Bölüm 92 TYLER

Ertesi sabah çok çabuk geldi.

Neredeyse hiç uyumadım. Uyuduğum kısa anlarda da rüyalarım yarım kalmış kaygılarla doluydu; Harper’ın yüzü, onunla konuşmaya çalıştığım her seferinde tam uzanacakken elimden kayıp gidiyordu. Güneş ışığı perdelerin arasından sızdığında ben zaten uyanıktım; tavana bakıyo...

Giriş yapın ve okumaya devam edin