Kabanata 6

Nico

Naiwan akong bad trip at nagngangalit. Kumakabog ang panga ko sa pagpipigil. May ilang taong pasulyap-sulyap sa’kin, kaya tinitigan ko sila nang masama, singkit ang mga mata. Umiwas sila agad, alam nilang bastos ang magtitig sa’kin nang ganu’n. Ako ang putanginang Don—sino sila para maglakas-loob?

“Nico.” Ramdam ko ang palad sa balikat ko. “May gulo. May isang casino na ni-raid—ninakawan.” Tinitigan ko ang panggitna kong kapatid, si Tony, at nagdikit ang panga ko nang sobrang higpit, ramdam kong nagkikiskisan ang bagang ko. Pinadaan ko ang kamay ko sa buhok ko. ‘Yung maitim niyang mga mata—mana sa tatay namin—punô ng pag-aalala. Nakasalubong ang kilay niya, at kitang-kita rin ang galit na naka-ukit sa mukha niya.

“Magkano? Aling casino?”

“Tatlong milyon. Kay Aldo.”

“Putangina. Sino gumawa nito? Hanapin n’yo ngayon na. At gusto ko may kapalit. Walang gagong magnanakaw sa pamilyang Santangelo.”

“Iniimbestigahan na.” Tinulak ko siya sa gilid at mabilis na naglakad papunta sa isa pang set ng dobleng pinto, sabay pitik ng mga daliri ko para sumunod ang security detail ko. Dalawang batak na lalaki, balikat pa lang parang mas malapad sa naka-unipormeng manlalaro ng football, ang nagbukas ng pinto at nauna sa’kin. ‘Yung isa, nagsalita sa wrist mic niya. Siguradong para ipaalam sa driver ko na palabas na ’ko.

Tumingala ang tatay ko mula sa mesa kung saan siya nakaupo kasama ang kawawa kong nanay. Hindi naman niya sinasaktan si Mama, pero ang dami niyang tiniis—ang dami niyang nilunok na sakit at hiya. Isang babaeng nagmahal lang, noong high school pa siya, sa lalaking ‘to. Minsan naiisip ko, kung alam lang ba niya noon na balang araw magiging pinuno ng cartel ang mapapangasawa niya, papayag pa kaya siyang magpakasal? Sumulyap siya sa’kin, punô ng pag-aalala ang mga mata niya. Ramdam niyang may nangyayari—nanay ‘yan, may kutob ‘yan. Napahinto ako; hindi puwedeng makalimot sa paggalang.

Marami akong puwedeng ikapahiya, marami akong nagawa—may mga kasalanang kahit isulat sa mga kuwento ng sindikato, papangilabutan pa rin ang babasa—pero ang umalis nang hindi man lang nagpapaalam sa magulang ko, lalo na sa nanay ko? Hindi mangyayari. Siya ang nagdala sa’kin nang siyam na buwan. Siya ang nagpasuso sa’kin. Siya ang nagbigay ng lakas at sustansiya para lumaki akong matatag at makalaban sa mundong ‘to. Siya ang sandalan ko, siya ang tagapagligtas ko—ang tanging babaeng mamahalin ko habambuhay. Alam kong hindi ako iiwan ng nanay ko; hindi niya ako tatalikuran.

“Mother, Father. Kailangan ko pong umalis. May problema.” Umangat ang kamay niyang naka-puting guwantes papunta sa bibig niya.

“Mag-ingat ka, Nico,” sabi niya. Kita ko ang bigat ng kaba sa mga matang kulay almendra niya, napapalibutan ng maitim na pilikmata. Halos sisenta na si Mama pero napakaganda pa rin—may tikas at elegante, alam niya kung paano dalhin ang sarili niya. Payat ang pangangatawan niya dahil sa healthy na pagkain, sa Pilates araw-araw, at pagtakbo tatlong beses sa isang linggo. Buong buhay niyang inaalagaan ang sarili niya, ang tatlo naming magkakapatid, at siyempre, ang asawa niya.

“Kailangan mo ba ako?” tanong ng tatay ko, si Giovanni. Panahon na para isipin niyang magpahinga. Kahit bumaba na siya at ako na ang Don, nakikisawsaw pa rin siya. Dapat nagkakaru’n sila ni Mama ng mahahabang bakasyon—mga cruise, pahinga—hindi ‘yung iniintindi pa ang negosyo.

“Hindi na, kami na po bahala. Salamat, Father.” Tumango siya.

“Kung gano’n, mag-ingat ka. At Nico—maging matalino ka.” Sa huling sabi niya, muli kong naramdaman ang pagkiskis ng bagang ko. Kailan ba ako hindi naging matalino? Hindi ako magiging Don ng pamilyang ‘to kung hindi ako marunong mag-isip. Bigyan naman ako ng kahit konting putanginang kredito. Pero siya ang tatay ko, at palagi niyang sinasabi ’yan.

Umalis ako—iniwan sila, at iniwan ko ang engagement party ko. Napasinghot ako, engagement party daw. Anong kalokohan. Ang swerte ni Gianluca kung gustuhin niya ako kahit kasing-laki ng pagnanais niyang tusukin ng nagbabagang bakal ang maayos at mahigpit niyang puwet. At oo, ang taas at ang sikip—naiisip ko tuloy kung gano’n din kasikip ang pagitan niya, o kung marami na siyang naging lalaki. Bakit ko ba naiisip ‘to ngayon? Distraksiyon siya—at distraksiyong hindi ko kailangan sa oras na ‘to. Mas mabigat ang laman ng ulo ko, tulad nitong putanginang tungkol sa casino.

May kumuha ng pera ko, at kung sino man ’yon, gugustuhin niyang hindi na lang siya ipinanganak. Hindi ko ililigtas ang buhay niya. Wala akong awa. Kapag binangga mo ang pamilya ko, kapalit ang buhay mo. Simpleng batas. Kilala ng lahat ang batas ko. Hindi ako yumuyuko o lumalambot para sa kahit sino.

Naghihintay ang limo ko sa labas; binuksan ni Lincoln, ang driver ko, ang pinto. Sumakay ako kasama ang kapatid ko, si Tony, na nasa likod ko. “Sino sa tingin mo ’yun? Gusto ko ng mga pangalan, detalye, oras. Ibigay mo sa ’kin ang buong impormasyon.” Tumunog ang cellphone ko—binale-wala ko. Walang dapat makaistorbo sa ’kin ngayon. Kumukulo ang loob ko; parang binabaluktot ang sikmura ko sa kaba at galit. Tatlong milyon—napakalaking pera. Walang kahit sinong basta na lang makakapasok sa casino ko—wala ni isa sa kanila—at magnanakaw ng pera. Pinakamahusay ang seguridad namin, hindi lang tao—pati high-tech. Bawat sulok, bawat anggulo, may nakatutok na kamera.

“Trabaho ba ’to ng taga-loob?” tanong ko sa kapatid ko. Tumango si Tony bago sumagot. Nakalaylay ang maitim niyang buhok sa mukha. Naiirita ako. Bakit ba hindi na lang niya ipagupit ’yang bwisit na buhok na ’yan?

“Mukhang gano’n, oo, Nico. Paano pa makukuha kung hindi? Malamang ginalaw ang mga camera.”

“Kailan nangyari?”

“Isang oras na ang nakalipas.”

“Isang putanginang oras na, tapos ngayon mo lang sinasabi sa ’kin.” Putsa, kaya kong sapakin ang kapatid ko sa panga ngayon din. Huminga ako nang malalim, inayos ang tuxedo jacket ko, at itinuwid ang mga balikat ko.

“Nasa floor ka at kausap mo rin si Lucky. Ayaw naming istorbohin.”

Putangina. Akala nila mas dapat unahin ang babaeng may pagitan sa hita—isang babaeng hindi ko man lang matignan—kesa sa ninakawan ang casino ko. Nawala na ba sa katinuan ang mga ’to?

“Huwag na huwag ninyong iisipin na bawal akong istorbohin. Naiintindihan mo?” Tumango si Tony. “At nasaan naman si Dario?” Siya ang bunso naming kapatid; ako, nasa gitna. Si Dario, dalawampu’t siyam pa lang—bata pa kung tutuusin—pero sa kasamaang-palad, kailangan laging bantayan. Umakyat sa ulo niya ang pera at kapangyarihan ng apelyido namin. Nagsimula siyang mag-droga sa school, mga kinse anyos. Pabalik-balik sa rehab—mas marami pa sa bilang na kaya kong tandaan. Sinubukan na namin lahat, pero parang granadang walang pin—kung kailan sasabog, hindi mo alam. Sobra kung mag-party; palipat-lipat ng kama; at Diyos na ang bahala kung nag-iingat ba. Kalahati ng utak ko, naghihintay na lang na may kumatok sa pinto namin—may babaeng iiyak na buntis sa anak niya. Umiling ako.

“Walang nakakakita sa kanya. Umuwi siya nang maaga sa engagement party mo.”

“Puta naman. Sinabi ko na sa ’yo, Tony—bantayan mo siya. ’Di mo man lang ba magawa ’yon nang tama?”

Sumimangot si Tony sa ’kin. Tatlong taon siyang mas matanda sa ’kin. Hindi ko dapat siya kausapin nang ganon. Hindi niya trabaho maging yaya ng bunso namin—pero kailangan talaga ni Dario ng bantay.

“Hahanapin namin siya.” Inilabas niya ang cellphone niya at mabilis na gumalaw ang mga daliri sa keypad.

Huminto ang kotse sa tapat ng casino ko—Aldo’s. Pinangalan sa lolo ko, na galing Italy. Nagsimula siya bilang kargador sa pantalan at nakipisan sa isang pamilyang mafia para kumita, para mapakasalan ang pinakamamahal niya—si Lucia—at madala ito papuntang Amerika. Hindi iyon ang tamang simula ng buhay, pero inaruga ng pamilyang Moretti ang lolo ko, at mula roon, sunod-sunod na ang nangyari.

Malawak ang casino, may salaming pang-seguridad na parang salamin ng sasakyan sa labas. Bumaba ako at umakyat sa hagdang may pulang carpet. Dalawang guwardiya ang nakapwesto; tumango sila sa ’kin. Binuksan ng isa ang pinto habang pumapasok ako sa loob. Walang tao sa mga slot machine at mga mesa—nilinis na ang lugar, pinalabas lahat.

“Magkano na ang nalugi natin sa negosyo ngayong gabi, bukod pa sa tatlong milyon?” Ayokong marinig ang sagot; kumukulo ang galit ko, parang bulkan na anumang oras sasabog.

“Mga dalawang milyon at kalahati siguro.”

Sumingasing ako at dumiretso sa likod, sa opisina ko. “Gusto ko nandito lahat, ngayon na. Tawagin mo si Ivan.” Siya ang pinakamagaling kong cyber security. Kung may makakaalam kung paano nanakaw ang pera, paano may nakapasok, paano nabuksan ang mga naka-lock at selyadong vault namin—siya ’yon.

Inasikaso ni Tony habang umupo ako sa itim kong wing-backed na silyang balat sa harap ng matibay kong mesa na kahoy na narra. Itim ang opisina ko—walang bintana. May isa pa akong opisina sa taas na parang fishbowl, para lang nakatanaw ako sa casino floor at nababantayan ang lahat. Dito, gusto ko ang dilim—may paalala ’to ng kung ano, parang lungga ng bampira. Kinuha ko ang mamahaling bote ng whisky, nagsalin ako ng isang tagay—tapos isa pa. Ayokong natatalo sa pera; ayokong binabastos. Pero may taong nasa loob mismo ng kompanya ko ang gumawa nito sa ’kin—at sisiguraduhin kong trabaho ko ang alamin kung sinong hayop ang may lakas ng loob.