164. AMAÇ

KADE

Kapı kolundan yumuşak bir tık. İnce topukların sert takırtısı. Anahtarın şak diye açılması ve şaşkınlık.

Aria çığlık attı; ben de döndüğümde olduğu yerde sıçradı. Yatak odasında, ya da ona benzer bir yerde, sandalyede oturuyordum. Evi çöplük gibiydi.

“Sürpriz,” diye gülümsedim. “Yarım saattir...

Giriş yapın ve okumaya devam edin