HINDI KANAIS-NAIS

Sandra

Tahimik ang biyahe pauwi. “Sa tingin ko, naging okay ‘yung banquet mo. Proud na proud ako sa’yo,” sa wakas, nagkalakas-loob akong sabihin habang binabaybay namin ang kalsada sa siyudad. Pero si Ryan—walang imik. Tumingin na lang ako sa bintana.

Hindi naman kalayuan mula sa banquet hanggang sa bahay namin—isang maliit na bahay sa tipikal na subdivision sa Amerika. Maayos, mukhang pang-brochure, may puting bakod na parang sa mga pelikula. Nag-hire si Ryan ng mga landscaper kasi hindi raw niya ako mapagkakatiwalaang mag-ayos sa labas. Naiinis ako—mahilig na mahilig ako sa mga bulaklak—pero mas alam ko na kung kailan dapat manahimik kaysa makipagtalo sa kanya. Mga designer pa ang nag-ayos sa loob bago kami lumipat matapos ang promotion niya. Hindi “bahay” ang pakiramdam—parang inuupahan lang namin ang isang show house. Wala man lang akong naipasok na kahit konting “ako” sa loob.

Pagpasok niya sa garahe, pinatay niya ang makina at bumaba. Naiwan akong parang napako sa upuan, takot gumalaw. Ano’ng nagawa ko? Bakit hindi siya nagsasalita at kung isara ang pinto, akala mo may binubugbog? Binalikan ko sa isip ang buong gabi. Ano’ng nakapagpa-init ng ulo niya? Maayos ang bihis ko. Hindi ako naglagay ng maitim na eyeshadow. Hindi ako nagsalita nang wala sa lugar mula nang mag-iwan siya ng bagong marka ng mga daliri niya sa hita ko. Pinayagan niya pa nga akong sumayaw kay Captain Monroe. Wala talaga akong maisip na ginawa ko—pero sineryoso kong isipin na magpapalipas na lang ako ng buong gabi sa sasakyan. Pumikit ako.

Lumapit siya sa maliit na pinto na nagdurugtong sa garahe at kusina. “Pasok ka rito at tigilan mo ‘yang pagtatago sa kotse, parang bata,” sabi niya, wasak agad ang balak ko. Galit na galit siya.

Huminga ako nang malalim, dahan-dahang binuksan ang pinto ng kotse. “Ano’ng problema, Ry?” tanong ko, kasinghina ng kaya ko. Nanginginig ang boses ko, halatang-halata.

“Sino ‘yun?”

Kumindat-kurap lang ako sa kanya. Ito na naman.

Inulit niya, mas malakas. “Sino ‘yun?!”

“Hindi ko alam ‘yung sinasabi mo,” sagot ko, at inabot ko sana ang braso niya.

Bigla siyang umiwas.

“‘Yung lalaking tinititigan mo habang nagpapanggap kang proud sa asawa mo. Hindi ako tanga, Sandra,” sabi niya, halos ibinubukol ang dibdib, parang gusto niyang magmukhang mas malaki.

Hindi na niya kailangan. Matipuno si Ryan, gwapo, charming. May mga matang berde na parang esmeralda at buhok na maitim. Maganda siyang tingnan sa labas. Naalala ko pa kung gaano kalakas ang paghahangad ko sa kanya noon.

“Hindi ako tumitingin kahit kanino, Ry. Ikaw lang ang gusto ko—”

Narinig ko muna ang hangin bago tumama ang palad niya.

Isang nagbabagang hapdi ang sumiklab sa gilid ng pisngi ko. Itinaas ko ang mga kamay ko para protektahan ang mukha ko.

“Ry, please… pramis, hindi ko alam ‘yung sinasabi mo,” nanginginig kong sabi.

Hinila niya ako at hinalikan nang madiin. Hindi ako makahinga pero natakot akong itulak siya. Noong huli, ilang beses niya akong sinuntok nang pigilan ko siya. Ilang linggo akong nagkulong sa loob, kunwari “may trangkaso.”

May movie date ako bukas. Hindi ko ‘yon palalagpasin.

Umatras siya nang kaunti. “Sa’kin ka,” hingal niya.

Gusto kong sumigaw at sabihin sa kanya na wala akong putang inang pag-aari ng kahit sino. Pero hindi ko kaya. Tiningnan ko siya at ngumiti—ngiting alam kong gusto niyang makita.

“Oo naman, baby,” sabi ko, pilit lambing. “Halika… dalhin mo ako sa kwarto. Gusto ko nang hubarin ‘yang suit mo buong gabi. Baka kaya parang lutang ako kanina. Iniisip ko lang… ‘yung asawa ko sa loob ko.” Ngumiti ako nang matamis, parang wala lang.

Kita ko kung paanong kumawala nang kaunti ang tensyon sa kanya.

Sinunggaban niya ang braso ko, tapos ipinatong ang isa niyang kamay sa lalamunan ko. Pinilit kong manatiling kalmado, pinilit kong ituloy ang ngiti kahit nanginginig ang loob ko.

“Sabihin mo. Sa’kin ka,” ungol niya, mababa at mabigat.

Sumagot ako nang pabulong, kasi hirap akong huminga. Lalong humigpit ang hawak niya.

“Ulitin mo.”

Naniniwala akong gustung-gusto niya ‘yung itsura ng takot na alam kong nakaukit sa mga mata ko.

“A-akin… ako sa’yo,” pilit kong sinabi.

Sinubukan kong lumunok, pero hindi ko magawa.

Ngumiti siya at idinikit ang katawan niya sa’kin para maramdaman ko ang init ng pananabik niya. Pinilit kong umungol, kahit puro pangingilabot ang totoo. Hinalikan niya ulit ako nang mariin.

Binitiwan niya ako at sinabi, “Huwag mong kakalimutan ‘yan.”

Tapos hinawakan niya ang kamay ko, hinihila ako papunta sa hagdan.

Naglakad ako sa likod niya, humahabol ang hininga at kumakabog ang dibdib ko dahil alam ko na kung saan ’to papunta. Pinapasok niya ako sa kwarto, tapos isinara niya ang pinto sa likod ko.

“Huwag na huwag kang gagalaw.” singhal niya habang palakad papunta sa aparador.

Hinugot niya ’yung kahon. Kinamumuhian ko ’yang kahon na ’yan. Kahon niya ng “kasiyahan,” kung tawagin niya—mga gamit na para raw sa sarap, pero sa akin puro sakit lang ang balik.

Lumapit siya sa likod ko, sinakmal ang buhok ko sa batok at hinila paatras ang ulo ko nang sobrang diin. Pinigilan kong umungol. Gustong-gusto niyang nakikita akong nasasaktan, kaya todo pigil ako na ’wag ibigay sa kanya ’yung satisfaction. Binalot niya ang kamay niya sa leeg ko, pinisil nang saglit hanggang maputol ang hininga ko, saka binitawan—sabay tawa, ’yung tawang parang kutsilyong dumaan sa gulugod ko, nakakapanginig, halos masakit.

“Hubarin mo lahat, tapos lumakad ka papunta sa aparador.”

Pumikit ako habang inaalis ko ang damit ko. Nag-atubili ako bago lumakad, at napansin niya ’yon. Malakas niya akong sinampal sa puwitan.

“Ngayon.”

Lumabas ’yung boses niyang halimaw. Galit pa rin siya. May kasalanan pa rin ako. Naglakad ako papunta sa aparador nang dahan-dahan habang tinititigan niya ako mula sa likod. Nakikita ko siya sa salamin—’yung ngiting demonyo na nakapaskil sa mukha niya. Mukhang magsasaya talaga siya.

Lumapit siya, itinaas ang mga braso ko, at gamit ang posas niyang pang-pulis, ikinabit niya ang mga kamay ko sa bar sa ibabaw ng ulo ko. Umiikot siya sa likod ko, saka malakas na hinampas ang loob ng mga hita ko para ibuka ang mga paa ko. Ramdam kong gustong tumulo ang luha ko, pero pinilit kong pigilan. Ayokong makita niyang bumibigay ako.

“Buksan mo ’yang mga mata mo at tumingin ka sa ’kin,” utos niya.

Tumingala ako, pero galit lang ang bumungad—walang ibang laman ang titig niya kundi poot. Ipinadaan niya ang paddle sa loob ng hita ko, tapos biglang hinampas nang malakas sa balat ko. Hindi ako gumalaw. Ngumiti siya sa akin.

“Kanino ka, Sandy?” mahinahon niyang tanong, halos idinikit ang mukha niya sa akin.

“Ako’y sa’yo, Ryan,” dahan-dahan kong sabi, pilit na ’di binibigay ’yung gusto niyang marinig.

Hinampas niya ulit ako, ngayon sa dibdib.

“Bakit mo tinitigan ’yung putanginang server na ’yon?!” sigaw niya.

“Hindi ko siya tinitigan,” sagot ko, kasing lakas ng boses niya.

Tumingala siya at ngumisi. Mabilis niya akong inalisan ng posas, tapos binato—itinapon—niya ako nang malakas sa kama.

Narinig ko ang kalansing ng mga kandado sa posas, at sa isang iglap, hindi ko na napigil ang pagpatak ng luha. Kinamumuhian ko tuwing ikinakandado niya ako sa mga ‘yon—wala akong magawa kundi sumunod. Wala akong kalaban-laban. Hubad na hubad sa harap niya, lantad sa kakaiba niyang uri ng pagnanasa.

Agad akong nanginig.

“Dumapa ka, misis. O ako ang didiskarte nito,” malamig niyang banta.

Dali-dali akong dumapa sa takot sa sinabi niya. Binuka niya ang mga binti ko at ipinosa sa kama, saka pati mga braso ko, iginapos at ibinaba. Tumayo siya sa paanan ng kama, titig na titig sa akin—parang pag-aari lang—bago gumapang paakyat at dumagan sa ibabaw ko.

Ang amoy niya, nakakasuka. Dati hindi naman, pero ngayon… ngayon, oo. Pinigil ko ang hininga ko habang idiniin niya ang bibig niya sa akin.

“Una, gusto mong silip-silipin ‘yung lalaki sa restaurant. Tapos, tititigan mo pa ‘yung walang kwentang server, eh dapat asawa mo ang sinusuportahan mo.”

Dumaan ang kamay niya sa hita ko. Napangiwi ako, nagkukunwaring hindi, pero sa loob-loob ko parang gusto kong umatras palayo kahit hindi maaari. Naghanap ako ng kahit anong pwedeng pagkapitan ng tingin, desperado, pero hindi niya napansin.

Pagdating ng kamay niya sa pagitan ng mga hita ko, lalo siyang nag-init sa inis nang maramdaman niyang wala akong gana. Dinilaan niya ang kamay niya nang marahas bago niya ipinasok ang mga daliri niya sa loob ko. Magaspang, pilit, at masakit sa pakiramdam ang bawat galaw niya—parang hindi ako tao, parang bagay lang. Pero kailangan ko siyang pagbigyan, kaya pinilit kong umungol kahit nilalamon ako ng pandidiri.

“Oh yeah, Sandy… akin ka, ‘di ba, baby?” bulong niya sa tenga ko.

“Opo… asawa ko. Sa inyo po ako,” sagot ko.

Kasinungalingan.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko, at bigla akong lumutang sa kawalan—parang nasa gitna ng kalangitan, nakatingin sa mga bituin na kumikislap. Isa-isa ko silang pinangalanan sa isip ko, kumakapit sa liwanag nila para lang hindi ko maramdaman ang bigat ng katawan niya at ang sarili kong pagkawasak.

Hindi ko alam kung kailan, pero sa kalagitnaan ng paglipad ko sa “kalawakan,” tinanggal na niya ang mga posas. Yumakap siya sa akin nang mahigpit at natulog na parang sanggol—payapa, parang wala siyang winasak.

Pero halimaw siya. Alam ko ‘yon.

Dahan-dahan akong kumawala sa mga bisig niya, gumulong palayo hangga’t kaya ko, at bumalik ulit sa “kalawakan” sa isip ko—hanggang sa tuluyan na rin akong antukin.

Kinabukasan, halos normal ang lahat. Pinaalala niya sa akin ang movie date ko, at nagpasalamat ako sa kanya dahil pinayagan niya akong umalis. Nangako akong u-update ko siya kung kumusta kami. Uminom siya ng kape, mukhang isang karaniwang asawa lang.

Pero ako lang ang nakakaalam kung sino talaga siya.

Ako lang. At ako lang ang kailanman makakaalam.

Nakatanggap siya ng tawag at nagmamadaling umalis, may sinasabi tungkol sa may nakuha raw silang lead sa lider ng brotherhood. Bago siya lumabas ng pinto, hinalikan niya ako nang mariin—yung halik na parang may gustong patunayan.

Pagkarinig ko sa kotse niyang umaandar palayo, saka lang ako nakahinga. Hindi ko namalayan, pero kanina pa pala ako pigil-hininga. Mabilis akong dumiretso sa banyo para maligo. Napatingin ako sa sarili ko sa napakalaking salamin sa master bathroom, at doon ko napagtanto—mas marami pa akong pasa kaysa sa batik ng dalmatian. Napangiwi ako habang pumapasok sa maligamgam na shower. Totoo naman, excited talaga ako sa movie kahit ano pa ang balak nilang panoorin. Noong isang buwan, romance pa nga.

Lumabas ako ng shower na may kaunting inis kasi ang sarap sa pakiramdam, lalo na sa katawan kong masakit. Nagsuot ako ng jeans, tank top, at yung lumang oversized hoodie ko noong nagtatrabaho pa ako sa Kings Burger. Ang tagal ko na nitong hoodie na ’to—mula pa Ohio. Nakakapagtaka nga na hindi pa niya tinatapon. Alam kong hindi niya gusto ’to. Pero mahal ko ’to, kahit na… ang daming telang kailangan para maitago ang mga lihim ko.

Nag-blow dry ako ng buhok, tapos naglagay ng cover-up sa mga bago at lumang pasa sa mukha at leeg ko. Sa huli, isinuot ko ang rubber shoes ko. Handa na ako para sa girl date.

Umupo ako sa kitchen island, humihigop ng kape na naiwan ni Ryan. Naisip ko yung mga “kaibigan” ko at napailing ako, napapailing na may kasamang irap. Ayos naman sila… sapat.

Si Jill, okay lang—asawa ng pulis, yung tipo na nagbe-bake at alaga ng mga anak. Hindi siya nagtatrabaho. Madalas siyang tawaging tamad na gold digger ni Ryan. Si April naman… magugulat si Ryan kung alam niyang medyo malandi ’yon. Oo, asawa siya ng detective, pero kung sinu-sino ang kinakalantari. Minsan, umaalis siya sa gitna ng movie, tapos laging nakangisi habang dumadaan sa amin. Kaya si Tanya na lang ang natitira. Si Tanya, gusto ko talaga. Masaya siyang kasama, mabait, at hindi ako pinaparamdam na pabigat. Pareho kaming maingat. At may ilan din siyang problema kay Brian—yung dating partner ni Ryan. Sa tingin ko, magkakulay sila ng budhi. Ito lang yung mga kaibigan na “pwede” para sa akin.

Kinuha ko ang susi at pitaka ko at dumiretso sa pinto, naghihintay ng usual na sundo ni Tanya. Malaya ako, bulong ko sa sarili habang lumalabas ng front door—parang unang beses kong huminga nang buo.

Naka-hoodie at jeans din si Tanya. Ang laki ng ngiti niya, akala ko sasabog ang pisngi niya sa tuwa. “SANDY! Grabe, miss na miss na kita!”

Miss ko rin siya. Napangiti ako. “Ewan ko ba sa kanila, akala nila sapat na yung isang gabi sa isang buwan para sa mag-best friend. Hindi naman tayo abala na parang asawa ng pulis—ay, teka.” Umismid siya. “Ako, nasa bahay lang. Titig sa pader, laba nang laba. Nasabi ko kay Brian, alam mo ’yon? Na kailangan natin ng mas madalas na oras.”

Pagkatapos niyang sabihin ’yon, akala ko hinihingal lang siya. Pero nakita kong dumilim ang mga mata niya—at doon ko naintindihan. Hindi maganda ang kinalabasan.

“Mabuti siguro banggitin ko rin kay Ryan,” sabi ko agad, para mahila ko siya palabas ng alaala.

“Pwede…” sabi niya, may konting pag-asa sa boses.

Pagdating namin sa sinehan, kitang-kita ko na ang iba. Si Jill, naka-Stafford wife’s dress—blonde ang nakaayos na buhok, maitim ang eyeliner. Sana all. Si April naman, naka-half-cut na damit at Dixie shorts, kulot ang pulang buhok at dark red lipstick. Papalapit na ang taglagas, hindi na ganun kainit para sa suot niyang ’yon. Malamang may date. Napangiti ako, at ngumiti rin si Tanya na parang alam na alam niya.

Adventure-type thriller ang napili nila. Bumili kami ng snacks at naglakad papasok.

Iniabot ni Tanya yung malaking inumin ko. “Taya tayo, iihi ka ng mga kinse beses d’yan sa laki ng drink mo,” humagikgik siya.

“Game,” balik kong nakangiti.