Bölüm 142 Kuzey

Şafak sökmeden yola çıktık. Yerleşke hâlâ karanlığa gömülüydü. Kapı gıcırdayarak açıldı; taze kar, tek bir ayak izi bile olmadan zemini örtmüştü.

Gümüş gözlü kurtlar artık sürünün girişinde değildi. Karda binlerce iz vardı; hepsi kuzeye gidiyordu.

Nefesimiz buz gibi havada buhar olup dağılıyordu. ...

Giriş yapın ve okumaya devam edin