Bölüm 4 4

DANIIL

Bir kadını görmeyeli on dört ay oldu.

Buna değdi.

Koltuğuna gevşekçe yığılmış, teni kül gibi, bakışları bomboş. Neredeyse cansız görünüyor. Nereye koysam oraya gidecek porselen bir bebek gibi. Saçları yüzünün iki yanına yapışmış; su damlaları hâlâ göğüslerinin üstünde pırıldıyor. Koltuğu sırılsıklam ediyor ama fark ettiğine dair en ufak bir belirti yok.

“Emniyet kemeri,” diyorum.

Dönüyor, bana bakmaktan çok sanki içimden geçiyor. “Ha?”

Eğilip kemeri alıyorum, onun yerine takıyorum. Leylak ve şampanya gibi kokuyor; pantolonumun içinde aletim neredeyse anında sertleşiyor.

Bugün gördüğüm herhangi bir kadın için böyle olurdu demek kolay. Bir yılı aşkın tutsaklık, adamı en ilkel içgüdülerine indirger. Ama iliklerime kadar biliyorum ki bu doğru değil.

Kadın olduğu için değil.

Bu kadın olduğu için.

Pembe dudaklar, bulut gibi yumuşak. Utangaç bir kızarıklıkla yanaklar. Şafak sökerken ağacın en tepesindeki yaprak kadar soluk yeşil gözler.

Kemerin kilidi yerine oturup klik diye ses çıkarıyor. Elimi çekerken göğsüne hafifçe değiyor. O kadar çok dantel ve kumaş katmanına sıkıştırılmış ki bunun cinsellikle ilgisi yok; ama o cılız temas bile içimi ürpertiyor.

Bütün bu süre boyunca beni boş boş izliyor.

Onu bu halde bulduğum için şanslıyım. Panikte, savunmasız, kırılmış. Benim kadar kaçıyor o da—ama çok, çok farklı biçimlerde. Ayılmaya başlamadan önce bu anı olabildiğince kullanmalıyım.

Karşı koymaya başlamadan önce.

Bu yüzden arabayı hareket ettirip yola devam ediyorum; onun gittiği yönde ilerliyorum. Araç önce inleyip sarsılıyor ama hızlanınca toparlıyor. Sirenler daha da yaklaşıyor.

Birkaç mil sonra kız yavaş yavaş kendine geliyor. Gözlerimin dikiz aynasıyla önümüzdeki yol arasında gidip geldiğini görüyor ve sonunda bağlantıyı kuruyor.

“Bu sirenler senin için mi?” diye usulca soruyor. Otoyolun uğultusundan başka ses yok.

Gözlerimi yoldan ayırmıyorum. “Evet.”

Bana baktığını hissediyorum. İlk karşılaştığımızdaki gibi değil; uykudaki birinin rüyasının içindekilere temkinli bir umutla bakması gibi, donakalmış bir halde hiç değil. Bu kez bakışları keskin ve yargılayıcı. Hatta kuşkucu. Onu parçalayan şeyler görmüş; artık gözleri hep tetikte, aynılarını yeniden görmeye hazır.

“Ne yaptın?” diye soruyor. Bu sefer daha yumuşak. Daha ihtiyatlı.

“Söz dinlenmek istemeyen bir adama karşı geldim.”

Arkamızda, ağaçların tavanına vurup parlayan ilk kırmızı mavi ışık kıpırtılarını görüyorum. Daha epey gerideler ama hızla yaklaşıyorlar. Sirenler her saniye daha da yükseliyor. Bir hamle yapmalıyım. Hemen.

Arabayı yavaşlatıyorum, arıyorum, arıyorum—tamam.

Toprağı sıkışmış, neredeyse belli belirsiz bir patika ormanın içine sapıyor. Patikanın ağzını, gövdesi belim kadar kalın iki meşe işaretliyor; açıklık, bu hırpalanmış arabanın geçmesine ancak yetecek kadar geniş.

Direksiyonu sakin bir hareketle sağa kırıyorum. Kinsley çığlık atıyor, ama umursamıyorum. Tamamen kontrol bende. Önce bir teker yolun dışına çıkıyor, sonra iki, üç, dört… Derken sarsıla sarsıla ilerliyor, otoyolun ışıklarını arkamızda bırakıyoruz. Orman bizi yutuyor.

Yaklaşık dört yüz metre kadar içeri giriyorum; umarım yoldan geçen farlar arabanın üstüne vurmayacak kadar derindir. Motoru stop edip sessizce oturuyorum. Kinsley’nin yutkunduğunu duyabiliyorum.

“Ne yapıyoruz?” diye güçlükle soruyor.

“Sus.” Bir kez daha dikiz aynasına bakıyorum. Sıra sıra yükselen çamların arasından zar zor seçilebilecek kadar uzakta, bir polis konvoyunun çığlık gibi geçip gittiğini görüyorum. Gözden kaybolduklarında yine sessizlik çöküyor.

Kinsley’nin gözlerini üzerimde hissediyorum, dönüp ona bakıyorum. Ağaç tepelerinden süzülen ay ışığında, sanki gerçek dışı bir güzelliği var. Gözleri parlıyor; nefesinin yumuşak hışırtısı, böyle bir şeyin bu kadar kışkırtıcı olabileceğini bilmediğim bir şekilde erotik.

En tuhafı da, beklediğim kadar korkmuş olmaması. Ya da belki korkmuştur; sadece artık o kadar büyük bir korkuyu hissedecek hâli kalmamıştır. Elini çok uzun süre kızgın sobanın üstünde tutarsan, sonunda hiçbir şey hissetmezsin. Onun büyük bir acıdan kaçtığını hissediyorum.

“Seninle ne istiyorlar?” diye soruyor.

“Beni yeniden hücreye tıkmak istiyorlar.”

Gözlerindeki yeşil ışıldıyor. Neredeyse uzanıp dudağının kenarındaki kabuk bağlamış kanı silmek istiyorum ama ellerimi kucağımda tutuyorum.

“Sen… yani… hapiste miydin?”

“Evet. Artık değilim. Ve geri dönmeyeceğim.”

Kıyafetlerime bakıyor. Koyu renkli, kirden kabuk tutmuş, sıradan… Daha iyi günler görmüşler, ama onlara ‘benim’ demek bile zor. Kaçtıktan sonra ilk buluşma noktasında beni bekleyen spor çantanın içindeydiler. Plan berbat olmadan önce onları çıkarıp giymeye ancak yetiştim; sonra da özgürlüğe giden yeni bir yol bulmak için ormanda debelenip durdum.

Lanet Petro. En yakın arkadaşım, patates çuvalı gibi durmayan bir şey seçebilirdi. Kesin buna çok gülmüştür.

“Senden korkmak zorunda değilsin,” diyorum Kinsley’ye. “Sadece işbirliği yapman gerek.”

Yüzündeki körelmiş korku bir an geri çekiliyor, sonra yerini öfkeye bırakıyor. “Yani?” diyor. “İşbirliği yapmazsam senden korkmak için her nedenim var, öyle mi? Bu güvence değil, tehdit.”

“Haksız sayılmazsın.”

Geriliyor ve benden uzaklaşıyor. Ne bekliyordu ki? Kendinin iki katı büyüklüğünde, ormandan çıkmış bir adamın arabasına bindi. Hâlâ nefes alıyor olmasına şükretsin.

Gözleri kapı koluna, kilidin olduğu yere kayıyor.

“Ben olsam kaçmaya kalkışmam,” diye uyarıyorum.

“Peşime düşeceğin için mi?”

“Takılıp düşeceğin için. Yine.”

“Sandığından daha iyi koşarım,” diye tersliyor.

“Bence bu, senin bile fark ettiğinden daha doğru, prenses.”

Ağzını sıkıca kapatıyor. Gözlerinin çevresindeki siyah makyaj, yüzünden aşağı öfkeli çizgiler gibi akmış. Kendi halinde güzel. Hep kırık dökük şeylere çekildim.

“Tek ihtiyacım olan bir sonraki buluşma noktasına varmak,” diye açıklıyorum. “Oraya ulaşınca beni bir daha ne görürsün ne de duyarsın.”

“O zaman bana niye ihtiyacın var?” diye soruyor.

“Sen benim alibim olacaksın.”

BRRRING.