8

Kalahating oras na ang lumipas. Nakaupo na ako ngayon sa gilid ng kama ko, balot ng kumot ang katawan ko.

Pinapanood ko habang kinakausap ng hepe ng seguridad ang mga tauhan niya. Halatang nag-aapoy sa galit at lugmok na lugmok siya. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na siyang humingi ng tawad sa akin.

Ligtas na ako ngayon, pero nanginginig pa rin ang katawan ko.

May babaeng empleyado na nakaupo sa tabi ko. Paulit-ulit niyang sinasabi na magiging okay daw ang lahat at hindi na raw mauulit ang ganitong insidente.

Tinanggihan ko yung mainit na tsokolate na iniaalok nila para raw kumalma ako. Sa halip, pabulong lang akong paulit-ulit na, “Ang gulo nito. Sobrang, sobrang unprofessional.”

Yung katotohanang isa sa sarili nilang guwardiya ang nakalusot sa sistema ng seguridad at inatake ako—ako na mismong nakatira sa building na ’to—talagang nagpapakulo ng dugo ko.

“Hindi ba nila chineck nang maayos, lahat-lahat, bago kumuha ng tao?” singhal ko, halos magkadikit ang panga ko sa diin. “Hindi ’to mapapalampas. May mananagot dito. Hindi ba nila naisip na kumuha sila ng taong dapat nasa mental?”

Humingi na naman ng paumanhin yung babae sa tabi ko, pero umiling lang ako.

“Wala akong pakialam. Sobrang mali nito—at nakakadismaya—para sa isang kilalang tirahan na akala ng mga tao, pinakaligtas at pinaka-sosyal sa buong siyudad.”

Yung malinis nilang reputasyon—pati ng may-ari nito—guguho rin ’pag umabot ’to sa media, at hindi ako maaawa kahit katiting.

Kung nalaman ’to ni Dad, baka sunugin niya ’tong apartment hanggang maging abo, at sisiguraduhin niyang kahit sino sa mundo, mandidiri sa lugar na ’to. Sa naiisip ko ’yon, hindi ko maiwasang mapatingin ulit sa phone ko na nakahiga sa kama.

Hindi ko pa natawagan sina Mom at Dad. Wala pa silang kaalam-alam sa nangyari. Ang dahilan kung bakit hindi ko pa ginagawa: siguradong hihilahin ako ni Dad pabalik ng Texas kapag nalaman niya, at hanggang ngayon, nagtatalo pa rin sa isip ko kung papayag ba akong mangyari ’yon o hindi.

Pinaghirapan kong matanggap sa exchange student program na ’to, at ayokong maglaho na parang bula yung pangarap ko dahil lang sa isang gabi.

Sobrang nakakatuksong bawiin yung pera ni Dad, kasi hindi naman deserve ng lugar na ’to. Pero ayoko ring mawala yung pagkakataon kong mag-aral sa Seattle.

“Ms. Spencer.” Lumapit sa akin ang hepe ng seguridad, kita pa rin ang bigat ng guilt sa mukha. “Muli po, humihingi kami ng paumanhin sa nangyari. Wala po kaming dahilan para itanggi na nangyari ’yon dahil sa pagkukulang namin. Papunta na po rito ang CEO namin—ang may-ari ng building na ’to—para kausapin kayo ngayon. Gusto rin po niyang personal na humingi ng tawad.”

Napasinghal ako. “Oo naman. Ang totoo, may karapatan akong idemanda kayong lahat dahil sa insidenteng ’to. Excited na akong makita siya.” Tumalim at naging sarkastiko yung dulo ng boses ko, pero wala akong pakialam.

Pwede akong nasaktan ngayong gabi. Pwede akong nirape. Mas malala—pwede akong pinatay.

Huminga nang malalim ang hepe ng seguridad. Namutla ang mukha niya, at kitang-kita ko kung gaano siya kinakain ng stress sa problemang ’to. “Pasensya na po at pinaghintay namin kayo, Ms. Spencer. Nasa opisina pa po ang CEO namin kanina, pero nung narinig niya ’to, iniwan niya lahat agad. Umuwi po siya kaagad. Paparito na po siya maya-maya.”

Lumunok siya, halatang takot na takot—parang mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa humarap sa galit ng boss niya. Pero yung sinabi niya, lalo akong naintriga.

Pinagmasdan ko siya, nakakunot ang noo. “Umuwi?”

Mabilis siyang tumango. “Opo, Ms. Spencer. Dito rin po siya nakatira sa building na ’to. Sa pinakataas.”

Tumaas ang kilay ko. Ah—penthouse.

Nagpaalam sandali ang hepe ng seguridad nang may guard na may ini-report sa kanya. Maya-maya, umalingawngaw na naman ang boses niya sa hangin, pinapagalitan ang team na kasabay ni Nico—yung umatake—sa duty ngayong gabi.

Kinagat ko ang ibabang labi ko habang pinapanood silang nag-uusap. Wala man lang pakialam ang hepe ng seguridad kung maririnig ng ibang residente sa palapag na ’to ang lakas ng boses niya.

“Hindi ba magiging issue ’to sa mga kapitbahay ko?” tanong ko sa babaeng staff sa tabi ko. “Pag nalaman nila ’to, hindi ba magkakaproblema ang management? Sigurado akong lalabas ’to sa balita.”

Hindi ko mapigilang kabahan at di mapakali, kasi kapag ganun, malalaman din ni Dad. Pero wala naman akong nakikitang kapitbahay na sumisilip o nagmamarites sa may pinto.

Umiling yung babae. “Wala na pong ibang nakatira sa floor na ’to ngayon, Ms. Spencer. Kayo lang po.”

Parang lumaki bigla ang mga mata ko. “Ha?” naibulalas ko, hindi makapaniwala. “Pero imposible ’yon. Sigurado ako, fully occupied ’tong floor nung binili ko.”

Bumuntong-hininga siya. “Tama po, Ms. Spencer. Pero karamihan po sa kanila, pang-investment lang. Nag-ipon lang ng property. Hindi talaga sila dito nakatira. Madalas po silang nasa ibang bansa.”

Bumukas ang bibig ko sa gulat. Biglang pumasok sa isip ko yung pinakamasamang puwedeng nangyari kung ’di ako nakatawag agad sa operator. Kahit sigaw ako nang sigaw na parang mababasag na lalamunan ko, wala ring makakarinig.

Kinuyom ko ang kamao ko sa hita ko, mas frustrado kaysa kanina. Pero bago pa ako makapagsalita ulit, may galaw sa may pinto na pumukaw ng atensyon ko.

“Nandito na po siya,” sabi ng babae, halatang naalarma. “Dumating na po ang may-ari ng building, Ms. Spencer.” Tumayo siya, at lahat ng tao sa loob ng room, biglang dumiretso rin ang tayo—parang may dumaan na kuryente sa kanila.

May lalaking lumitaw sa may pinto, nakakatakot ang dating—parang may bitbit na bagyo. Humihingal ang dibdib niya, halatang nagmamadali siyang dumating. Nakakuyom ang panga niya, kitang-kita kung gaano siya hindi natutuwa sa nangyari.

Nabarahan ang hininga ko sa lalamunan, kasi sobrang pamilyar ng mukha niya.

Matangkad, kayumanggi ang buhok, at malapad ang balikat. Naka-office suit, deretso siyang naglakad papasok. Bawat kilos niya, may bigat—may awtoridad na hindi mo puwedeng baliwalain.

Siya ang boss. Siya ang may kontrol. Siya yung kinatatakutan ng mga taong ’to—lalo na pagkatapos ng insidente ngayong gabi.

At siya rin yung lalaking kapag binabanggit pa rin ang pangalan, lumulubog ang puso ko—dahil sa nangyari dalawang taon na ang nakalipas.

Siya si Aiden Klein.