KABANATA 8

ALEXANDER

Napamura ako nang pabulong at halos magdabog palabas ng mansyon, iniwan ang nakakasilaw na mga ilaw at sumuot sa malamig na dilim sa labas. Parang sampal ang hangin pagdampi sa’kin—tumagos sa amerikana ko at gumapang paakyat sa likod ko—pero hindi ako huminto. Mas binilisan ko ang lakad, na parang kaya kong takbuhan ang bagyong kumakabog sa isip ko. Wala rin.

Kahit gaano ako kabilis o gaano ko piliting magpokus, hindi ko maalis sa ulo ko ang bwisit na babaeng ’yon.

Alina Santini.

Pumasok ako roon na iisa lang ang pakay: pagsisihan ni Arthur Santini ang araw na nilabanan niya ako. Galit at determinasyon ang gasolina ng bawat hakbang ko, itinutulak ako pasulong na parang bagyong walang preno.

Pero nang tumama ang tingin ko sa kanya, biglang nawala ang mundo sa paligid.

Nakatayo roon si Alina Santini—nakakabinging halo ng pagtutol at ganda, presensyang imposibleng hindi mapansin.

Nakita ko na siya dati—minsan, saglit lang—pero ngayon, pakiramdam ko, ngayon ko lang siya tunay na nakita.

Kumislap sa isip ko ang alaala ng huli naming pagkikita, at naalala ko kung paanong naputol ang ritmo ng pulso ko nang magtagpo ang mga mata namin. No’ng oras na ’yon, binalewala ko lang—isang saglit na pagkakausisa, madaling kalimutan. Pero ngayon, habang sinisipat ko siya, alam kong mali ako. Hindi ’yon simpleng curiosity. Mas malalim. May kung anong humihila sa’kin na hindi ko maipaliwanag.

Ramdam ko kung paanong unti-unting gumuho sa ilalim ng paa ko ang bigat ng misyon ko laban kay Arthur Santini.

Malinaw ang dapat: harapin si Arthur Santini at ibuhos sa kanya ang buong bigat ng galit ko. Pero nang mapunta ang mga mata ko sa anak niya, nag-iba ang lahat. Humina ang apoy ng paghihiganti sa dibdib ko, napalitan ng mas mabangis at mas nakalulunod—isang pangangailangan na hindi ko mawari kung saan nanggagaling.

Umurong sa likod ang paghihiganti, natabunan ng kagustuhang mapalapit kay Alina. Na makuha siya nang mag-isa, malayo sa mga matang usyoso at sa mga pakialamerang sumasawsaw. Gusto kong bawasan ang agwat, namnamin ang banayad na amoy ng balat niya at maramdaman ang kuryenteng dala ng presensya niya.

’Yong mga matang palaban, ’yong panginginig ng boses niya na hindi kailanman bumibigay, ’yong apoy sa loob niya na hindi namamatay kahit naipit na siya sa sulok.

Ano bang meron sa kanya? Hindi siya ang unang magandang babaeng nakasalubong ko, at siguradong hindi rin siya ang huli. Pero may kung ano... may kung anong hindi ko mahagilap.

At iyon ang delikado.

Kapag may taong nakalusot sa balat mo, nagiging sabit siya. Distraksiyon. At sa mundo ko, ang mga distraksiyon—nakakapatay.

Pero ’yong putanginang bestida na ’yon.

Parang ibinuhos sa mismong balat niya ang gintong tela, kumapit sa kurba ng katawan niya na para bang ginawa para sa kanya. Bawat kislap ng ilaw, sinusundan ang maseselang linya niya—ang maamong arko ng likod, ang malambot na liko ng baywang, ang bilog ng balakang. ’Yong kwelyo, sapat lang ang baba para mang-asar, inilalantad ang elegante niyang clavicle at ang banayad na pag-angat ng dibdib—walang iniiwan, pero parang sinasadya ring mag-iwan ng lahat sa imahinasyon.

Bumabagsak ang buhok niya sa malalambot na alon na parang gintong hibla, humahaplos lampas-balikat, dumadaloy pababa sa likod, kumikinang ng mapulang anino kapag nahahagkan ng ilaw.

Pero hindi dapat mahalaga ang lahat ng ’yon.

Lust ay lust—isang uhaw na kayang lunurin ng kahit sinong babaeng nagkukumpulan sa mundo namin, parang mga gamu-gamo na makikinis at pulido, laging lumalapit sa apoy.

Hindi. Ang mahalaga, ’yong mga mata niya.

Malalaki, parang likidong balon ng mapayapang bughaw—walang hanggan at kalmado, gaya ng dagat.

Napakawalang-malay.

At ’yon—’yon ang delikado.

Pero hinihila pa rin niya ako sa paraang hindi ko lubos maintindihan.

Kahit alaala lang niya, pinapakilos na ang katawan ko sa mga paraang hindi ko makontrol. Ang linis niya… ang dalisay.

Kung paano siya tumayo at hindi umurong, kahit kita ko ang panginginig sa labi niya at dama ko ang pag-aalinlangan sa boses niya—nakabibighani.

May paghamon sa loob niya—isang kisap ng tapang na parang hindi niya alam na meron pala siya. Lalo tuloy siyang nakakaakit—sobrang bait, sobrang linis, sa mundong punô ng kabulukan.

Para siyang malamig na simoy sa tanghaling tapat, mabuting-loob at inosenteng dalaga na parang may sariling liwanag ng kaputian. Ang tagal-tagal na mula nang may makasalubong akong katulad niya, at may kung anong halimaw na pagnanasa ang biglang gumising sa loob ko.

Hindi ko napigilang isipin na nakabuhos sa may bukung-bukong niya ang suot niyang gintong bestida, katabi nitong nakatapon ang panty niya, nakalantad ang mapuputing hita at ang maselang kulay-rosas na labi ng pagkababae niya.

Nakakabaliw ang imaheng ’yon, at tinamaan ako ng matinding udyok na idikit siya sa pader, ipitin siya roon, at ibaon nang malalim sa kanya ang titi ko. Gusto kong lamunin ang inosente niyang pagkatao, maramdaman ang lambot niyang bumabalot sa ’kin habang kinakantot ko palabas ang kabutihan sa kanya.

Pipikit siya nang mariin, maghuhubog ang mukha niya sa halong sarap at sakit habang pabulong niyang inuulit-ulit ang pangalan ko.

Putang ina! Putang ina! Putang ina!

Tumawid ako ng kalsada nang sadya ang mga hakbang, mahigpit ang panga ko, at dumulas papasok sa sasakyan kung saan naghihintay si Nico.

Sinulyapan niya ako, nakataas ang isang kilay, at may pang-aasar sa boses.

“Lagpas sampung minuto ’yon. Anong nangyari? Nag-stay ka pa para sa panghimagas?”

Ngumisi siya, hindi na naghintay ng sagot bago dugtungan,

“O baka may magandang chikang dumaan sa paningin mo, tapos nag-side trip ka muna sa banyo?”

Sinamaan ko siya ng tingin, malamig ang boses ko.

“Magmaneho.”

Napatawa si Nico, isinampa ang kambyo.

“Ang sungit naman. Pero ano ’to? Walang dugo sa kamay mo ngayon…”

“Mensaheng iniabot ko,” sagot ko, malamig at hindi mabasa.

Natigil sandali ang mga kamay ni Nico sa manibela, at may ngising kumapit sa labi niya habang dahan-dahan siyang lumingon sa akin, kumikislap ang mga mata sa pang-uuyam.

“Si Alexander Dimitri, personal na nagdadala ng mensahe? Ano’ng susunod—bulaklak at sulat-kamay? O napurol na ba ’yung baril mo? Kadalasan, putok muna bago tanong. Kailan ka naging utusan?”

Humalakhak siya nang mababa, sumandal sa upuan.

“Sabihin mo nga, boss—na-deliver ba talaga, o aasahan ko na naman mamaya ’yung tawag na ‘may lilinisin’?”

Humigpit ang panga ko, at pinigil ko ang sariling sagutin siya nang pabalang.

Napapansin ni Nico ang lahat—bawat kisap ng pag-aalinlangan, bawat bitak sa maskara. ’Yon ang dahilan kung bakit nakamamatay siyang sandata, pero ngayon, nakakairita ang talas ng mata niya.

Hindi lang ito inis; pinipilit ako nitong harapin ang tanong na ayokong itanong sa sarili ko:

Bakit pinili kong sa kanya ihatid ang mensahe imbes na ibuhos ang galit ko kay Arthur?

Hindi iyon ako.

Hindi ko kailangang magpaliwanag kay Nico, pero hindi tumitigil ang isip ko.

Baka dahil sa kanya—o baka dahil nandoon si Robert Solas. Wala akong balak masalubong ang putang iyon ngayong gabi—hindi pa. Darating ang oras niya, at pagdating no’n, sisiguraduhin kong sisingilin ko siya hanggang huling sentimo.

Sa ngayon, sa kalsadang nasa unahan ko ako tumutok, hindi sa titig ni Nico na ayaw bumitaw.

“Magmaneho,” sabi ko, tuldukan ang tono, pinutol ang anumang susunod pang usisa.

Bahagyang nag-atubili si Nico pero pinaandar niya rin ang makina; umalingawngaw ang mababang ugong sa loob ng kotse habang nakatitig ako sa mansyon sa tapat ng kalsada.

Alina Santini. Kahit pangalan niya, ang lambot pakinggan.

Ano bang mali sa ’kin?

Ipinagpag ko ang isip na ’yon at ibinalik ang tingin sa unahan, ibinaon ang kalituhan sa pinakamadilim na sulok ng utak ko. Walang puwang para sa distraksiyon. Walang puwang para sa kahinaan. At lalong walang lugar sa mundo ko ang kung anong kasing naïve ng “cute” o “nakakakilig.”

Kasangkapan lang siya, tuntungan. ’Yon lang. Daan para matapos ang kailangan kong tapusin!