5

“Umalis na tayo, pero inaasahan kong hindi ka tatakbo o sisigaw. Kasi kapag ginawa mo ’yon, mapipilitan akong ibalik ’tong busal sa bibig mo at itali ka na naman. Naiintindihan mo ba?” tanong niya sa ’kin, parang ama na pinapagalitan ang anak.

“Kung balak n’yo lang naman akong patayin…” Nilunok ko muna at in-clear ko ang lalamunan ko para ’di manginig ang boses, “eh ’di gawin n’yo na.”

“Walang papatay sa ’yo,” mahinahon niyang sabi. Nagsalubong ang kilay ko habang pinapanood ko siyang buksan ang pinto. Hindi kilala ang Venturi sa pagiging maawain—posible bang pinapalampas niya ang buhay ko?

“Bakit?”

“Mas may pakinabang ka sa amin nang buhay kaysa patay,” sagot niya. Pilit kong binuo sa isip kung ano’ng ibig niyang sabihin. Ang daming puwedeng kunin sa ’kin—at ni isa roon, hindi maganda. Sa isip ko pa lang, gusto ko nang mawala na lang. Bumagsak ang ulo ko, kasabay ng pagbagsak ng balikat ko.

“Ano ba’ng gusto n’yo sa ’kin?” tanong ko.

Hindi na nag-abala si Giovanni na sumagot. Hinawakan niya ang braso ko at sinimulan akong igiya—hindi, halos kaladkarin—pababa ng pasilyo. Nakayuko lang ako, nakatitig sa mga sapatos ko. Amoy dugo at mga lihim ang lugar. Napangiwi ako nang malalim nang biglang tumama ang pagkakakilala sa isip ko. Nakakita na ’ko ng mga litrato ng lugar na ’to—mga litrato ng mga biktima ni Saint.

Bawat hakbang ko, hindi ko man lang pinili. Hinahatak ako ni Giovanni palabas, pero ang gusto ko, tumingin pa. Gusto kong silipin lahat ng nakatagong sikreto sa mga pasilyong ’to. Gusto kong malaman kung may iba pang mga biktimang kagaya nung nasa litrato—at kagaya ko ngayon.

Itinulak ni Giovanni ang pinto ng labasan, at sumalagpak ang araw sa mga mata ko. Napapikit ako, napasingkit sa sakit. Wala man lang akong oras mag-adjust sa liwanag dahil itinulak na ’ko sa likod na upuan ng kotse.

Pag-upo ni Giovanni sa tabi ko, nakita ko ang piring na hawak niya. Dapat inaasahan ko na—pipiringan niya ’ko bago kami umalis. Ayaw niyang malaman ko kung nasaan ako, at ayaw rin niyang malaman ko kung saan kami pupunta.

Sumulyap ako pabalik sa bahay na iniwan namin, tapos napakunot-noo ako. Karaniwang bahay lang siya. ’Yung tipong bahay na tinitirhan ng pamilyang nasa gitna—may simpleng buhay, may pang-ulam sa hapag. ’Yung tipong bahay na may dalawang anak: isang lalaki, isang babae. Tapos may aso pang Golden Retriever na parang bantay at kalaro. Pero imbes na tahanan, safe house pala—lungga ng isang mamamatay-tao. Sadista.

Hindi na ’ko nagsalita kahit isang salita nang abutin ni Giovanni ang salamin ko. Madali niya itong hinila palabas sa mukha ko. Ilang saglit lang, itinali na niya ang tela sa mga mata ko, sinarhan ako sa mundo. Kahit sumobra ang higpit, nanatiling nakatikom ang labi ko—ni hindi ako nagpasinghal.

“Umalis,” sabi ni Giovanni, gamit ang parehong wikang ginamit ng mga lalaking dumampot sa ’kin.

Nanginginig ang katawan ko, at habang mas pinipigil ko, mas lalo lang akong nangingatal. Binalot ako ng pawis, at ayaw tumigil ng puso ko sa pagkaripas. Kahit gano’n ang reaksyon ng katawan ko, gising na gising ang isip ko—handa akong ipagtanggol ang sarili ko sa kung anong susunod na aatake.

Ramdam kong sumisikip ang dibdib ko nang umandar ang kotse. Dumadaan kami sa kalsadang gusto kong makita. Hindi lang para malaman ko kung saan ako dinadala—para kung sakaling makatakas ako, makabalik ako sa bahay—kundi para lang masilayan ang tanawin sa labas. ’Yon lang sana ang makakapagpakalma sa ’kin.

Maaaring sinabi ni Giovanni na walang papatay sa ’kin, pero hindi ibig sabihin nun na hindi nila ako sasaktan.

“Mukha kang tuta na takot na takot,” tumawa si Giovanni. Humarap ako sa pinanggalingan ng boses, pero hindi pa rin komportable magsalita.

“Sabi ko sa ’yo, wala kaming balak pumatay sa ’yo, Reyna,” sabi niya.

“Sasaktan n’yo ba ’ko?” mahina kong tanong. Tumawa na naman siya. ’Yung aliw na aliw niyang tono, pinatindig ang balahibo sa batok ko. Iniisip ko kung ano’ng ibig sabihin ng pagtawa niya. Baka ibig sabihin, tama ang kutob ko—at balak talaga nila akong pahirapan.

"Hindi. At least, ako, hindi ko gagawin." deretsong sabi ni Giovanni, lantad ang katapatan sa bawat salita. "Pero si Saint… hindi ako makakapangako para sa lalaking ’yon. Mainitin ang ulo, tapos bigla-bigla kung umakto. Pero basta sumunod ka lang sa kanya, dapat ayos ka."

Inaasahan kong kahit papaano, mapapakalma niya ako sa buong gulong ’to—pero lalo lang akong nataranta.

"Ano bang gusto n’yo sa ’kin?"

"Bibigay kami sa’yo ng trabaho. Magtatrabaho ka para sa’min—gagamitin namin ’yung mga kaya mo," sabi niya.

"Like… ’yung computer skills ko," mahina kong bulong.

"Oo."

"Paano kung ayoko?" tanong ko. Sa lagay ko, alam kong halos wala naman akong pagpipilian. Pipilitin nila akong tanggapin ’yon, gusto ko man o hindi.

"Edi… alin ka—tatanggapin mo ’yung trabaho o ikaw—"

"Mamamatay ako?" singhal ko.

Bigla, parang huminto ang panginginig ko. Matagal ko nang inaasahan ang gano’ng katotohanan—kamatayan. Napaisip ako kung ganito rin ba ang naramdaman ni Mama noong inagaw siya sa buhay niya… sa dati niyang buhay… sa buhay niyang kasama ako. Gano’n din ba siya katakot? Kumapit ba siya sa tapang, gaya ng palagi niyang bilin sa’kin?

Hindi sinagot ni Giovanni ang tanong ko. Hindi na rin kailangan. Alam ko na—manipis ang tsansa kong makalabas nang buhay. Ang hinihingi ko lang, kahit kaunting kapanatagan. Kumapit ako sa anumang posibilidad na mas maayos—’yung hindi mauuwi sa pagkamatay o pagpapahirap sa’kin.

Nang biglang huminto ang sasakyan, alam kong nakarating na kami. Rinig ko ang pagbukas at pagsara ng mga pinto ng kotse, kasabay ng pagpasok ng hangin na dumaluyong papasok at dumaan sa’kin. Ilang sandali lang, bumukas din ang pinto sa tabi ko.

Sinunggaban ako sa braso at hinila palapit sa isang pigura. Amoy pino ang agad sumalpok sa ilong ko. Hindi ko man sila makita, ramdam ko—parang napapalibutan ako ng mga puno, na para bang nilamon ng gubat ang mundo ko. Gusto kong silipin man lang ang luntian, ’yung kapal ng mga dahon, pero tinakpan ng piring ang lahat ng pagnanais ko.

"Tara," mahinang ungol ni Giovanni. Gumagalaw ang mga paa ko kahit ayaw ko, habang kaladkad niya ako. Dumaan kami sa loob ng isang gusali—isang bahay.

Hindi ko man lang napagmasdan kung ano ang itsura ng bahay bago ako itulak papasok sa isang kwarto. Bumagsak ang katawan ko sa sahig, malakas ang dagundong. Mabilis akong tumakbo papunta sa pinto—pero sinarado ’yon sa mismong mukha ko. Inabot ko ang seradura, pero huli na. Umalingawngaw na ang pag-klik ng kandado sa loob ng kwarto, parang nang-aasar.

"Hindi! Ilabas n’yo ’ko dito!" nagmakaawa ako. Walang sumagot.

Inabot ko ang likod ng ulo ko at hinila ang tela. Parang may biglang gumaan sa utak ko nang sa wakas ay nakawala ako sa masikip na piring.

Tiningnan ko ang paligid. May kama sa gitna ng kwarto. May pintong papunta sa banyo, at isa pa papunta sa aparador. Sinilip ko ang tokador at ang malaking chandelier na nakasabit sa taas ng kama.

Nang tumingin ako sa salamin sa tokador at nakita ko ang sarili ko, kusang umapaw ang luha ko.

"Pakiusap," hikbi ko, habang kumakatok at bumabangga sa pinto.

Maya-maya, dumausdos ang likod ko sa pinto hanggang sa bumagsak ako sa sahig. Hinanap ng mga mata ko ang bintana at nakita ko ang nagsisiksikang mga puno. Kung iba lang sana ang sitwasyon, ang ganda sana ng tanawing ’yon.

Isinandal ko ang ulo ko sa mga tuhod ko nang yakapin ko ang dibdib ko. Kinuha ako—gaya ng pagkuha nila kay Mama palayo sa’kin. Ang kaibahan lang… walang makakapansin na nawala ako.

Sa isip na ’yon, bumigay ako. Humagulgol—kasabay ng pag-agos ng luha. Bumagsak sila na parang ulan. Parang walang tigil na patak. Ang mga luha ko, parang bagong lente, pinakita sa’kin na hindi pala gano’n kaganda ang mundo kung titingnan nang mas malalim. Sa bandang huli, isa lang din ako sa mga bilang—isa na namang babaeng inagaw sa sarili niyang buhay. Katulad ni Mama, katulad ng anak ng kung sino.