KABANATA 290

ALINA

Parang magpakailanman nang nakasara ang pinto.

Hindi ko na alam kung gaano katagal na ang lumipas. Ilang minuto? Ilang oras? Sa kwartong ’to, parang tumigil na ang oras—wala akong mapanghawakan para sukatin, kundi ang tuloy-tuloy na kirot sa mukha ko, ang pagod na dumadaganan ang bawat h...

Mag-log in at ipagpatuloy ang pagbabasa