang konektado sa kumpanya ng tatay mo, mas mabuting huwag kang tumira roon hangga’t hindi tapos ang lahat,” paliwanag ni Principal Matthews, umaasang maiintindihan ko ang punto niya.

“P-Per… saan po ako titira? Paano ’yung school? Paano ’yung graduation ko?” singhal ko, biglang sinakmal ng kaba—paano kung hindi ko na matapos, paano kung maiwan ako sa batch namin?

“Kalma… Papayagan ka pa ring tapusin ang huli mong mga exam, at makaka-graduate ka pa rin. Sisiguraduhin ’yan ng mga bago mong guardian,” ngumiti si Principal Matthews.

Napatitig ako, nalito. Guardian? Anong guardian? Wala naman akong iba. Kung may itinalaga sina Mommy at Daddy, dapat sinabi nila sa’kin. Sino naman…? Kumiliti ang curiosity sa utak kong naguguluhan.

“Guardian po, Sir?” mahina kong tanong.

“Oo. Sa pagkakaalam ko, kilala mo sila bilang sina Reece, Dylan, at Caleb. Mga stepbrothers mo, kung tutuusin,” nakangiting sabi ni Principal Matthews—at napahinto ako. Bumukas-sara ang bibig ko na parang isdang iniahon sa tubig sa pagbanggit niya sa mga stepbrothers ko.

Pagkasambit pa lang ng “stepbrothers,” biglang kumabog ang puso ko, parang may sariling isip. Hindi ko na sila nakita mula nung sixteen ako. At kahit noon, parang hangin lang ako sa harap nila. Yun din ang huli naming Pasko na magkakasama. Kapag kinakausap man nila ako, kadalasan dahil may sinabi si Daddy—kung hindi, deadma. Kaya bakit ngayon? Bakit ngayon biglang may pakialam? Yun lang ang umiikot sa ulo ko habang nagbabanggaan ang isip at puso ko, nag-aagawan kung alin ang uunahin—takot ba o pag-asa.

Hay naku, goodbye independent life, yun lang ang nasabi ng utak ko habang pilit kong inaalala ang tatlong lalaking ’yon—dalawampu’t anim na taong gulang na ngayon. Yung mga taong dati kong tinitingala mula sa malayo, at lihim kong pinapangarap na balang araw, tatanggapin nila ako nang walang pag-aalinlangan.