Kabanata 5 Jaxon
Nagyeyelong gabi iyon—sobrang lamig na kita ko ang hininga ko habang lumalabas ako at lumulubog sa mamasa-masa, maulang dilim. Sa Denver, pag palapit na ang taglagas, parang nilulublob sa yelo ang buong siyudad. Habang tumatagal ang gabi, lalo itong lumalamig. Hanggang ngayon ‘di ko pa rin ma-gets kung bakit pumayag akong manatili sa Denver pagkatapos ng graduation sa high school—kasi kung tutuusin, mas nakakagaan sa pakiramdam ang init ng lugar gaya ng Miami o L.A. lalo na ngayon.
Umuulan-ulan kanina sa homecoming party, at paglabas ko ng bar, sakto pang naapakan ko ang isang malalim na lubak na puno ng tubig at madulas na putik na parang may halong langis. “Punyeta,” mura ko, sabay pagpag ng binti ko—mukha akong asong nanginginig pagkatapos umihi. May tama ako pero hindi lasing. Gustong-gusto ko sanang mag-stay at tumambay pa kasama ang mga tropa, pero alam ko na kung ayoko ng hangover sa football practice, dapat tumigil na ako habang maayos pa at umuwi na. At saka, ‘yung blondang nakilala ko ngayong gabi, kahit ilang pasimpleng pahiwatig na ang binato ko, hindi pa rin marunong rumespeto ng boundaries.
Karamihan sa mga maagang dumagsa, umuwi na—maliban sa ilang lasing na naiwan, ‘yung tipong akala nila sila ang hari ng mundo at hindi puwedeng tumigil. Isinuksok ko ang mga kamay ko sa bulsa ng maong, pilit binabaliwala ang ingay mula sa bar. Paakyat na sana ako sa bangketa at lalakad pauwi nang may mapansin akong dalawang anino sa parking lot. Halos dire-diretso lang sana ako, pero nag-atubili ako nang isang saglit—sakto lang para may isang babae ang sumigaw sa akin.
“Hoy!” sigaw niya. “Puwede bang patulong dito?”
“Ah. Um.” Napalingon ako sa balikat ko, tapos tumingin sa kaliwa’t kanan.
Walang ibang tao. Walang mapapasa ko. Wala man lang akong puwedeng gawing alay para makalusot.
“Medyo late na ako sa… ano…” bulong ko, tapos naputol dahil ‘yung tingin ng babae—‘yung klaseng tingin na siguradong hahabulin ka at papatayin ka kung hindi ka susunod—kaya napabuntong-hininga na lang ako at tumawid sa parking lot para tumulong.
‘Yung babaeng nakilala ko sa bar ilang oras pa lang ang nakalipas, ngayon ay nakadapa na, naka-hands and knees sa graba. Nagsusuka siya sa isang palumpong na puro matitinik na dahon, at ‘yung bartender—Alex, yata—nakaluhod sa tabi niya, hinahaplos ang likod niya. Inangat ni Alex ang ulo niya para tumingin sa akin, at sa kung anong dahilan, natawa siya at umirap.
“Sa dami ng puwedeng lumabas ngayon,” sabi niya, tumayo at pinagpag ang tuhod. Bago ko pa maitanong kung anong ibig niyang sabihin, huminto si Grayce sa pagsusuka nang saglit para punasan ang bibig niya, tapos gumulong siya pahiga at nakatitig sa langit.
“Papatwag na sana ako ng taxi,” sabi ni Alex. “Ilang kanto lang naman kami, pero hindi pa ako tapos sa shift.” Tumingin ulit siya kay Grayce; bakas sa mukha niya ang pag-aalala. “Madali siyang tama,” dagdag niya na parang hindi pa halatang-halata. Tahimik lang kami, pinapanood si Grayce na parang nagdo-drawing sa hangin gamit ang daliri niya. Ni hindi niya napapansin na nandoon ako. Dapat pala hindi na ako tumigil, naisip ko. Pagod na ako, may tama, at kailangan kong gumising nang maaga para sa practice—pero hindi naman ako pinalaki ng nanay ko na kupal. Kadalasan.
“Paano ako makakatulong?” tanong ko nang hindi pa rin kumikilos si Alex para tumawag ng taxi. Ngumiti siya sa akin, halatang gumaan ang loob.
“Ayokong mang-abala, pero puwede mo ba siyang ihatid pauwi? Kailangan kong bumalik sa loob.”
Una kong reaksyon, gumawa ng palusot—‘yung tipong kahit ako, alam kong ang corny. Naisip ko pa ngang mag-alok na ako na lang magbayad ng taxi kung makakatulong. Pero habang nakatitig ako kay Grayce, na-realize ko: kung may mangyari sa kanya, kasalanan ko rin—dahil masyado akong gago para gawin mismo. At itong si Alex, malamang papatayin talaga ako. Kaya imbes na tumakbo palayo, tumango na lang ako.
“Walang problema.”
Ibinigay ni Alex ang address habang sabay kaming yumuko para itayo si Grayce. Lasing na lasing siya—halos hindi makatayo, lalo nang makalakad—pero may lakas pa siyang haplusin nang marahan ang pisngi ko habang pilit ipinapaliwanag ni Alex sa kanya na ihahatid ko siya pauwi.
“Salamat dito,” sabi ni Alex habang paatras siyang naglakad papunta sa pintuan ng bar. Huminto siya at kinawayan-kawayan ang daliri niya sa direksyon ko. “Kapag sinubukan mong galawin ’yan o pasimplehin mo siyang maipasok sa kama, malalaman ko ’yan. At dudurugin kita.” Tapos kumaway siya at nawala pabalik sa loob ng bar, doon sa may counter kung saan may mga naiwan pang lasing na nagmamadaling makasingit ng huling tagay bago ang last call. Napatingin ako kay Grayce, kalahating nakapikit ang mga mata. May bahid ng suka sa harap ng damit niya, kaya napangiwi ako at napaikot ang mga mata. Kung tutuusin, kahit anong “swerte” sa babaeng ’to, hindi man lang magiging tukso.
“Saan mo ’ko dinadala?” ungol ni Grayce habang nagsisimula kaming maglakad. Ay, teka—ako ang naglalakad; siya ang pasuray-suray.
“Sa bahay,” ungol ko rin, sinasalo ko siya habang muntik na naman siyang matisod sa sarili niyang paa.
“Pero ayoko umuwi.”
“At ayoko ring ginagawa ’to, pero heto tayo,” sabi ko, kunwa masaya. Tahimik kaming naglakad sa susunod na ilang kanto habang todo-concentrate si Grayce na ’wag sumubsob sa semento. Sinasalo ko siya kapag kailangan, kahit inuungol-ungol niyang irita tuwing inaabot ko tulong ko. Nang makarating kami sa apartment, kinapa ko ang bulsa niya para sa susi. Anim na beses akong pumalya, at ilang ulit ding napamura ng “putangina,” pero sa wakas nabuksan ko rin ang pinto at inakay ko siya papasok.
“Bakit mo ’ko tinutulungan?” tanong ni Grayce. O baka ’yun ang tanong niya—ang hirap intindihin ng mga salita niyang sabog sa alak. Baka minura niya lang pala ako at isinumpa sa apoy ng impyerno, e. Hindi rin ako magugulat, lalo na’t kanina pa siyang malamig kung makitungo sa’kin.
“Kasi pinakiusapan ako ng kaibigan mo,” sabi ko. “At medyo kinakabahan ako sa kanya.”
“Kaya ko ang sarili ko,” sabi niya. Hindi ko naman duda na kayang-kaya ni Grayce kapag sober, pero wala na akong lakas para ipaalala na pitong beses sa pauwi, sinubukan niyang pumasok sa pintuan ng ibang tao—na parang siya ang may-ari.
“Kung ikagagaan ng pakiramdam mo, ito na ’yung huling beses na makikita mo ’ko,” sabi ko. Si Grayce, na halatang wala ring pakialam kung makita pa niya ’yung pangit kong mukha, napaikot lang ang mata at may ibinulong na hindi maintindihan. Parang, “Kung sana nga.”
“Gusto mo ng tubig?” tanong ko.
“Nand’yan kwarto ko,” sabi ni Grayce. Itinulak niya palayo ang kamay kong sumasalo, sinampal-sampal pa ako nang bahagya, tapos bigla siyang bumagsak nang muka sa karpet ng sala. Natawa siya habang binubuhat ko siya at dinadala papunta sa likod na kwarto.
“Ayos ka lang?” Wala naman akong nakitang dugo o pasa, kaya inisip kong okay lang siya, pero ayokong isipin ni Alex na may ginawa akong masama—tapos saksakin ako habang natutulog.
“Ayokong makipagtalik sa’yo,” sabi ni Grayce. Inihiga ko siya sa kama na sobrang ayos, parang hindi man lang nagalaw, at hinubad ko ang sapatos niya—para kahit papaano, maging ginoo. Gusto kong sabihin na hindi siya dapat mag-alala; hindi ko type ang mga kontrolado at masyadong paladesisyon. Pero mas mabuting manahimik na lang ako para hindi niya ’ko masuntok. Hindi ko siya kilala, at wala rin akong balak kilalanin pa, pero may kutob akong mabigat ang kanang kamao niya.
“Grabe, pinatay mo lahat ng pangarap ko,” sabi ko, at itinakip ni Grayce ang isang braso sa mukha niya. Paglingon ko para umalis at patayin ang ilaw, narinig ko siyang magsalita.
“Salamat,” sabi niya, tapos nanahimik na. Hindi ko alam kung naaawa lang ako kaya napunta ako sa kusina para kumuha ng baso ng tubig at ilang aspirin, o kung ayoko lang talaga siyang nakikitang nasasaktan. Anuman ang dahilan, pinuno ko ang baso, naghanap ng gamot para sa siguradong sakit ng ulo niya kinabukasan, at inilapag ko pareho sa tabi ng kama niya para pag gising niya.
“Ayos ka lang ba?” tanong ko, pero tulog na siya—umaangat at bumababa ang dibdib sa bawat hinga. May kung anong humihila sa’kin para manatili at siguraduhing okay siya. Tumayo lang ako roon at pinagmasdan siya sandali, hinahangaan kung paano tinatakpan ng liwanag ng buwan mula sa bintana ang maputla niyang balat ng parang gatas na kinang. Itong nakahandusay na katawang may damit na may tuyong suka at—
Ramdam kong tumigas ang titi ko—parang bakal!
