32: Lütfen...

Söz verdiği gibi, annemle babam ertesi gün beni kaleye götürdü. Kendimi bildim bileli ilk kez, o duvarlar ev gibi gelmedi; sanki ilk kez adım attığım bilinmeyen bir yere giriyordum.

Kalenin kendisi fazla soğuk ve sessizdi. Personelin alışılmış telaşı, neşeli sohbetleri yoktu. Hastane kanadıysa on k...

Giriş yapın ve okumaya devam edin