Hoofdstuk 1

Buiten bedekte sneeuw de wereld terwijl gure winden huilden.

Sophie Scott stond bovenaan de trap op de tweede verdieping, omringd door warmte maar toch voelde ze een ijzige kou tot in haar botten doordringen.

Het tafereel voor haar ontrolde zich als een terugkerende nachtmerrie—Olivia Sanders lag op de grond, terwijl bloed snel door haar kleren sijpelde en het dure marmer onder haar bevlekte.

"Mijn baby! Sophie, waarom heb je me geduwd?" schreeuwde Olivia het uit van de pijn, terwijl haar handen beschermend haar buik vastgrepen.

Sophies gezicht werd bleek. Voordat ze zichzelf kon verdedigen, was Benjamin Brown al toegesneld. Zijn ogen fixeerden zich met onverhulde haat op Sophie. "Sophie, heb je een doodswens?"

Die paar woorden sneden als talloze messen door Sophies hart.

Ze haalde diep adem en dwong zichzelf om kalm te blijven. "Ik heb haar niet geduwd. Er hangen hier beveiligingscamera's—je kunt de beelden bekijken." Ze kon niet geloven dat Olivia haar eigen kind zou gebruiken om haar erin te luizen.

"Als je me niet gelooft, haal ik er nu meteen iemand bij om het te controleren."

"Genoeg! Denk je dat ik nog steeds in je zielige leugens trap? Ik heb gezien wie je werkelijk bent—een boosaardige, wrede vrouw," zei Benjamin, met koude en dreigende ogen.

Hij kwam stap voor stap op Sophie af. De ijzingwekkende uitstraling die van hem uitging was angstaanjagend, maar nog angstaanjagender was de moordlust in zijn ogen. Sophie deinsde instinctief achteruit.

"Als je jaren geleden niet had geprobeerd om Olivia de schuld te geven van brandstichting, was mijn zus niet verminkt geraakt. En nu heb je mijn kind vermoord. Sophie, je verdient elke straf die je te wachten staat."

Sophies lichaam wankelde, haar vuisten strak gebald. "Wat er toen is gebeurd, was niet mijn toedoen. Waarom wil je het niet gewoon onderzoeken en de waarheid achterhalen?"

Met Benjamins enorme macht en connecties zou hij de waarheid gemakkelijk aan het licht kunnen brengen als hij dat wilde.

Jarenlang had ze het stempel van een kwaadaardige vrouw gedragen, terwijl ze Benjamins wreedheid verdroeg. Ze kon het niet meer aan!

"Ik vertrouw op wat ik met mijn eigen ogen heb gezien!" bulderde Benjamin.

Sophies pupillen vernauwden zich. Ze kon geen enkel woord tot haar verdediging uitbrengen.

Haar hart deed pijn alsof het bloedde. De waarheid lag recht voor hem—als hij er maar naar wilde zoeken.

Toch wilde hij haar niet eens de kans geven om haar onschuld te bewijzen.

"Ik ga nu niet proberen om al je misvattingen over mij uit te leggen. Eerst moet ik bewijzen dat het incident van vandaag niet mijn schuld was. Ze is me er duidelijk in aan het luizen!" zei Sophie door opeengeklemde tanden.

Als ze alleen maar de beveiligingsbeelden kon bemachtigen die bewezen dat Olivia niet zo onschuldig was als ze leek, zou Benjamin misschien zijn eerdere aannames in twijfel gaan trekken.

Sophie draaide zich om om de beveiligingsbeelden te zoeken, maar struikelde plotseling, waarbij haar buik hard op de grond sloeg. Een scherpe, intense pijn overspoelde onmiddellijk haar hele lichaam.

"Mijn buik doet zo'n pijn!" Sophies ogen vulden zich met paniek toen ze zag dat het bloed zich onder haar verzamelde.

Doodsbang smeekte ze: "Benjamin, breng me alsjeblieft naar het ziekenhuis; onze baby's..."

Benjamin keek met minachting op Sophie neer. "Het is niets anders dan het bastaardkind van je affaire met een of andere willekeurige man! Dat kind verdient het niet om op deze wereld te komen!"

Wanhoop vulde Sophies ogen terwijl ze trilde. "Benjamin, ik kan alles uitleggen. Alsjeblieft, red gewoon eerst ons kind."

Dit was de baby die ze acht maanden lang had gedragen—nog heel even en het kind zou ter wereld zijn gekomen!

Met haar laatste greintje kracht reikte ze uit naar Benjamin, zich vastklampend aan de kleinste hoop. Wat als hij haar naar het ziekenhuis zou brengen?

Maar haar uitgestrekte hand greep slechts lucht. Ze kon niet eens de zoom van zijn broek bereiken.

Olivia verborg haar voldoening en schreeuwde het uit van de pijn. "Benjamin, breng me alsjeblieft snel naar het ziekenhuis. Ik heb zoveel pijn!"

Zonder aarzeling liep Benjamin naar Olivia, tilde haar in zijn armen en liep met grote stappen naar de uitgang.

Van begin tot eind gunde hij Sophie geen blik meer, en zag hij nooit hoe de laatste sprankeling van licht in haar ogen uiteenspatte.

Ze lag op de grond terwijl de wanhoop haar overspoelde. Ze kon bijna het geluid van haar brekende hart horen.

Desondanks wist ze, toen ze naar haar buik keek, dat ze haar leven zou riskeren om haar kinderen in leven te houden.

Sophie kroop pijnlijk naar voren, vond haar telefoon en belde een ambulance.

Na wat een eeuwigheid leek, arriveerde eindelijk het medisch personeel, dat onmiddellijk een spoedbehandeling uitvoerde voordat ze met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht.

Sophie lag bleek en uitgeput op het ziekenhuisbed en kreeg een infuus. Haar blik was ongeconcentreerd, haar geest in een mist.

Precies op dat moment stormden er twee bewakers door de deur, rukten het infuus uit haar arm en haalden haar met geweld uit bed.

Sophie had niet eens de kracht om tegen te stribbelen. "Waar brengen jullie me heen?" vroeg ze zwakjes.

"Meneer Brown zegt dat mensen zoals jij gestraft moeten worden. Je kunt in de gevangenis nadenken over alle fouten in je leven!" De bewakers brachten Sophie onder dwang naar het politiebureau.

Op dat moment werd Sophies geest volledig blanco.

Ze smeekte hen wanhopig om haar kinderen te redden. Het was al erg genoeg dat Benjamin haar in de steek had gelaten, maar nu stuurde hij haar naar de gevangenis.

Een van de bewakers haalde juridische documenten tevoorschijn. "Meneer Brown heeft bevolen dat je de hoogst mogelijke straf krijgt! Je zult minstens vijf jaar in de gevangenis doorbrengen!"

Bij het horen van die woorden viel het laatste greintje gevoel dat Sophie voor Benjamin had volledig uiteen.

Nee—hun relatie was in de afgrond gestort op het moment dat Benjamin herhaaldelijk Olivia boven haar verkoos.

Sophie had zichzelf voor de gek gehouden, in de wanhopige hoop dat als ze maar iets langer volhield, ze op de een of andere manier zijn bevroren hart zou kunnen laten smelten.

De realiteit had Sophie een harde klap in het gezicht gegeven. In Benjamins ogen was ze niet eens één haar van Olivia waard.

Sophie zat wezenloos te luisteren naar politieagenten die haar verschillende aanklachten bespraken.

Ze had niets meer over in deze wereld, behalve de bezorgdheid om haar vermiste oudere broer, Simon Scott, en haar tweede broer, Steve Scott, die in de gevangenis zat.

Een paar jaar geleden behoorde de familie Scott tot de top tien ondernemingen van Luminous City. Nu waren ze spoorloos verdwenen.

Nadat de familie Scott faillissement had aangevraagd, had Benjamin wraakzuchtig al hun familieleden als doelwit gekozen.

Hij was ervan overtuigd dat Sophie de dader was. Hoe ze ook smeekte of probeerde het uit te leggen, het was nutteloos.

Benjamin wilde dat ze een lot erger dan de dood zou ondergaan.

Sophies scherpe nagels groeven zich diep in haar handpalmen. Als Benjamin ooit de waarheid zou ontdekken over wat er jaren geleden was gebeurd, zelfs als hij bij haar graf zou knielen, zou ze hem nooit vergeven!

Ze had er spijt van dat ze Benjamin ooit had ontmoet—het had haar hele leven verwoest!

De aanklachten werden snel afgerond. Sophie werd gearresteerd voor mishandeling. Gekleed in een oranje overall, geboeid aan handen en voeten, stapte ze met grimmige vastberadenheid in het politievoertuig.

In dit leven zouden zij en Benjamin elkaar nooit meer ontmoeten.