3

Hatinggabi na.

Nakaalis na ang mga bisita. Umalis na rin ang lahat ng reporter at paparazzi, pinalabas ni Lucas Klein—at halatang nagngangalit siya sa galit. Ang mga natitira na lang dito ay ang mga pamilya sa panig ng groom at ng bride.

Nandito pa rin kami dahil itinuturing na rin kaming parte ng pamilyang Klein. Hindi pa rin umaalis sa kinauupuan namin sina Luna, Max, Sienna, at ako. Humahagulgol si Luna sa dibdib ni Max habang mahigpit siyang yakap nito. Para siyang taong pinutulan ng hininga sa sakit. Hinalikan ni Max ang tuktok ng ulo niya, binubulungan ng mga salitang pampakalma.

Nag-uusap sina Uncle Vaughn at Aunt Melanie kasama ang mga magulang ni Aiden, sinusubukang tumulong na ayusin ang gulo. Umiikot ang usapan nila sa nawawalang bride, at napapansin ko kung gaano kabigat ang mukha ng mga magulang ni Aiden—parang kinain ng pag-aalala at hiya.

May sapat na kapangyarihan at koneksyon ang mga Klein para malaman kung ano ang posibleng nangyari kay Olivia Stone nitong mga nagdaang oras. Tiyak na napagtanto na nila na hindi ito aksidente. Umalis ang bride—sarili niyang desisyon.

Parang lumubog ang sikmura ko nang lumapit si Cassandra Klein sa anak niya. Umiiyak siya habang niyayakap si Aiden. Yumakap pabalik si Aiden sa ina niya. Pumikit siya nang mariin habang humahagulgol ang nanay niya, at kitang-kita kong pinipigil niya ang sarili niya. Pinipigil niyang gumuho, pero hindi para sa sarili niya—para sa nanay niya.

Nang kumalas si Cassandra, pinunasan niya ang luha sa mga mata at tinitigan siya nang basag na basag ang tingin—tipong masakit panoorin, parang may dumudurog sa dibdib ko.

May sinabi si Lucas Klein sa anak niya, pero hindi ko marinig. Niyaakap niya rin si Aiden, pero saglit lang, at nang lumayo siya, nakita ko ang nag-aalab na galit sa mga mata niya.

Isang trahedya para sa pamilya nila na wasakin nang ganito kabagsik sa araw na dapat sagrado at masaya, tapos mapahiya pa sa harap ng buong mundo.

Paglapit nina Uncle Vaughn at Aunt Melanie sa amin, nakaalis na ang pamilya sa panig ng bride—wasak din ang mga mukha, parang binuhusan ng malamig na tubig ang lahat ng saya.

Tumingin si Uncle Vaughn kay Max—isang tinging parang nagkakaintindihan sila kahit walang sinasabi. “Umalis na sila,” sabi niya sa anak niya. “Dito mag-stay si Aiden.”

Bumuntong-hininga si Max at muling hinalikan ang noo ni Luna. “Luna,” bulong niya, kasabay ng paglapit ni Cassandra sa amin para sunduin ang anak niya. “Uuwi na tayo. Sasama ako, ha? Tara na, uwi na tayo.”

Hindi puwedeng hindi sasama si Max sa amin, dahil mas kailangan siya ng mga Klein ngayon. Kailangan siya ni Luna, lalo na sa ganitong nakapanghihilakbot na sandali.

Suminghot si Luna, at nang tumingala siya at makita ang nanay niya, umiling siya na parang ayaw maniwala.

Kumikislap sa luha ang mga mata ni Cassandra habang tinititigan ang anak na parang nagmamakaawa. “Luna.” Nanginginig ang boses niya. “Uwi na tayo, anak.”

Pero nakatitig pa rin si Luna kay Aiden, na nakatayo pa rin sa may altar, nakatalikod sa amin. Lumunok ako, pinipigil ang buhol sa lalamunan ko.

“Hindi,” basag ang boses ni Luna. “Paano si Aiden?”

Huminga nang malalim si Cassandra, at puro sakit ang laman ng boses niya nang sabihin niya, “Dito siya. Sabi niya, kailangan niya ng oras mag-isa.”

Umiling ulit si Luna. “Hindi ko siya iiwan.”

Tinulungan siya ni Max na tumayo, pero imbes na iwan si Aiden, lumapit si Luna sa kapatid niya.

“Aiden,” tawag niya. May mahinang hikbi ang nakawala sa labi niya bago niya muling binuka ang bibig. “Umuwi na tayo.”

Nanahimik ang paligid, at kita ko kung paano nanginig ang labi niya. Naghintay siya ng sagot ni Aiden.

“Please,” dagdag niya, halos pabulong, mahina ang boses.

“Dito ako,” sabi ni Aiden. Hindi pa rin siya lumilingon para harapin kaming lahat. “Umuwi ka na, Luna.” Paos ang boses niya.

Nakatitig si Luna sa kanya na parang hindi makapaniwala. Huminga siya nang malalim, kinuyom ang kamao sa tagiliran. “Hindi ako uuwi nang wala ka.” Matatag ang boses niya. “Hindi kita iiwan dito mag-isa.”

Wala pa ring sagot mula sa kanya, kaya nagmakaawa ulit siya, “Please, Aiden. Umuwi ka na lang kasama ko. Bakit nandito ka pa rin?”

Hindi pa rin sumasagot si Aiden sa loob ng ilang segundo, at lalong bumigat ang hangin sa pagitan nila. Pinanood ko ang mga luha na dahan-dahang gumulong sa pisngi ni Luna—kitang-kita kung gaano kasakit para sa kanya ang makita ang kapatid niyang ganito.

“Bakit naghihintay ka pa rin dito?” Ngayon, may halong galit na ang boses niya. Para siyang nasa pagitan ng tuluyang pagguho o pagsabog. “Bakit naghihintay ka pa rin sa kanya?”

“Kasi noong huli kaming nag-usap, nangako kami sa isa’t isa na magkikita kami sa altar na ’to!” Dumagundong ang boses ni Aiden nang sa wakas ay lumingon siya. Nakatikom nang mahigpit ang panga niya. Nanlalabo ang mata niya sa luha, pero hindi siya umiiyak. Hindi na siya umiyak simula nang iwan siya ng babaeng dapat sana’y pakakasalan niya, pero kitang-kita ko ang sakit sa magaganda niyang matang kulay-amber.

Parang may biglang sumampal nang malakas sa mukha ko. Ang buo sa lalamunan ko, halos mabulunan ako.

Dahil sa akin.

Tumakas ang dapat sana’y bride niya dahil sa akin.

Napakarami kong sakit na naidulot sa lalaking ’to, at hindi ko alam kung paano ko mapapatawad ang sarili ko.

Kung hindi ko nahuli si Olivia na kausap si Roman sa hardin na ’yon, naglakad sana siya sa aisle—tulad ng pangakong binitiwan niya kay Aiden.

Nagulat si Luna sa lakas ng boses ni Aiden, at doon lumapit si Max sa tabi niya. Habang nakatitig pa rin siya sa kapatid niya na punô ng lungkot ang mga mata, niyakap siya ni Max.

“Sorry, Luna,” paos na sabi ni Aiden, saka muling tumalikod sa amin. “Pwede mo ba—” Bumuntong-hininga siya, halatang pigil ang inis at sama ng loob. “Pwede bang umuwi ka na lang nang wala ako? Please?”

“Halika na, Luna,” bulong ni Max sa kanya. “Magiging okay din siya.”

Gusto kong maniwala kay Max, pero ang hirap. Alam ng lahat na hindi okay si Aiden. Pero ang pinakamabuti naming magagawa, sundin ang gusto niya—na iwan muna siya mag-isa dito, kahit sandali.

“Luna,” umalingawngaw ang boses ni Lucas sa buong bulwagan, at napalingon si Luna sa ama niya, na kasama ang mama niya, naghihintay sa kanya, handa nang umalis sa hall.

Tumango rin sa wakas si Luna, singhot nang singhot. Inakbayan siya ni Max habang naglalakad sila papunta sa labasan.

Umalis na rin sina Uncle Vaughn at Aunt Melanie, pero parang nakapako pa rin ako sa kinatatayuan ko. Hindi ako makagalaw. Ayokong umalis sa lugar na ’to. Dahil sa akin kaya nangyari ’to.

“Nevaeh,” napapitlag ako sa boses ni Sienna. Hinila niya ako para tumayo mula sa upuan. “Tara na. Uuwi na tayo. Halika na, Nev.”

Wala akong ibang magawa kundi hayaan siyang kaladkarin ako palayo. Hindi maalis ang mga mata ko kay Aiden, at ang huling nakita ko bago ako tuluyang lumabas ng bulwagan—ang likod niya.