30: Kalbimin son parçası.

Hastane odası her geçen saat daha da küçülüyor, daha da boğucu geliyordu.

Yastıklara yaslanmış oturuyordum; çenem, yanımda ve bacağımda hiç dinmeyen o yakıcı sızıya karşı kilitlenmişti. Her nefeste yaralarım çekişiyor, bedenimin hâlâ iyileşmek için savaştığını yüzüme vuruyordu. Keşke istediğim kada...

Giriş yapın ve okumaya devam edin