Kabanata 8 Jaxon

“Nasa ayos ka lang ba?” tanong ni Jaxon.

“Good luck sa homecoming game.” Tumango ako.

“Salamat.”

Tinititigan pa rin ako ni Jaxon. Halos nakikita ko na kung paanong umiikot sa utak niya ang kalituhan—nakakunot ang noo, parang nagso-solve ng mahirap na problem sa Math na ayaw magpaamo. Ang liit-liit ko sa ilalim ng tingin niya; parang specimen na nakahilata, hubad at lantad sa mesa. Gusto kong may sabihin pa siya—kahit ano—para hindi ganito ka-ilang, pero tahimik siya. Nang pulutin ko ang mga gamit ko at lumabas ng opisina, pakiramdam ko ramdam ko pa rin ang mga mata niya sa likod ko.

Sa hapon, nagpalipas ako sa library, nagsusulat ng unang burador ng interview kay Jaxon. Nilagyan ko ng konting “pampa-angas” para mas maging kapanapanabik sa magbabasa; tapos itinabi ko muna sa isip ko ang interview para mag-focus sa mga klase sa natitirang oras ng araw. Pagkatapos ng paborito kong lecture sa journalism—yung pinag-usapan namin ang mga kasalukuyang isyung panlipunan at kawalan ng hustisya sa ibang bansa (na laging pumupukaw ng atensyon ko)—dumaan ako sa opisina ng The Bengal para iabot ang burador kay Gavin para madagdagan niya ng notes. Dapat mabilis lang na pasa, pero pinaghintay niya ako habang binabasa niya mismo ang draft.

“Maganda ’to,” sabi ni Gavin nang matapos siya. Ipinadyak niya ang artikulo sa mesa at tumango sa akin. “Solid.”

“Salamat,” bulong ko, halos pabulong. “Pero may isa pa akong gustong pag-usapan sa’yo.”

“Ano ’yon?”

“Hindi kami magkasundo ni Jaxon Tate,” sabi ko. “Ang weird kanina. Puwede bang ibang tao na lang ang mag-cover ng games niya?”

“May kanya-kanya na silang assignment,” sabi ni Gavin. “Kailangan kita dito.”

“Hindi ko kaya.”

“Kaya mo.”

“Pero ako—”

“Shhhhh,” sabi ni Gavin, sabay taas ng daliri sa labi. “Gawin mo, Grayce. Gawin mo lang. Gusto kong i-report mo ang bawat game na lalaruin ni Jaxon Tate ngayong semester.”

“Pero—”

“Gusto mong magsulat tungkol sa totoong isyu balang araw, Harrison?” tanong ni Gavin, at nabigla ako. Parang biglang naipit ang dila ko; sumara ang bibig ko sa isang iglap at sinulyapan ko siya nang masama. “Wala ’to kumpara ro’n. Hindi mo laging magugustuhan ang assignment mo, pero isusulat mo pa rin. Lunukin mo.”

Pumikit ako at huminga nang malalim, pilit hindi sumabog. Kumindat si Gavin at tumalikod—klarong tapos na ang usapan. Alam kong kung ipipilit ko pa, hindi naman niya ako agad sisipain palabas, pero ilalagay niya ako sa mga “babang klase” na trabaho—malamang pagre-reportin ako sa kung anong kababawan tulad ng chess team o bagong uniporme ng Drill Team. Kaya kinagat ko na lang ang dila ko, at nilubog ang argumento ko. Kaya ko ’to. Kailangan kong kayanin. Kaya kong maging propesyonal at may dignidad—at huwag gustuhing basagin ang ilong ni Jaxon Tate sa tuwing makikita ko siya. ’Di ba?

“Gusto kong lahat kayo, kumuha ng isang papel at isulat ang takdang-aralin,” sabi ni Professor Miller sa klase namin. “Gusto ko ng sampung pahinang essay, double-spaced at maayos ang citations, tungkol sa lahi at kultura sa Amerika noong ika-19 na siglo, ikumpara sa ngayon.”

“Bro. Punyeta, patayin n’yo na ’ko.” Nakatabi ko, abala sa pagdodrowing ng hubad na babae sa notebook niya, halos tumutulo na laway ni Tyler sa sobrang bagot, parang gusto na niyang ihampas ulo niya sa mesa. Trip-trip lang, sinipa ko siya nang malakas sa ilalim ng upuan. Napangisi ako sa satisfaction nang bigla siyang napatalon at napasigaw.

Hindi kami narinig ni Professor Miller, pero may ilang babae sa paligid namin ang lumingon at tiningnan kami nang masama.

“Baka kung minsan, magpanggap kang nakikinig kahit isang beses sa buhay mo, ma-a-appreciate mo ’yung takbo ng course,” pabulong kong sabi.

Napabuntong-hininga si Tyler nang sobrang lakas, kaya lima na naman ang napalingon para masamang tumitig sa kanya.

“Dapat wala kayong maging problema sa paghahanap ng angkop at kapana-panabik na paksa,” tuloy ni Professor Miller. “Wala akong ine-expect kundi talagang mataas ang kalidad.”

“Pinaka-walang kwenta ’tong class na ’to sa buong history ng college,” sabi ni Tyler, at kailangan kong pigilan ang sarili ko na hindi siya suntukin sa mukha. Ang lecture na pinapasan niya: Liberty and Justice: Race, Ethnicity & Gender in American Law. Requirement ’to para sa Criminal Justice major ko, isa sa iilang elective na pinili ko para sa last year ko ng credits—at sa totoo lang, nag-e-enjoy ako.

Si Tyler naman, wala dito kung hindi dahil kailangan lang niyang kumuha ng kahit ano. At malamang inisip niyang kung sasabay siya sa ’kin sa ganitong course, baka sakaling pumasa siya. Asa pa. Kasi sa pagkakaalam ko, hirap nga siyang bigkasin nang diretso ang Pledge of Allegiance, law class pa kaya.

Habang sinusulat ko sa papel ang assignment ko para sa professor, inabot ni Tyler at tinusok-tusok ako sa tagiliran gamit ang ballpen niya. Nagulat lang ako, pero nang mapasigaw ako nang sapat para mapalingon ang professor, gusto ko nang ibaon si Tyler sa sahig.

“May problema ba, mga ginoo?” tanong ni Professor Miller.

“’Tourette’s,” sagot ni Tyler.

Natawa ang kalahati ng klase—kasama na ’ko—kasi sa araw-araw, hanggang doon lang kadalasan umaabot ang maturity level ko. ’Yung mga good kid, nagtaas-kilay at nag-eye roll. Hay, ang tataray. Suwertehan din talaga sa college students. Hindi tulad ng high school na buhay na buhay kapag may clown sa klase. Dito, dapat “adult” na raw kami. Kunwari.

“Kainin mo ’yan,” sabi ko kay Tyler.

Nagsimula na kaming mag-impake ng gamit habang papalapit na sa end ng klase ang mahabang kamay ng orasan. Pagka-dismiss, dumiretso kami ni Ty sa cafeteria sa campus para kumain muna bago maghiwalay papunta sa next lectures namin. Pagkatapos umorder ng mga bagel at inumin, umupo kami sa paborito naming pwesto sa sulok. Medyo tago, pero sakto pa ring kita—parang may sariling “viewing area”—’yung mga papasok na college girls na akyat-baba sa hagdan.

“Bababagsak ako sa mga klase ko,” sabi ni Tyler habang punô ang bibig sa deli turkey bagel.

“Hindi ka puwedeng bumagsak.” Uminom ako ng Coke at nagkibit-balikat. “Mawawala scholarship mo.”

“Ewan, baka ‘yun na talaga ang ending.” Isiniksik ni Tyler ang kalahati pang bagel sa bibig niya at ngumunguya, habang sinusundan ng tingin ang isang babaeng parang Barbie na naglalakad palampas sa mesa namin. Sumipol siya nang mahina sa pagitan ng mga ngipin at inayos ang kapirasong buhok niyang itim na itim, saka kinindatan. Sinipat siya ng babae mula ulo hanggang paa, binigyan ng tinging punô ng pandidiri, tapos inunat ang gitnang daliri. Napatawa ako.

“Bahala ka,” ungol ni Tyler.

“Kung sa klase, mas nag-e-effort ka sana kaysa gumuhit ng boobs at bumulong ng kung anu-anong bastos sa mga kaklase mo, baka pumapasa ka kahit isa,” sabi ko.

“Ang hirap magpaka-care kung wala naman akong kaalam-alam sa ginagawa ko.”

“Senior year na,” paalala ko. “Hindi ka na puwedeng ‘di pa decided. Pumili ka. Kahit ano.”

“Walang degree sa pagiging bugaw,” sabi ni Ty. “Nag-check na ’ko.” Binaling niya ulit ang atensyon sa hagdan, kung saan may grupong mga freshman na babae na dadaan, naka-miniskirt. Tumango siya sa direksyon nila, at habang namula ang isa, nag-rolling eyes naman ang iba. Bumalik siya sa ’kin. “Speaking of mga malditang ‘yan, ano ba ’yung reporter chick na ’yun na laging sumusulpot sa practice?”

Kahit kumirot ang inis sa lalamunan ko, tiningnan ko siya nang masama. “Writer siya sa school paper. Grayce ang pangalan. At hindi siya bitch.”

“May dyaryo pala tayo?” sabi ni Tyler, sabay utot—este, dumighay nang malakas. Kahit hindi rin naman ako santo, lagi pa rin akong napapailing kung gaano karaming babae ang game na game sumama sa kanya sa kama. Baboy siya at certified asshole—kitang-kita naman sa kahit sino—pero ewan, parang laging may ka-hookup siya kahit wala siyang effort. Baka may nakikita sa kanya ang mga babae na hindi nakikita ng ibang tao—baka kung ano, tulad ng sobrang laki ng ano niya, o ewan.

“Meron,” sabi ko. Kumagat ako sa bagel at ngumunguya, naalala ko ’yung artikulong nakita kong nalaglag mula sa bag ni Grayce. Sa pamagat pa lang—may kinalaman sa political at social awareness—na-curious na ’ko. Malayo ’yun sa mga pa-cute at pa-fluff na madalas kong makita na nilalabas ng ERU. Gusto ko sanang basahin, lalo na’t halatang nagpupumiglas si Grayce na huwag mapunta sa ’kin.

“Kailan mo ulit siya makikita?” tanong ni Tyler, punô na naman ang bibig ng bagel.

“Hindi ko alam kung magkikita pa kami. Ang weird niya last time. Sa tingin ko, ayaw niya sa ’kin.”

“Eh sino ba may gusto sa ’yo?” sabi ni Tyler. “Pero buti na rin, good riddance.” Pinulupot niya ang wrapper, ibinato sa basurahan, at mintis. Tumalbog ang gusot na papel sa gilid ng basurahan at gumulong-gulong sa sahig. Binale-wala niya. “Ayaw nating masyadong masangkot sa mga kagaya niya,” dagdag niya. “Mga ganyang klase, walang mabuting balak.”

“‘Mga kagaya niya?’” ulit ko.

“Oo, alam mo na. Mga nerd. Mga grade-conscious na halimaw. Mga pangit.”

Naalala ko na naman si Grayce—kung pa’no niya itinali sa bun yung kulay-tsokolateng buhok na parang laging ‘di masunod, tapos may mga hiblang kumakawala at kusang bumabagsak sa gilid, binabalangkas yung mukha niya. Paulit-ulit niyang itinutulak paatras yung bangs niya, halatang irita at sabog na sabog. No’ng kinausap niya ako, namula yung pisngi niya nang matingkad, pero yung mga mata niya—abo, bughaw, berde—parang may bahid ng lahat. Yung tingin na ‘yon, kapag tumagal, parang kayang magyelo hanggang kaluluwa ng tinitigan. Suot niya yung kupas at himulmol na Coexist na sweatshirt na—take note—pinuri ko pa. Hindi siya yung tipong pang-cover ng magazine, hindi rin yung sexy na mapapalingon lahat, pero hindi ko rin siya matawag na pangit.

“Ang kupal mo,” sabi ko. “Paano ka nagkakaibigan?”

“Kasi kupal ka rin,” sabi ni Tyler. Hindi na ako nakipagtalo kasi pareho naming alam na totoo.

“Uy, Jaxon,” may tumawag sa likod ko. Lumingon ako sa upuan ko at nakita ko si Amelia—isa sa mga paborito kong naging ka-thing, ever. Maganda siya, second year, at may pagka-adik sa whipped cream at hot fudge. Ano pa bang ayaw mo ro’n?

“Hi,” sabi ko, at yumuko siya para bigyan ako ng mabilis na smack sa labi. “Anong meron?”

“Busy ka mamaya?” tanong niya, dedma kay Tyler. Alam ko mismo na si Tyler ang pinakaayaw niyang tao sa balat ng lupa—lalo na’t minsan, sa kung anong drama, nasaktan ni Tyler yung isa sa pinakamalalapit niyang kaibigan.

“Parang hindi naman,” sabi ko. “Bakit?” Alam naman naming dalawa kung bakit.

“Pwede ba ‘kong dumaan sa’yo?” ngumiti siya nang may malisya. Dumulas yung mga daliri niya pababa sa braso ko, at sobrang lapit niya halos kinakagat na niya yung tenga ko. Ang bango niya—amoy bulaklak na may halong init ng pangungulila at sabik.

“Paano kung ilabas na lang kita?” sabi ko, hindi pinansin yung biglang pag-angat ng ulo ni Tyler na parang nanaginip nang gising.

“Ilabas?” ulit niya. Parang nag-Tagalog ako sa alien, kasi yung mukha ni Amelia, akala mo may sinabi akong sobrang tanga.

“Oo. Like, date. Kain sa labas. Dinner.”

“Sige,” kibit-balikat niya. “Okay lang.”

Lumaylay yung ego ko na parang lobo na pumutok. Nag-aalok akong ilabas sa date yung babae—gagastos ako, maayos—imbes na diretso kama, tapos kung umasta siya, parang pinapapasan ko siya ng sako. Habang papalayo siya, nakatitig si Tyler sa’kin, nakanganga. May tuldok ng mustard sa kanang pisngi niya, kaya umirap ako bago ko siya binatuhan ng gusot na tissue.

“Si Jaxon Tate, magde-date ng babae?” tanong niya. Inignore niya yung tissue at dahan-dahang pinunasan yung mukha niya ng isang kamay.

“Kaya kong maging ginoo,” sabi ko, kinagat yung bagel ko. “Hindi naman laging kailangan tungkol sa sex.”

“Ayan, kaibigan, diyan ka nagkakamali,” sabi ni Tyler. “Tungkol ‘yan sa sex. Lahat tungkol sa sex. Walang buhay kung walang sex.” Inilagay niya yung isang kamay sa dibdib niya na parang artista sa teleserye at nagbuntong-hininga nang OA. “Gets mo?”