1

POV NI CASSANDRA

Narinig ko ang ding ng elevator, senyales na nakaabot na ako sa ika-limampu’t anim na palapag, kaya bigla akong napadilat. Kinamumuhian ko ang elevator. Ang sikip na nga, tapos laging may mga taong pilit sumisiksik na parang sardinas. Buti na lang, paakyat ako sa pinaka-itaas at pribado ‘to—walang tao, walang tulakan.

Huminga ako nang malalim. Pagkabukas ng pinto, lumabas ako at dumiretso sa malapad na pasilyo. ‘Yung mga bintanang mula sahig hanggang kisame na bumubuo sa mga dingding, tanaw ang pinakamagandang view ng siyudad na tinatawag kong tahanan—New York City, lalo na ang Manhattan. Mula sa matatangkad na gusali hanggang sa mga tubig na nakapalibot, nilalamon ako ng tanawin habang naglalakad ako sa hallway, ‘di ko mapigilang mapatitig sa sobrang linis at ganda ng view.

Nakabibinging katahimikan ang bumabalot sa paligid, maliban sa tunog ng takong ko na kumakatok sa marmol na sahig. Tinungo ko ang malaking conference room, hinawakan ang door handle, itinulak ang pinto, at pumasok. Dalawang lalaking galit ang sumalubong sa’kin—sabay silang napalingon nang buksan ko pa lang ang pinto.

“Cassandra, putangina, sa wakas. Dinala mo ba?” tanong ng kapatid ko, itinuwid ang katawan mula sa pagkakasandal sa malaking conference table. Iniunat niya ang kamay sa’kin bago siya tumalikod at tumingin sa tatay namin, parang itutuloy lang niya ang usapan nila na wala na akong halaga. Typical. Ganyang-ganyan siya.

Marahan akong napabuntong-hininga habang dinukot ko sa bag ko ang manila folder na kinuha ko pa sa apartment niya. Isiniksik ko iyon sa kamay niya, pilit tinatago ang inis ko.

“Hindi ako makapaniwala na pinapunta mo pa ako nang ganito kalayo para lang dito. Puwede namang kahit sino sa mga assistant mo ang inutusan mo, Zac,” maayos kong paalala.

Sinagot lang ako ng masamang tingin mula sa tatay ko—ang nag-iisa at kaisa-isang Blake Rhodes. CEO ng Rhodes Enterprises, at kung ako ang tatanungin, isa siyang tunay na tarantado.

Hindi ako nagrereklamo sa paggawa ng pabor. Ayos lang sa’kin ‘yon. Pero sa pinaghalong kawalan nila ng interes at pasasalamat? ‘Yung mga “maliit na pabor” na parang palagi na lang akong gumagawa, sumosobra na. Kahit ako, napapagod na—at ako pa naman ang pinakatiyaga sa lahat.

“Confidentiality,” kibit-balikat ni Zachary habang hinablot niya ang file mula sa kamay ko nang hindi man lang ako nilingon. Ibinagsak niya iyon sa mesa, saka binuksan, at balik na agad sa pakikipag-usap sa tatay namin.

Nag-antay ako sandali bago ko na-realize na wala na silang pakialam kung nandito pa ako. Napabuntong-hininga ako at lumakad sa kabilang panig ng napakalaking mesa, saka umupo sa isa sa mga upuan. Pagkaupo ko pa lang at pagpatong ko ng bag ko sa ibabaw ng mesa, sabay silang tumingin ulit sa’kin—parang may ginagawa akong krimen.

“Ano po?” tanong ko, nagsalubong ang kilay ko sa pagkalito. Pero alam ko na rin naman ang sagot. Malamang ayaw nila akong nandito. ‘Ang gandang babae mo, hindi ka dapat nandito,’ ganyan ang linyahan ni Papa—na nakakainis isipin, kasi siya rin mismo ang nagtulak sa’kin nang todo na mag-uni at mag-aral na parang ako ang magmamana at uupo sa kumpanyang ’to, kahit sa totoong buhay, si Zac naman talaga ang nakatakdang pumalit.

Hindi naman palaging ganito. Ako talaga ’yung mas magaling sa ganitong bagay, at alam ’yon ng lahat. Si Zac, puro petiks noong college, pati ilang taon pagkatapos. Party rito, landi ro’n, tapos biglang mawawala nang ilang linggo na parang bula. Normal na ’yon sa kanya—hanggang sa ika-dalawampu’t anim niyang kaarawan, at parang isang iglap, biglang nag-iba ang lahat.

No’ng sinabi ni Zac na handa na raw siya, biglang nakalimutan ni Papa na taon-taon akong nagpakahirap para maging pinaka-ideal na CEO. Isang kisap-mata, si Zac na agad ang hinarap niya. Parang itinapon lang sa kanal lahat ng paghahanda ko. Ilang taon akong hinubog para sa upuang ’yon, tapos ngayon, wala na—parang naglaho. Sa halip, may iba pala siyang balak para sa’kin.

“Hindi ba kailangan mong mag-ayos para sa charity gala? Paalala ko lang ha, napakahalaga ng event na ’yan para sa’yo,” taas-kilay ni Papa sa’kin, kunwari nagtatanong, pero ang totoo ang ibig sabihin niya: umuwi ka, magbihis ka, at huwag mong palpak-in ’to.

Kinagat ko ang labi ko para hindi ako makapagsabi ng kung anong alam kong babalik lang sa’kin. Lumipat ang tingin ko kay Papa, tapos kay Zac. Si Zac, mabilis umiwas ng tingin at ibinalik ang mata sa mga papel sa harap niya. Kitang-kita na nag-iba na ang trato namin sa isa’t isa. Sobrang halata na si Zac—na dati siyang dumedepensa para sa’kin—ngayon siya na ’yung laging “oo” nang “oo” kay Papa.

Sa nakaraang anim na buwan, mula no’ng napagdesisyunan niyang gusto niya ’yung pinaghirapan ko, lalo lang lumala ang relasyon namin. Dati, isa siya sa pinakamatalik kong kaibigan. Ngayon, heto kami—parang estranghero, halos hindi na napag-uusapan kahit kalahati ng mga dati naming pinagtatawanan at pinagsasaluhan.

“’Oo nga pala. Paano ko ba nakalimutan?” pilit kong nginitian, umiling pa na parang ako ang sabaw. Tumayo ako, kinuha ang bag ko, at mabilis na lumabas, pilit nilulunok ang galit at lungkot na mabilis pumupuno sa dibdib ko. Pero ayokong gumawa ng eksena.

“Dad, grabe naman. Napag-usapan na natin ’to. Hindi mo puwedeng kausapin siya nang ganyan,” mahina kong narinig na bulong ni Zac kay Papa bago tuluyang sumara ang pinto. Humigpit ang kapit ko sa strap ng shoulder bag ko, at bahagya akong napangiti sa sarili ko—kahit papaano, nakakahinga ako na may pagkakataon pa ring kakampi ko si Zac. Pero kahit gano’n, alam kong hindi na tulad ng dati.

Paano pa magiging gano’n? Hindi na katulad ng dati ang buhay namin, at wala nang paraan para ibalik pa ’yon.