Kabanata 6 Grayce

Jaxon

Ano ba’ng pinasok ng utak ko?

Umatras ako palabas ng kwarto, isinara ang pinto sa likod ko, at nagdasal na sana hindi ko na siya makita kahit kailan.

Grayce

Yung kumikibot-kibot na sakit sa ulo ko ang gumising sa’kin kinabukasan. Umungol ako at ibinaon ang mukha ko sa unan. Parang namatay na ’ko at dumiretso sa impiyerno. Ang pangit ng lasa ng bibig ko—panis at nakakadiri—halo ng mapait na alak at maasim na suka. Kumulo ang sikmura ko sa hilo habang gumapang ako palabas ng kama at nagmamadaling tumakbo sa banyo, sakto lang ilang segundo bago ako lumuhod sa harap ng inidoro para magsuka—pero tuyong suka lang, walang lumabas kundi apdo. Nang wala na talagang mailabas, tumayo ako at pasuray-suray na lumapit sa salamin para tingnan ang pinsala. Unang pagkakamali ko ’yon—isa lang sa napakarami kong magiging sablay sa araw na ’yon.

Malabo halos lahat ng nangyari kagabi sa bar. Naka-suot pa rin ako ng damit kahapon, at yung kaunting makeup na inilagay ko para sa party, ngayon ay burado na at nagkalat sa mukha ko—isang “artistikong” itsura na puwedeng mapagkamalang pokpok na lasing at wasak. Kahit kailan, hindi naman talaga siya kagandahang tingnan, pero yung buhok ko… grabe, parang pugad ng daga. Hindi ko kinayang titigan nang matagal, pero parang may nakasabit pang hibla na mukhang tuyong suka na naipit sa mga buhol.

Binuksan ko ang gripo at nagsaboy ako ng malamig na tubig sa mukha para mawala yung hilo. Sa manipis na pader, rinig ko si Alex na humihilik. Habang nagsisipilyo ako at pilit nilalabanan yung pagsusuka, sinubukan kong buuin sa isip yung pira-pirasong alaala ko mula kagabi. Tapos, pumasok ako sa shower para kuskusin palabas yung hiya ko.

Naalala ko si Shawn na umupo sa tabi ko matapos akong mabangga ni Jaxon mula sa likod. Naalala ko yung mga tagay… Oo, naalala ko ’yon nang malinaw. Sa isip ko pa lang yung napakapangit na lasa, napaduyong suka na naman ako. Pero lahat pagkatapos nun, parang usok na lang—wala nang malinaw.

Pagkatapos kong mahugasan yung suka sa buhok ko, bumalik ako sa kwarto para kumuha ng malinis na damit. Habang naghahalukay ako sa aparador, napansin ko yung baso ng tubig at aspirin na nasa ibabaw ng bedside table. Ininom ko yung gamot para sa sakit ng ulo, sa akalang si Alex ang nag-iwan nun para sa’kin. Itinatak ko sa isip ko na magpapasalamat ako sa kanya mamaya.

Sa loob ng dalawampung minuto, dapat nasa football field na ’ko para i-interview si Jaxon Tate tungkol sa laban sa Sabado. Homecoming—isang event na, ewan ko ba kung bakit, sobrang kinahuhumalingan ng Eagle River—ay napakalaking ganap sa school namin. Sabik na sabik ang mga estudyante manood ng mga dambuhalang manlalaro ng football na nagbabanggaan sa field habang suot ang masisikip nilang spandex. At kahit hindi naman ako kasing baliw sa lalaki ng ibang girls, tao pa rin ako. Kung may matinong dahilan man para manood ng football game, yun na ’yon: spandex at mga gwapong lalaki.

Hinila ko na lang ang isang pares ng maong na halatang maraming pinagdaanan. Sobrang hangover para magpakaarte (oo nga naman, parang kailangan ko pa ng dahilan), isinuksok ko ang hoodie sa ibabaw ng shirt ko at itinaas ang hood.

Natukso akong i-cancel ang araw at bumalik sa kama, pero alam kong pupugutan ako ni Gavin—sa salita—kapag nag-cut ako nang ganito kaaga sa semestre. Pinangako ko sa sarili ko na hindi ako magtatagal. Pagkatapos ng interview at mga klase ko, uuwi ako at itutulog ko na lang ang hangover, habang gumagawa ng peke at paulit-ulit na kasunduan sa utak ko na hindi na ako iinom nang gano’n kalala ulit.

Tulog pa rin si Alex nang dinampot ko ang backpack ko at ang audio recorder para sa sit-down na bahagi ng interview. Naglakad ako papuntang campus, nilalasap ang pambihirang init ng araw sa balat ko ngayong umaga. Hindi naman ako ‘yung tipo na mahilig sa init, pero nakatulong ang sikat ng araw para kumalma ang pagsusuka-sukang pakiramdam ng tiyan ko.

Gaya ng inaasahan, nasa field na ang football team para mag-practice. May iilang tambay sa gilid; mga girlfriend ng players na nagpapaaraw habang pinapanood ang mga matatabang-maselan sa muscles nilang lalaki na magbanggaan at magtackle na parang walang bukas. Umupo ako sa bleachers para maghintay ng susunod nilang break, sinisigurong matatanaw ko si Jaxon Tate. Nando’n siya, siyempre—suot ang jersey niyang number 13 at ‘yung masisikip na football pants na dikit na dikit. Habang nag-eensayo sila, kinuha ko ang notebook ko at nagsulat-sulat ng ilang tanong na puwede kong ibato sa kanya. ‘Yung totoong, malalimang interview, mamaya pa—pagkatapos ng homecoming game. Pero alam kong gugustuhin ni Gavin na maglabas ng pambungad tungkol kay Mr. Perfect dahil, apparently, may mga tao sa school namin na sobrang invested kay Jaxon at sa football niya—kung hindi man sa nakakatakot na level ng pagkahumaling.

Pagkalipas ng mga kinse minutos, humihip ang coach sa pito at nag-utos ng break. Nakatutok pa rin ang mga mata ko kay Jaxon habang isinabit ko ang backpack sa balikat ko at bumaba papunta sa field. Paglapit ko, nilalagok niya ang bote ng tubig, sinisilip ako sa gilid ng mata na para bang may inaabangang masamang mangyayari. Alam kong mukha akong gusgusin, pero imposible namang magmukha akong delikado o nakakatakot sa kahit anong paraan.

“Ako ‘yung galing sa The Bengal,” sabi ko, sabay abot ng kamay ko para kamayan niya. “Puwede kitang i-interview?”

Diretso na ang titig ni Jaxon sa ‘kin ngayon, hindi mabasa ang mukha. Nasa ilalim ng isang braso niya ang football, at may hawak siyang bote ng tubig sa kabilang kamay. Nakatayo siya ng ilang talampakan ang layo, na parang handang tumakbo sakaling bigla ko siyang sugurin o kung ano.

“Alam ko kung sino ka,” sabi niya. “Nando’n ka sa bar kagabi.”

Ay, oo nga pala. ‘Yun.

Uminit ang pisngi ko. Sana hindi niya naaalala kung paano ako nagmukhang tanga habang pilit na nakikipag-small talk sa kanya. Hindi ako kailanman naging charming na lasing.

“Yeah, sorry,” sabi ko. “Hindi ko sinasadyang maging bastos.”

“Okay lang,” sabi ni Jaxon, sabay kibit-balikat. “Kumusta naman ulo mo ngayong umaga?”

“Ulo ko?” naulit ko. “Ayos lang naman… bakit?” Tapos, bago pa man siya makasagot, unti-unti nang bumalik sa ’kin ang bahagi ng gabing blangko sa alaala ko—pira-piraso, maiikli, at bawat isa, nakakamatay sa hiya.

“Ay,” sabi ko. “Ay.”

“Hindi mo naaalala, ’no?” singhal ni Jaxon, may kasamang irap na parang sinadya pa. “Hinantong kita pauwi. Well, kinaladkad kita, kung tutuusin. Si Alex—kaibigan mo—siya ’yung nag-request.”

“Oo,” sabi ko, tunog tanga. “Oo, ginawa mo nga.”

Pumikit ako, hinihiling na sana nasa kahit saan ako—’wag lang dito. Parang walang katapusan ang katahimikan sa pagitan namin. Naisip kong tumalikod na lang at kumaripas palabas, magpa-transfer sa school, siguro, o kaya mag-online class na lang para hindi ko na kailangang ipakita ulit ang mukha ko. Pero imbes na gawin ang kahit alin doon, naglinis ako ng lalamunan at huminga nang malalim.

“Salamat doon,” bulong ko. “Alam mo, sa paghatid pauwi. I mean, hindi hatid—kasi hindi ka naman… bayarang escort. I mean, puwede naman, siguro, pero sa tingin ko hindi ka ganun…” Wala na akong maisip na mas ikasasama pa nito, kaya tumigil muna ako para magpakatino. Nang medyo bumalik na ang katinuan ko, tumingin ako sa kanya at ngumiti. “Interview lang naman ang pakay ko, so… move on na tayo, ’no?”

“Please,” sabi ni Jaxon. Halata ang ginhawa sa boses niya. “May opisina sa loob kung gusto mong somewhere na tahimik.”

Oo nga naman, para bang kailangan kong makulong sa isang tahimik na kwarto kasama ang lalaking ’to.

“Sounds great,” sabi ko.

Sinundan ko siya papasok sa isa sa mga building, at ayun nga, may bakanteng opisina na bukas. Umupo si Jaxon sa isa sa mga walang taong upuan, hawak pa rin ’yung katawa-tawang football na ’yon, at umupo ako sa tapat niya. Inilabas ko ang notepad ko, hindi ko magawang salubungin ang tingin niya. Naglalagablab ang mukha ko, at naiisip ko pa lang kung anong klaseng halimaw sa kanal ang itsura ko, gusto ko nang lamunin ng lupa. Ang ganda ng takbo ng araw ko—sobra.

“Unang tanong,” pumiyok kong sabi. Naglinis ako ng lalamunan. “Paano ka naghahanda para sa malaking game?” Ni hindi nagdalawang-isip si Jaxon bago sumagot.

“Sex,” sabi niya, at blanko lang ang mukha. “Marami akong sex.”

Nakatitig lang ako sa kanya, nakabitin ang kamay ko sa ibabaw ng pad sa kandungan ko. Basa pa ang brown niyang buhok galing practice, at halos makita ko ang munting ngising nagtatago sa likod ng nakakagulat na liwanag ng hazel niyang mga mata.

“Sex,” naulit ko. Nang tumango si Jaxon, napabuntong-hininga ako at ibinaba ang kamay ko sa hita ko. “Wala ka bang… pang-PG-13?”

“Nasa college tayo,” sabi niya sabay kibit-balikat. “Tsaka totoo naman. Ang sex ang sarap, ’di ba?”

“Ang sex ay…” Um, oo, okay, sex is good. I mean, great. It’s… oo.” Sandali kong nasalo ang mga mata niya, tapos agad akong umiwas. Hindi ko alam kung saan ako titingin, kaya sa blankong pader na lang ako tumitig. Hindi mapakali ang puwesto ko, pilit kong binabalewala ang pawis na umaakyat sa batok ko at sumisingaw sa kili-kili. Nakatingin pa rin si Jaxon sa ’kin, at sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong kabalisa.

“Okay ka lang?”

“Ang init ba dito?” tanong ko, tapos pinaypayan ko na lang ang sarili ko gamit ’yung legal pad.

“Hindi, ayos na ayos ako.” Ngumiti si Jaxon—halos hindi nga lang—isang gilid lang ng labi niya ang umangat sa pilyong ngiting alam kong kanina pa niya tinatago. Napabuka ang bibig ko, gusto kong sabihin ’yung sobrang bastos at sobrang tanga na, Oo naman, ikaw nga ’yung halos perpekto, tapos bigla kong isinara. Grabe. Saan ba nanggagaling ’tong mga iniisip ko? Alam niyang naiilang ako—ramdam ko—pero ako mismo, hindi ko pa rin malaman kung bakit.

“So, football,” sabi ko. “Tapos may kinalaman sa sex.”

“’Yan ang paghahanda ko bago laro,” ulit niya. “Sex. Nakakatulong para luminaw utak ko.”

“Syempre naman.” Mas uminit pa lalo ang mukha ko, at kahit hindi ako tumingin sa salamin, alam kong namumula na ’ko sa hiya. Ni hindi ko na inisip ’yung ginagawa ko. Tumayo ako at sinimulan kong pulutin ang mga gamit ko. Habang nanginginig kong sinusubukang isiksik ang notepad sa backpack ko, may isang textbook na nahulog at tumama sa sahig, tapos kumalat kung saan-saan ang ilang research articles na ako mismo ang nagsulat. Lumuhod agad ako para damputin bago pa maunahan ni Jaxon, pero nauna na siya—may isa na siyang napulot at hawak na. Tumayo ako at iniunat ang kamay ko, sobrang taranta para makapagsalita nang maayos.

“Mga sekretong artikulo,” sabi ni Jaxon. Hindi ko malaman kung nang-aasar ba siya o seryoso. “Tungkol ba ’to sa ’kin?”

“Ay, uh, hindi.” Umabot ulit ako para agawin sa kamay niya, pero umatras si Jaxon, nakatutok ang mata sa papel.

“Ikaw ang nagsulat nito?” tanong niya.

“Oo,” sabi ko, pigil ang ngipin. “Para ’yan sa dyaryo.”

“Sa school paper?” ulit ni Jaxon, pero hindi siya nakatingin sa ’kin. Patuloy pa ring dumadausdos ang tingin niya sa naka-type na artikulong hawak niya. “Hindi ko pa nakikitang naglabas ang school ng artikulong ang title, ‘Political and Social Awareness on the Impact of War on other Countries.’”

“E di siguro hindi mo binabasa nang maayos,” singhal ko, at sa wakas, nahawakan ko rin at nahila. Nang mahila ko ’yon, dumampi ang mga daliri ko sa kanya, at parang may kuryenteng gumapang sa buong katawan ko. Pareho kaming natigilan, napigil ang hininga, at kumiliti ang balat ko sa bahaging nagdikit ang balat namin ni Jaxon.

Bwisit.

Isiniksik ko ang papel sa bag ko at tumayo nang tuwid, ngayon mas galit kaysa nahihiya.

“Tapos na ba ’yung interview?” tanong ni Jaxon. ’Yung inosente niyang tono, gustong-gusto ko siyang sapakin sa mukha—lalo na matapos niya ’kong paglaruan at paiinitin ang ulo at… kung ano pa man, kahit wala naman siyang ginagawa. “Isang tanong pa lang naman.”

“Salamat ulit kagabi,” sabi ko. Napadapo ang kamay ko sa doorknob para umalis, pero bago ko pa pihitin at buksan, lumingon ako sa kanya. “Pero sa tingin ko, mas mabuti kung iba na lang ang mag-interview sa ’yo, hindi ako.” Binuksan ko ang pinto at sinarado ko nang malakas sa likod ko bago pa man makasagot si Jaxon.