Hoofdstuk 10

Op het moment dat Sophie ging zitten, lichtten Eli's kleine, vettige ogen op van interesse.

Hij wierp eerst een blik op Benjamins stenen uitdrukking en liet toen zijn kleverige blik over Sophie's figuur dwalen.

Deze vrouw was absoluut verrukkelijk.

Verbluffend mooi, met een gezicht en figuur die zelfs de A-lijst beroemdheden met wie hij was geweest overtroffen.

Wat haar nog onweerstaanbaarder maakte, was die koele houding—die wilde, ontembare trots onder haar ijzige uiterlijk. Zulke eigenschappen versterkten alleen maar het oerverlangen van een man om te veroveren.

"Meneer Brown," Eli hief zijn glas, zijn gezicht bedekt met een slijmerige maar onderzoekende glimlach. "Stelt u ons niet aan elkaar voor? Tjonge, ze ziet er zo jong en mooi uit—uit welke aanzienlijke familie komt zij?"

Hoewel zijn gedachten wellustig waren, was hij niet dwaas genoeg om een zet te doen zonder de situatie te peilen.

Hij moest precies bevestigen welke relatie deze vrouw met Benjamin had.

Was ze slechts een speeltje? Een minnares? Of iemand om wie Benjamin daadwerkelijk gaf?

Benjamin hief zijn glas en walste de amberkleurige vloeistof erin rond zonder de moeite te nemen om op te kijken. "Haar naam is Stella."

Dat was het—een simpele mededeling.

Geen introductie van haar achtergrond, geen uitleg over hun relatie, niet eens een fatsoenlijke blik in haar richting.

Zijn houding was zo afwijzend, alsof hij een onbeduidend voorwerp introduceerde.

De privékamer viel een seconde stil voordat iedereen tot hetzelfde inzicht leek te komen.

Ze was gewoon weer een vrouw die Benjamin had meegebracht voor vermaak—iemand die niet belangrijk genoeg was om respect te verdienen.

Misschien zijn huidige speeltje, maar absoluut niet iemand die Benjamin echt waardeerde.

In een oogwenk veranderden alle blikken die op Sophie gericht waren van aard.

Van aanvankelijke bewondering en nieuwsgierigheid naar naakte taxatie en begeerte.

Eli werd met de seconde brutaler.

Zijn corpulente lichaam schoof dichter naar Sophie toe, bijna tegen haar aan gedrukt. Een misselijkmakende mix van alcohol en goedkope eau de cologne viel haar zintuigen aan.

"Dus jij bent Stella!" Eli's glimlach vernauwde zijn ogen tot spleetjes. "Wat een eer om je te ontmoeten! Aangezien we hier zijn om zaken te bespreken, moeten we wat goede wil tonen! Kom, laat me op je proosten—drink dit glas leeg, en onze samenwerking zal veel soepeler verlopen!"

Terwijl hij sprak, schonk hij persoonlijk een vol glas sterke drank in voor Sophie en schoof het naar haar toe.

Het drankje was donker van kleur—duidelijk met een hoog alcoholpercentage.

Sophie voelde zich misselijk.

Niet alleen vanwege de weerzinwekkende man naast haar, maar vanwege haar chronische maagaandoening.

Ze had deze maagkwaal in de gevangenis opgelopen. Onvoldoende voedsel, ontoereikende kleding, het doorstaan van mishandelingen en ijskoude omstandigheden—soms hield de pijn haar de hele nacht wakker, waardoor ze zich op het koude, harde bed moest opkrullen en het gewoon moest verdragen.

Artsen hadden haar uitdrukkelijk gewaarschuwd tegen het nuttigen van iets irriterends, vooral alcohol.

Maar nu...

Ze wierp een blik op het drankje, en toen op Benjamin, die van dichtbij koud toekeek.

Was dit niet precies wat hij wilde?

Om haar vernederd te zien, om toe te kijken hoe ze haar waardigheid inruilde voor een kans om moeder te zijn.

Als hij wilde toekijken, zou ze hem een show geven.

Zonder de minste aarzeling pakte Sophie het glas op en sloeg de hele inhoud in één keer achterover.

De vurige vloeistof brandde als een met vlammen bedekt mes, schroeiend van haar keel rechtstreeks naar haar maag, en ontbrandde een inferno vanbinnen.

De intense pijn deed haar zicht vertroebelen, en ze moest haar vuist stevig ballen, met haar nagels diep in haar handpalm gegraven, om haar kalmte te bewaren.

"Uitstekend! Stella, je bent echt een doorzetter!" Eli klapte opgewonden. "Een vrouw met karakter! Kom, kom, ik heb op jou geproost, nu moet jij het gebaar beantwoorden, toch?"

Hij schonk nog een glas in.

Sophie's gezicht bleef uitdrukkingsloos terwijl ze het oppakte en opnieuw leegdronk.

"Prachtig! Dit glas is voor onze toekomstige samenwerking—in één teug leeg!"

Een derde glas.

"Deze is..."

Het ene glas na het andere, ogenschijnlijk zonder einde.

Sophie's maag was van pijn overgegaan in gevoelloosheid.

Ze voelde de pijn niet meer—alleen een hevig kolken in haar inwendige organen waardoor ze wilde overgeven. Haar wangen waren onnatuurlijk rood aangelopen, maar haar ogen werden kouder en leger.

Ze herhaalde mechanisch de bewegingen van het aannemen en leegdrinken van glazen.

Afgezien van Nathan die Benjamin af en toe aanstootte met zijn elleboog, genoot iedereen in de privékamer van haar vernedering.

Ze joelden en floten, en prezen haar "capaciteit" en "medewerking" met steeds vulgairdere grappen en obscene opmerkingen.

En de architect van dit alles, Benjamin, had haar niet één keer aangekeken.

Hij zat daar simpelweg, ongenaakbare kilte uitstralend, en wisselde af en toe wat woorden met degenen naast hem, zijn aandacht schijnbaar volledig afgewend van haar situatie.

Sophie had het gevoel alsof haar hart, net als haar maag, was weggebrand door de sterke drank, wegrottend van binnen.

Toen Eli zag hoe "coöperatief" ze was, werd hij steeds brutaler.

Terwijl Sophie weer een leeg glas neerzette, kwam zijn dikke, vettige hand, onder het voorwendsel nog meer drank in te schenken, terloops op haar schouder rusten.

De vettige aanraking deed Sophies hele lichaam verstijven. De afschuw en vernedering die zich in haar hadden opgebouwd, barstten uit als een vulkaan.

Ze draaide zich abrupt af, in een poging zijn aanraking te ontwijken.

"Meneer Fox," sprak ze eindelijk, haar stem hees van de alcohol maar nog steeds ijskoud, "let alstublieft op uw manieren."

Eli's bewegingen bevroren, zijn glimlach verstrakte.

Hij had niet verwacht dat deze ogenschijnlijk meegaande vrouw zich zou durven verzetten.

Hij wierp een blik op Benjamin, merkte zijn aanhoudende gebrek aan reactie op, en welke terughoudendheid hij ook had, verdween op slag.

Slechts een speeltje, en toch durfde ze uit de hoogte te doen tegen hem?

"Op mijn manieren letten? Mijn lieve Stella..." Eli's glimlach werd wellustig. "We zijn hier allemaal om plezier te maken. Waarom die kapsones? Is dit niet de reden waarom meneer Brown je heeft meegebracht? Houd me tevreden, en vergeet die simpele samenwerking—ik geef je alles wat je maar wilt!"

Terwijl hij sprak, bleef zijn hand niet alleen op zijn plaats, maar gleed nog brutaler langs haar schouder naar beneden, met een beledigende intentie richting haar middel bewegend.

"Blijf van me af!" Sophie kon het niet langer verdragen. Ze duwde zijn hand met geweld weg.

De beweging was zo krachtig dat de stoel achter haar wankelde, en ze verloor haar evenwicht, waardoor ze zijwaarts begon te vallen.

Net toen ze dacht dat ze op de grond zou storten, stak er een hand uit die haar terugtrok van de rand.

Een harde klap. Benjamin smeet zijn glas hard op de marmeren tafel.

Iedereen bevroor in plotselinge angst, en durfde nauwelijks adem te halen.

Hij stond langzaam op, zijn lange gestalte wierp een enorme schaduw onder de luxueuze kristallen kroonluchter, wat een overweldigend gevoel van intimidatie creëerde.

Benjamin keek niemand aan, en sloeg alleen zijn blik neer op Sophie, wier gezicht lijkbleek was geworden.

Daarna hief hij zijn hoofd op, zijn koude ogen gleden naar Eli, die nu trilde van angst.

"Nee, nee... meneer Brown, ik wist niet dat ze... ik dacht..." Hoewel Benjamin geen woord had gezegd, beefde Eli al ongecontroleerd. "Ik dacht... ik dacht dat ze gewoon..."

"Gewoon wat?" onderbrak Benjamin met een kille glimlach.

Zijn blik bewoog langzaam naar beneden en richtte zich op de dikke hand die Sophie zojuist had aangeraakt. "Die hand—wil je die niet meer?"

Eli zakte direct in elkaar op de vloer, een natte vlek verspreidde zich razendsnel over zijn broek. "Genade, meneer Brown! Ik was blind voor de situatie! Het zal niet meer gebeuren!"

Benjamin negeerde hem.

Hij pakte Sophies arm vast en liep rechtstreeks naar de uitgang.

De deur van de privékamer sloeg met een klap achter hen dicht, waardoor alle geluiden van binnenuit werden afgesneden.

De gang was angstaanjagend stil.

Pas toen ze een lege lift bereikten, liet Benjamin haar los, waarbij hij haar praktisch tegen de muur gooide.

Sophie hield zich staande tegen het bedieningspaneel van de lift en bedekte haar mond terwijl ze begon te kokhalzen. Maagzuur en gal kwamen omhoog, brandden in haar keel en brachten tranen in haar ogen.

Benjamin stond voor haar en bekeek haar ontredderde toestand zonder de minste uitdrukking.

Na wat een eeuwigheid leek te duren, wist Sophie zich eindelijk op te richten. "Is dat genoeg?"

Ze hief haar hoofd op, en haar ogen, vertroebeld door tranen en alcohol, keken hem wezenloos aan. "Benjamin, kun je me nu mijn kinderen teruggeven?"