57: Dumanla savaşın.

Soğuk zeminde oturuyordum; sırtım pütürlü taş duvara yaslıydı. Parmaklıklara bakıp duruyordum, sanki dünyamda kalan tek şey onlarmış gibi. Zaten bu aralar gerçekten de öyleydi.

Her şey ağırdı, içim bomboştu ve ben gerçekten tükenmiştim.

Kaybetmiştim. Willow, onu hak etmeyen o melez ucubeyi, Ryker’...

Giriş yapın ve okumaya devam edin