BÖLÜM 258

ALEXANDER

İKİ SAAT ÖNCE

Göğsümde kollarımı kavuşturmuş, yerden tavana uzanan pencerenin önünde dikiliyordum. Sanki bana şahsen ihanet etmiş gibi ağaçların başladığı çizgiye bakıyordum.

Sabah güneşi malikanenin üstüne yayılmıştı; parlak, sinir bozucu derecede neşeliydi.

Nefret ettim.

Kuşlar cıvı...

Giriş yapın ve okumaya devam edin