Bölüm 1 Yeni Gerçekler

Alex

Koskoca dünya göz açıp kapayıncaya kadar çöktü. Öyle ölümcül bir virüstü ki, tüm nüfusu o kadar hızlı kırdı geçirdi ki daha çare geliştirmeyi düşünmeye bile fırsat kalmadı. Bilim insanlarının ve epidemiyologların çoğu da herkes gibi ölmüştü.

Hayatta kalanlar ise geri dönüşsüz biçimde değişti. Ailelerinin ve arkadaşlarının çoğunun, hatta belki de hepsinin öldüğünü izlemek zorunda kaldılar; virüs onları da teğet geçmedi.

Kesinlikle her bir sağ kalan etkilendi. İki gruba ayrıldılar: bağışık olanlar ve değişime uğrayanlar. Bağışık olanlar zaten açık; onlarda bunun dışında hiçbir yan etki görülmedi.

Değişime uğrayanlarınsa DNA’sındaki bazı kilit parçalar virüs yüzünden değişti. Daha uzun ömürlü, daha sağlıklı oldular, daha hızlı iyileşmeye başladılar. En büyük gelişmelerden biri de Alfa Geni’ydi.

Alfa geni değişimi sadece erkekleri etkiledi. Ama testosteronları ve saldırganlıkla ilgili diğer hormon seviyeleri resmen tavan yaptı. İlk başlarda bu erkekler vahşi, gözü dönmüş gibiydi. Zamanla ya etkiler azaldı ya da onlar bu değişime daha iyi uyum sağlamayı öğrendi.

Bunlar artık o kadar eski zamanlar ki, tüm yaşananların elimizdeki tek hâli tarih kitapları. O yüzden anlatılanların ne kadar doğru olduğunu kim bilebilir. Buna “Sonlanma Olayı” adını verdiler; çünkü bir bakıma dünya gerçekten sona erdi.

Tabii nüfusun bu kadar büyük kısmı yok olunca, elektrik, akan su, kanalizasyon gibi gündelik hayatın sıradan lüksleri de bir bir çöktü. Hayatta kalanların, bildikleri eski dünyanın azıcık bir benzerini bile yeniden kurması on yıllar aldı.

Dünyanın bu sert yeni düzeninde doğum oranları dibe vurdu. Toplum kendini toparlamaya çalışsa da düşüş sürüp gitti. Şimdi değişime uğramış kadınlar neredeyse hiç çocuk sahibi olamıyor. Şansları yaver giderse uzun ömürlerinde bir çocukları olabiliyor; çok ama çok nadiren iki.

Bağışık kadınların çocuk sahibi olma ihtimali daha yüksek. Ama doğan bebeklerin çoğu erkek oluyor; kız bebek ise her 50 doğumda bir. Tahmin edeceğin gibi bu da bir sürü soruna yol açtı.

Sayıları artırmaya çalışmak için toplum çok eşliliği benimsedi; yani bir kadının birden fazla erkek partneri olması. Zamanla bu partnerlere “eş” demeye başladılar. Bir kadın tek bir partnerle yetinmeye kalkarsa, toplumun geneli tarafından ağır biçimde dışlanmayı göze alması gerekir.

Öte yandan daha fazla eş edinen kadınlar nüfusu artırma çabaları için övülüyor.

Hâlâ elimizde bazı tarih kitapları var ama çoğu virüsten önceki döneme dair önemli şeyleri bilerek atlıyor. Geçmişi fazla kurcalamamıza da izin verilmiyor. Gerekçe olarak da bir daha asla böyle bir “sonlanma olayı” yaşanmasın istediklerini söylüyorlar.

Alfa genine sahip olanlarda saldırganlık ve liderlik eğilimi bu kadar belirgin olunca, her şeyin başına geçmeleri uzun sürmedi. Toplum yeniden kurulururken, toplumun, hukukun, eğitimin ve yönetimin hangi yöne gideceğini belirleyen kilit yerlerde hep onlar vardı. Doğal olarak sistemin tamamı Alfalardan yana.

Bir keresinde sonlanma olayından önce yazılmış bir kitap okumuştum; adına “dönüşenler aşk romanı” gibi bir şey deniyordu. Orada Alfalardan bambaşka türlü söz ediyordu. Keşke gerçekten öyle alfalara sahip olsaydık diye düşündüm, çünkü “fena çekici” olurlardı.

Ne yazık ki Alfalarda tam bir öküz olma eğilimi var. Etrafta iyi, düzgün olanları da vardır, biliyorum; ama maalesef onlar ailemin takıldığı çevrelerde pek bulunmuyor, o yüzden hiç denk gelmedim.

Eğitim sistemimiz, eskiden öğrendiklerimize hiç benzemiyor artık. Önceden numaralı sınıflar vardı; tek tek geçer, bitirince de “üniversite” denen bir şeye giderlerdi.

Bizdeyse “eğitim yolu” denen bir şey var. Çocuklar küçükken test edilir, gözlemlenir; “eğitmenlerimiz” de onları toplumda en çok nerede işe yarar diye değerlendirir. Ona göre de takip edecekleri bir yol haritası çıkarılır.

Eski sınıf sistemi gibi kademeli ama daha kısa da sürebilir, daha uzun da. Bazılarının 16-17 yaşında yolu bitirdiğini gördüm; ama onlar genelde bir tür hizmet işine ya da daha düşük ücretli pozisyonlara yönlendirilirdi.

Benimki daha yeni bitti, 22 yaşındayım. Yani bende daha uzun sürdü. Çünkü benim yolum bilgisayar programlama ve mühendislikti; bu, kadınlar için alışıldık bir şey değil. Ama görünüşe göre o kadar iyiydim ki beni de dahil ettiler. En yakın iki arkadaşım Dean ve Rachelle’la da orada tanıştım. Onlar da bilgisayar programlama yolunda.

İkisi daha yeni “bağ kurdu”, onlar adına çok mutluyum; delicesine âşıklar.

Bağ kurmak, yani eşleşmek… Eskiden buna evlilik derlermiş. Alfalar yüzünden ve çocuk üretme baskısı giderek arttığı için işin büyük kısmı siyasete döndü. Ben eğitim yolumu bitirdiğim için artık “uygun” bir kadın sayılıyorum. Babamın bunu fırsata çevirmeye niyetli olduğuna şüphe yok. Ama benim hedefim, beni iş yaptığı bir Alfa öküzüne pazarlamasını engellemek.

Ailemle karşılıklı, epey sağlam bir tiksintimiz var. Beni sadece sosyal merdiveni tırmanma hevesiyle yaptılar; kız olmam da onların hırsını iyice körükledi. Beni dadıya bırakıp kendi hayali ihtişamlarının keyfini sürdüler. Benimle ilgilendikleri tek zaman, fotoğraf vermek ya da mecburi bir sosyetik etkinliğe “aile” olarak görünmek içindi. O yüzden evet, onlara dair duygularım sıcak falan değil.

Rachelle da benzer bir çocukluk yaşadı; büyük ölçüde görmezden gelindi. Annesi o daha küçükken öldü. Babası sonra başka bir bağa girince de üvey annesi başkasının çocuğuyla pek uğraşmak istemedi.

Dean’in ailesi bunun tam tersi. Dean’e karşı harika ve şefkatli anne babalar. Eğitim süresince orada o kadar çok vakit geçirdik ki, Rachelle’la beni de neredeyse evlat gibi sahiplendiler.

Rachelle ve Dean bağ kurmak için kendilerine uygun başka birini bulamadı. Bulmaya açıklar, istiyorlar da; ama doğru kişi çıkana kadar birbirlerine mide bulandıracak kadar âşıklar ve ben de bununla sürekli dalga geçiyorum.

Tek üzüntüm, ikisinin “bağışık” olması, benimse “değiştirilmiş” olmam. Bu da demek oluyor ki ben onlardan çok daha uzun yaşayacağım. Bazı değiştirilmişler sırf bu yüzden bağışıklarla herhangi bir ilişkiye bile girmekten kaçınıyor. Ben “boşver” dedim. Onları çok seviyorum; onlar benim ailem. Elimde olan her günü onlarla kıymet bilerek yaşayacağım.

Şimdi tek yapmamız gereken, babam o öküz beni damızlık diye satmaya kalkmadan önce planı devreye sokmak.

İyi ki zaten bir planımız var.