Bölüm 5

Basın odası muhabirlerle dolup taşıyordu; herkes bugünün manşetlik olayına, Leopold ve Elora'nın kamuoyu önünde dileyeceği özre odaklanmıştı.

Bir gazeteci, "Sizce bu özür samimi mi?" diye fısıldadı.

"Resmi bir basın toplantısında yalan söyleyecek değiller ya?"

"Yani Lisbeth'e gerçekten iftira mı atmışlar?"

"Eğer doğruysa tam manşetlik haber. İyi kareler yakalamaya bakın."

Leopold ve Elora nihayet salona girdiğinde fısıltılar kesildi. Adamın yüzünden isteksizliği okunuyordu; bu, Elora'nın bütün gece gözyaşları içinde yalvarmasının bir sonucuydu.

Leopold her reddettiğinde kadın gözyaşlarına boğulmuş, o kadar zavallı görünmüştü ki Leopold sonunda dayanamayıp pes etmişti.

Şimdi sahnede dururken ifadesi hala kaskatıydı, dudakları ince bir çizgi halini almıştı. O daha konuşmaya başlayamadan ana kapılar açıldı ve beklenmedik iki kişi içeri girdi.

Lisbeth ve yanındaki genç asistanı.

Kapının eşiğinde dururken, her hareketini inceleyen, yargılayan ve didik didik eden sayısız bakışın ağırlığını adeta birer bıçak gibi üzerinde hissetti.

Dışarıda, Sebastian arabada bekliyordu. Geride kalmasının nedeni basitti; bu, Lisbeth'in anıydı ve ünlü bir aktör olduğundan, sırf orada bulunması bile tüm dikkati özürden başka yöne çekerdi.

Leopold onu fark ettiğinde yüzü iğrenmeyle buruştu. Elora dirseğiyle onu dürttü.

Leopold isteksizce söze girdi, "Bu basın toplantısını, daha önceki açıklamalarımın asılsız olduğunu belirtmek için düzenledik. Lisbeth beni hiçbir zaman aldatmadı. Komadan uyandıktan sonra aramızda geçen her şeyi unuttum. İtiraf ediyorum; artık onu sevmiyorum. Ben artık Elora'yı seviyorum."

Salonda bir anda kıyamet koptu. Muhabirler öne atılarak mikrofonları onun yüzüne doğru uzattılar.

"Yani bunca zamandır sadece çamur mu atıyordunuz? Her şeyi uydurdunuz mu?"

"Gerçekten karınız ve çocuğunuz yerine Elora'yı mı seçiyorsunuz?"

"Ailenizi terk ediyorsunuz! Lisbeth'in yüzündeki yara izlerinin sizin hayatınızı kurtarırken olduğunu duyduk. Hiç mi vicdan azabı çekmiyorsunuz?"

Leopold kestirip atarak, "Hatırlamadığım bir şey için nasıl vicdan azabı çekebilirim ki?" diye yanıtladı.

Muhabirler şaşkınlıktan donakalmış, salona sessizlik çökmüştü. Ardından Leopold doğrudan Lisbeth'e baktı.

"Hafıza kaybımın arkasına sığınmak istemiyorum. Duygularımın değiştiğini kabul ediyorum. Belki bir zamanlar birbirimizi çok sevdik ama bu artık geçmişte kaldı."

Sesi sertleşti. "O sözleri boşanmak istediğim için söyledim ama bu tamamen benim suçum değil. Zaten bitmiş bir evliliğe tutunarak yakamı bırakmayı reddettin. Çaresiz kalmıştım."

İnsanı rahatsız eden bir sakinlikle konuşuyordu; yüzüne sahte bir pişmanlık ifadesi yerleştirmişti. "Ben sadece sevdiğim kadınla birlikte olmak istiyorum. Çocuğa gelince, iddia ettiğin gibi bendense sorumluluğunu üstlenirim. Ama umarım artık peşimi bırakırsın. Geçmişteki hesaplarımızı kapanmış sayalım ve bir daha asla görüşmeyelim."

"Belki bir zamanlar seni sevmişimdir ama şimdi sevdiğim kişi tam burada, yanımda duruyor." Kolunu Elora'nın beline dolarken yüzündeki ifade şefkatle yumuşadı.

Herkes dönüp Lisbeth'e baktı. Üzerindeki o güzel kıyafetlere, yüzündeki yara izlerinin bile gölgeleyemediği o ışıltısına rağmen, şu an yürek burkan bir savunmasızlık içindeydi.

Lisbeth'in gözlerinin önünde iki farklı sahne canlandı.

Yıllar önce dibe vurduğu o dönemde, dışarı çıktığında insanlar üzerine çöp atar, kirli sular sıçratırdı.

O zamanlar Leopold her defasında ona siper olan ilk kişi olur, onu tüm o pisliklerden ve alaylardan korur, herkese yüksek sesle şöyle haykırırdı: "Lisbeth benim hayatımın aşkı. Kimsenin onu incitmesine izin vermem."

Lisbeth donup kalmış bir haldeyken, o anı ile şimdi karşısında duran Leopold'un görüntüsü birbirine karıştı. Aradaki tek fark, artık onun kollarındaki o kız olmamasıydı.

Birden gülümsedi; içinde biraz hüzün ama daha çok kabulleniş barındıran bir gülümsemeydi bu.

"Leopold, bugünden sonra bana hiçbir borcun yok, benim de sana yok. Ödeştik."

Bir zamanlar onun uğruna onca düşmanlığa ve hakarete göğüs germişti. Şimdi bu aşağılanmayla yüzleşme sırası ondaydı. Ve bu sorun değildi.

Leopold ona bakarken göğsünde anlamsız bir sıkışma hissetti ama bu his neredeyse anında kaybolup gitti. Bunu, nihayet Lisbeth'ten kurtulmanın verdiği bir rahatlama olarak yorumladı.

Uyandığı günden beri, ne kadar çabalasa da onu görmeye tahammül edemiyordu. Ama şimdi yüreği tuhaf bir şekilde huzur doluydu.

"Söylediklerini unutma yeter."

"Unutmam."

Lisbeth oldum olası inatçı biriydi. İnsanlar onun keçi gibi inatçı olduğunu söylerdi; bir şeye karar verdiğinde onu fikrinden döndürmek imkânsızdı.

Tıpkı bir zamanlar Leopold'la evlenmek için kariyerini hiç düşünmeden bir kenara ittiği gibi, bugün de asla geri adım atmayacağı başka bir karar vermişti.

Leopold'a son bir kez baktı. Onu şimdiki haliyle değil, üç yıl önceki haliyle görüyordu; düğün günlerinde onu sevinçle kucaklayıp etrafında döndüren o takım elbiseli adam olarak...

"Beth, sonunda seninle evlenebildim."

"Beth, ömrümün sonuna kadar seni el üstünde tutacağım!"

"Beth, canım, artık benim karımsın."

"Beth, bundan sonra benim en değerli hazinemsin."

"Beth, sonsuza dek birlikte olacağız. Seni hep seveceğim."

Düğün günlerinde o kadar çok şey söylemişti ki... Ama bir gün, onu tamamen savunmasız bırakarak, hiçbir şey söylemeden çekip gideceğinden hiç bahsetmemişti.

Leopold'dan nefret etmişti. Onun taş kalpliliğinden, hayatını paylaştığı kadın olduğuna bir türlü inanmamasından ve hafızasını kaybetmesinin başka birini sevebileceği anlamına gelmesinden nefret etmişti.

Ama bugün gerçeği açıkça itiraf etmişti; meselenin hafıza kaybıyla bir ilgisi yoktu. O sadece artık Lisbeth'i sevmiyordu.

Aşkın ne kadar mantıksız bir şey olduğunu nihayet anlamıştı; bir an var oluyor, bir an sonra yok olup gidiyordu.

İçindeki nefret alev alev yanarken, sonunda sevginin yine de ağır bastığını fark etti; çünkü o uçuruma yuvarlandığında ona elini uzatan tek kişi Leopold olmuştu.

'Bir zamanlar vedamızın bu kadar çirkin olmasına üzülmüştüm,' diye geçirdi içinden. 'Ama bugün en güzel halimle, sana başım dik bir şekilde veda ediyorum.'

"Leopold, hoşça kal," dedi usulca. "Sana mutluluklar diliyorum."

Etrafına üşüşen muhabirleri görmezden gelerek arkasını döndü ve oradan ayrıldı. Bu kez arkasına dönüp bakmadı.

Gazeteciler sessizliğe büründü ve o ince silüetin ardından uzun, çok uzun bir süre bakakaldılar.

Sonunda içlerinden biri mırıldandı: "İşte bizim hatırladığımız Lisbeth bu. Hiç değişmemiş." Güzel, keskin, güçlü ve cesur.

Leopold, Lisbeth'in uzaklaşan silüetine donakalmış bir halde bakıyordu.

Kısacık bir anlığına, sanki devasa bir çekiçle vurulmuş gibi başı dayanılmaz bir acıyla zonkladı. İki büklüm oldu ve kusmaya başladı.

Elora paniğe kapılıp hızla ambulans çağırdı. Leopold apar topar hastaneye kaldırılırken muhabirler başka soru soramadı ve basın toplantısı aniden sona erdi.

Ambulans ve Lisbeth'in arabası zıt yönlere doğru uzaklaştı; tıpkı bir daha asla kesişmeyecek, ayrılan iki yol gibi.

Asistanı Lisbeth'e bakıp ona bir mendil uzattı. "Bayan Whitaker, lütfen yüzünüzü silin."

Lisbeth mendili alıp yanağına dokundu; yüzündeki o serinliğin rüzgârdan değil, gözyaşlarından kaynaklandığını ancak o an fark edebilmişti.

Birden güldü. "Şu zavallı halime bak."

Ama gözyaşları yıkılmış bir baraj gibi çağlamaya devam ediyordu.

Asistanı onu içi burkularak izliyordu. "Bayan Whitaker, ağlamak istiyorsanız lütfen içinizi dökün."

Böyle hem ağlayıp hem gülmesine şahit olmak yürek burkucuydu.