Bölüm 5 Arkadaş edinmek - Monet

Programım o kadar dolu ki yeni hoşlandığım çocuğa mesaj atmaya bile zor vakit buluyorum. İlgilenmiyorum sanmasını istemediğim için, haftanın ilerleyen günlerinde kampüs avlusunda akşam yemeğinde buluşmaya söz veriyorum.

Fizik bölümünü seçmenin beni fena halde zorlayacağını biliyordum; hem de en iyi anlamıyla. Zaten James de antrenmanlarla muhtemelen çok yoğundur, o yüzden pek takacağını sanmıyorum.

O şerefsiz Cole’un engelini kaldırdım; sırf gidip anneme ispiyonculuk yapmasın diye. Gerçi neden yaptığımı ben de bilmiyorum, çünkü aradığı yok, mesaj attığı bile yok.

Sanki evde tanıdığım o abi artık yok. Buraya gelince her şeyin eskisi gibi olacağını sanmıştım ama bana hâlâ aynı davranan tek kişi Luke.

Zaten Cole’la ilgili hiçbir şeyi umursayacak vaktim de yok.

“Bir çalışma grubu kursak iyi olur, değil mi?” diyor bir ses, çantama laptopumu ve defterimi yerleştirirken tepemden.

“Pardon?” Başımı kaldırıp güzel bir yüze bakıyorum.

“Çalışma grubu? Bu bölüm galiba biraz zorlayacak.” Elini uzatıyor. “Amy. Lisedeki son sınıfta birincisiydim ama burada muhtemelen beş para etmez.”

Gülümseyip elini sıkıyorum. “Monet. Ben de birincisiydim ve evet, çalışma grubuna varım.”

“İkimiz kalsak olur mu?” Burnunu kırıştırıp etrafa bakıyor. “Etek altıma bakmaya çalışan acayip tipleri istemiyorum.”

Gülüp ayağa kalkıyorum, sırt çantamı omzuma asıyorum. “Bütün erkekler acayip.”

“Seni şimdiden sevdim.”

“Ama çok tatlı biriyle de tanıştım. Galiba hoşlanıyorum.”

“Öhö.” Amy, amfiden çıkarken bana dil çıkarıyor. “Ben artık penisle ilgili her şeyden uzak durmaya karar verdim. Hatta lezbiyen tarafına geçmeyi bile düşünüyorum. Kadınlar daha az dertli.”

“Lütfen ilk adayın ben olayım deme.”

“Şu kot şortla popon efsane ama.” Omzunu benimkine çarpıyor, ben de kahkaha atıyorum. “Madem üniversitedeyiz ve cinselliğimizi keşfedip biraz da saçma kararlar vermemiz gerekiyor, cuma gecesi partiye ne dersin?”

“Parti mi? Vay canına. Dönem daha yeni başladı.” Başımı sallıyorum. “Yanlış anlama ama ben pek parti insanı değilim. Birinci olmayı her gece dışarı çıkarak kazanmadım sonuçta.”

Amy koyu saçlarını kulağının arkasına atıp bana göz kırpıyor. “Sürekli iş, hiç eğlence… Sonunda sıkıcı kızlara dönüşürüz. Hadi ama Monet! Fizik’te, saçını bir savurmayla çocukları tavlayacak gibi duran ilk kız sensin. Güzelliğimiz varken değerlendirmemiz lazım.”

Bir an Amy’ye bakıyorum, sonra kendimi tutamayıp kahkahaya boğuluyorum. “Annem seni bayılırdı!”

Sanki hayatında aldığı en büyük iltifatmış gibi yüzü ışıldıyor. “Gördün mü, daha tanışmadan bile aile onayını aldım. Bana sertifikalı bir kanka lazım ve ben seni seçiyorum!”

Bu kız, beni güldürmekten karın kası yaptıracak. “Tamam ama üstü başı dökülmüş, sarhoş, üstüne bir de ot kokan iğrenç tipler varsa ben yokum, tamam mı?”

Amy sanki az önce tanışmamışız gibi kolunu omzuma atıyor. Onu gerçekten sevdim. Komik ve tam da takılmam gereken türden biri gibi. Annem hep biraz gevşemem gerektiğini söylerdi. Bir parti o kadar da kötü olamaz, değil mi?

Meğer Amy’yle ders programımız birebir aynıymış, bu yüzden sınıflarda yan yana oturuyoruz. Tam benim kafadan biri, çünkü ağzı çok laf yapsa da derste bir o kadar da dikkatli. Esprilerini sadece bir sonraki derse giderken ya da öğle yemeği için kampüsün ortasındaki çimlere uğradığımız o kısa aralarda patlatıyor. Tabii Luke da orada, beni rahat bırakmamak için hazır bekliyor.

“Pırtık.” Yanıma oturuyor, Amy’ye gülümseyerek. “Arkadaşın kim?”

“Luke, bu Amy.”

“Hâlihazırda biriyle görüşüyor musun?” diye şıp diye soruyor.

“Öf Luke! O benim arkadaşım. Git başka bir krampon avcısı bul, senin için sıraya girmiş yüzlercesi vardır.” Başımı sallayıp ona çıkışıyorum.

Amy gülümseyip ellerini birleştirerek alkışlar gibi yapıyor. “Aaa, çok tatlı. Sana niye Pırtık diyor?”

“O hikâyeyi sakın anlatma!” Kulaklarım utançtan yanarken parmağımı Luke’a doğrultuyorum. “Yemin ederim Luke, seni gerçekten öldürürüm!”

“Ama o senin arkadaşın. Sevdiğimiz insanlar arasında pırt hikâyesi mi saklanır?” Kahkahayı patlatmamak için kendini zor tutuyor.

“Şimdi bunu mutlaka duymam lazım.” Amy hevesle söylüyor.

“Tamam, bir kere sinemaya gitmiştik. Dokuz yaşındaydık, Monet yediydi ama hep peşimize takılırdı.” Luke, ben ne dersem diyeyim anlatmaya başlıyor; ben de yüzümü ellerime gömüyorum. “Karnı ağrıyormuş ama bir şey demedi, yoksa gelemez diye korkmuş. Filmde oturuyoruz; bu kız baştan sona pırtlıyor. İçerisi lağım gibi koktu!”

“Bunu ona gerçekten anlattığına inanamıyorum.” Ellerimin arkasından söyleniyorum.

Luke sanki dün olmuş gibi kahkaha atıyor. “Herkes ‘Kim pırtladı, ne oluyor?’ diye söylenip duruyordu. Cole filmin ortasında kalktı, koltuğun üstüne çıktı ve ‘Bugünün pırt ustası benim!’ dedi. Sonra ne oldu, biliyor musun?”

“Ne?” Amy merakla soruyor.

“Herkes güldü, filmi izlemeye devam etti. Ben de o gün Monet’ye bizim küçük Pırtık adını taktım.”

“Hayatımın en kötü günü.” Ellerimin arasından, utanç verici hâlime kahkaha atan yeni arkadaşıma bakıyorum.

“Cole kim?” diye soruyor.

“Ağabeyim.” Küçükken hep beni nasıl kolladığını hatırlayıp gülümsüyorum. Peki sonra işler nasıl bu kadar ters gitti?