Kabanata Dalawa

Leonardo

Aaminin ko—ayoko talagang nandito. Mga kumperensiyang pampulitika? Hindi ko eksena ’yan. Kahit kailan. Pero siyempre, ang pinakamamahal kong ina—ang Presidente ng Konseho ng mga Ministro—pinilit akong sumama. Hindi niya man sinabi nang deretso, pero ’yung tono niya, may kasamang utos na hindi na kailangang bigkasin: Magpakabait ka, Leonardo. Huwag mo ’kong ipahiya.

Bilang tunay na rebelde ang puso ko, palagi na lang akong nahihila sa mga ganyang okasyon—lahat para lang manatiling makinang ang “imahen” niya at para iwasan ko na naman ang isa pang sermon kung paanong dapat mas responsable ako, mas seryoso. E di wow. Paulit-ulit. Nakakaumay.

As if.

Ang hindi niya magets, hindi ako gawa sa tela niyang masikip at pormal—’yung tipong hanggang leeg ang kuwelyo at parang laging nakalunok ng ruler. Dalawampu’t isa ako, malaya, at sobrang proud doon. Hindi sa ’kin chessboard ang buhay na puro kalkulado, puro galaw na pinag-isipan, puro piyesa na ipapwesto kung saan niya gusto. Sa ’kin, sining ang buhay—magulo, hindi mahuhulaan, at walang preno. Parang palaruan na nag-aanyaya lang na lagyan ko ng bakas. Walang plano, walang patakaran—ako lang, ang spotlight ng media, at bagong pakikipagsapalaran sa bawat liko.

Sige na nga, baka mahilig ako mang-udyok… konti lang. Kasalanan ko ba kung gustung-gusto ng press gawing palabas ang “walang pakundangan” kong lifestyle? At oo, aaminin ko rin, medyo nasasarapan ako sa atensyon. Kinakain nila ’yon. Gustung-gusto nila ’yung wild, charming na anak ng Italianong presidente na mas maraming kasiyahan kaysa kasya sa perpektong tahi ng mga suit niya. At ’yung fact na halos masiraan ng bait nanay ko? Mas masarap.

Pero hindi, hindi tungkol sa ’kin ang araw na ’to. Tungkol ’to sa kanya. Ngayon, kailangan kong tiisin ang isang kumperensiyang wala akong pakialam, makinig sa kung sinong prinsipe na sobrang higpit at sobrang pormal na parang may walis sa puwitan, na walang tigil kakadaldal tungkol sa “sustainable innovation” o kung anong ka-ek-ekan na walang kinalaman sa totoong buhay—o mas lalo na, sa ’kin.

Nacheck ko na ang oras nang dalawang beses, pinag-isipan ko pang magkunwaring mahihimatay para lang may drama, at muntik na akong mag-text sa best friend ko para mag-setup ng “emergency” nang may kung ano—o mas tama, may kung sino—na biglang humatak ng atensyon ko.

Muntik kong mabitawan ang espresso ko.

Alexander. Ang Crown Prince ng Sweden.

Diyos ko.

Hindi ako ’yung tipo na naaapektuhan sa mga talumpati, pero ang makita ko siya? Parang may kung anong kumislot sa dibdib ko, isang iglap. ’Yung tindig niya, ’yung effortless pero pulidong elegance—lahat sa kanya sumisigaw ng perpekto, parang inukit sa marmol at napadpad lang dito nang ilang siglo nang huli. May bigat ang presensya niya, ’yung klase ng intensity na nagpapahina sa lahat ng ingay sa paligid, na para bang nagiging background na lang ang buong kwarto.

At ’yung mga mata niya. Asul na parang yelo—sobrang lamig at sobrang kontrolado, parang kayang palamigin pati Mediterranean. Hindi ko maiwasang isipin kung gaano karami sa kanya ang totoo at gaano karami ang palabas lang—isang dambuhalang royal na pakitang-tao.

Nandun lang siya, matangkad at tuwid, walang kamalay-malay sa bagyong pinapaikot niya sa dibdib ko. ’Yung matalim niyang panga. ’Yung gulo ng dark blond na buhok niya na kahit halatang inayos nang perpekto, may dating pa ring kakagising ko lang pero ang gwapo ko pa rin. ’Yung labi niya… Putcha, ’yung labi. Hindi ko napigilan ang sarili kong isipin kung ano kaya ang pakiramdam nun kapag dumampi sa labi ko. Baka kagatin ko pa nang konti…. O nang todo.

At ako, heto, ginagawang eye candy ang maharlikang Suweko sa loob ng kwartong punô ng mga diplomat. Hindi ko pinaka-maayos na sandali.

At hayop, sa isip ko, wala akong kahihiyan.

Pinigil ko ang sarili ko nang todo para ’di matulala na parang teenager na bagong tinamaan ng puppy love. Pero eto ako, naipit sa putanginang kwartong ’to, nakaupo sa mesa na punô ng mga elitistang maarte—mga taong hindi marunong mabuhay, lalo na marunong makaramdam. Hinding-hindi nila maiintindihan kung bakit nakakabighani ang katulad ni Alexander. Malamang sa tingin nila, isa lang siyang pogi na naka-suot ng barong—este, suit—na masyadong masikip. Pero para sa ’kin? Tangina, kulang pa sa sikip... Kita ko kung paano siya nakakulong sa gintong hawla, hirap huminga pero dala-dala pa rin niya ’yon nang may napakagandang porma.

Nakita niya ako. Sigurado ako ro’n, pero kung paano, parang nag-move on na siya. Ang weird. Sumandal ako sa upuan, isang braso nakasabit lang sa sandalyang katabi ko, habang ’yung isa kong kamay, tamad na pinapaikot ’yung basyong tasa ng espresso sa hita ko—tapat mismo ng bahagyang umbok ko. Hindi ’to tungkol sa pagiging discreet—hindi naman ako. Gusto kong makita niya ako.

Nasalo ko ang tingin niya nang saglit, ’yung asul niyang mga mata napalingon sa galaw ko bago bumalik sa moderator. Pero sapat na ’yung sandaling ’yon. Bahagya kong iniling ang ulo ko, binigyan siya ng pinakamaliit na ngisi, parang sinasabi, Oo, nahuli kitang nakatingin.

Bahagyang humigpit ang panga niya, halos hindi halata. Interesante. Tapos bigla siyang naputol, naligaw ang sinasabi, at natisod sa isang linya.

Muntik na ’kong matawa. Huli ka! Pero nakita ko ’yung titig na ibinigay sa kanya ng lalaking nasa unang hanay. Doon ko na-realize—tatay niya. Ang hari. At muntik na ’kong maawa sa kawawang ’yon. Muntik lang.

Siguradong-sigurado akong ayaw na ayaw niyang nando’n. Kaya mas lalo kong gustong maramdaman niya ang ibang bagay. Lahat ng iba!

Magsisimula na ang debate, at ramdam ko na ang kilig at gigil na umuusbong sa loob ko. Sa wakas! Isang masayang hamon.

Matagal na rin mula nang may total stranger na pumukaw ng interes ko, pero itong isang ’to, gusto ko. At kailan ba ako natutong magpaka-bait kapag may gusto akong bagay—o tao?

Hindi lang ’to tungkol sa pagbasag sa kanya—kundi sa pagtuklap, isa-isa. Gusto kong makita kung ano ang nasa ilalim ng makinang na balat na ’yon. O ng mamahalin niyang suit… Oo, gusto kong makita ang lahat sa ilalim ng unipormeng ’yon. Yung tipong may pa-cake ka na, kakainin mo pa. Napatawa ako nang mahina sa isip, tapos naisip ko kung baka wala siyang sense of humor na tulad ko. Mukha siyang tipo ng lalaking hindi marunong tumawa.

May initin ba siyang ulo? Tangina, ang sexy niya sigurong magalit… at kaya kong ayusin ’yon. Naisip ko kung may nakabaong munting paghihimagsik sa kailaliman. At kung wala, kaya ko bang ako ang magsindi ng apoy?

Nagsalita si Alexander, ang boses niya kasing lambot ng seda at doble ang panganib. Tumahimik ang buong silid, nabihag ng parehong alindog na nagpapa-kagat sa ’kin sa loob ng pisngi ko para lang ’di ngumiti na parang tanga.

Bahala na ang talumpati. Sa utak ko, tapos na kami sa usapan—nasa kama na kami. Oras lang ang hinihintay.

Hindi pa niya alam, pero mahuhulog siya sa ’kin.

Sinulyapan ko ang mga tao sa paligid. Walang kalaban-laban. Good. Wala ni isa sa mga ’to—lalaki man o babae, hindi ko alam kung saan siya tumitingin—ang kayang pumantay sa ’kin. ’Yung katotohanang karamihan sa kanila, hindi man lang naglalaway sa kanya, ebidensya na agad.

Habang papatapos na ang talumpati ni Alexander, pinatagal ko pa ang tingin ko sa kanya nang mas matagal kaysa dapat, parang hinahamon ko siyang mapansin ako. Hindi pa—pero may oras ako. Lagi naman.

Nagsimula ang debate, at naghanda na ako. Mapapansin ako ni Alexander.

Kakainin ko siya nang buhay.