Hoofdstuk 2

De lucht was zonder waarschuwing somber geworden, zwaar van het vocht en het beklemmende gevoel dat aan een stortbui voorafging.

Benjamin stond voor de enorme kamerhoge ramen in zijn kantoor en maakte geïrriteerd zijn stropdas los. Al dagenlang was hij onverklaarbaar rusteloos, zijn geest niet in staat om tot rust te komen.

Zijn assistent koos dat moment om door de deur te barsten, ademloos van urgentie. "Meneer Brown! Vreselijk nieuws—mevrouw Brown is overleden!"

Benjamin draaide zich om, zijn pupillen trokken scherp samen, en hij staarde zijn assistent vol ongeloof aan. "Wat zei je net? Herhaal dat."

Hij merkte de lichte trilling in zijn eigen stem niet op.

De assistent had moeite om door te gaan. "Meneer Brown, het is bevestigd dat mevrouw Brown is overleden aan een infectie terwijl ze in hechtenis zat. Haar lichaam is al naar het crematorium gestuurd."

Benjamins lange gestalte wankelde even. Ongewild flitste zijn geest terug naar Sophie die die dag in een plas bloed lag, wanhopig naar hem reikend, stilletjes smekend om hulp.

Hij was toen verteerd door woede—woedend dat Sophie herhaaldelijk had geprobeerd Olivia pijn te doen, en zelfs had geprobeerd haar ongeboren kind te vermoorden.

Maar hij had eigenlijk nooit gewild dat Sophie dood zou gaan.

Nu hij dit nieuws hoorde, bracht hij onbewust een hand naar zijn borst en voelde daar een onverwachte leegte.

Hij had opgelucht moeten zijn dat Sophie eindelijk weg was. Olivia's baby had het tenslotte overleefd, en hij was oorspronkelijk van plan geweest om Sophie uit de gevangenis te halen zodra Olivia's toestand was gestabiliseerd.

Maar nu...

Het nieuws van Sophie's dood in de gevangenis bereikte ook al snel Olivia.

Ze leunde uitdrukkingsloos tegen haar hoofdeinde en staarde naar haar licht gezwollen buik met ingewikkelde emoties in haar ogen.

Ze had nooit verwacht dat dit kind zo veerkrachtig zou zijn—dat het tegen alle verwachtingen in zou overleven.

Olivia was zwanger geraakt door kunstmatige inseminatie en was oorspronkelijk van plan de zwangerschap na de bruiloft af te breken.

Maar nu Sophie dood was, had ze een nieuwe strategie nodig.

Olivia pakte haar telefoon en pleegde een telefoontje. "Kom me nu ophalen. Ga door zoals gepland."

"Begrepen."

Ondertussen zat Benjamin in zijn studeerkamer, nog steeds het nieuws van Sophie's dood aan het verwerken.

Zijn telefoon ging scherp over.

Hij had nauwelijks opgenomen toen Olivia's in paniek geraakte stem doorkwam.

"Benjamin, ik ben ontvoerd! Help me alsjeblieft! Ik..."

Het gesprek werd abrupt verbroken.

"Olivia!"

Benjamin sprong gealarmeerd overeind en belde zijn assistent al. "Traceer onmiddellijk Olivia's locatie. Tijd is van cruciaal belang."

"Ja, meneer Brown."

De assistent stuurde snel de coördinaten door. Olivia werd vastgehouden in een verlaten fabriek aan de noordkant van de stad.

Benjamin trapte het gaspedaal in en racete met halsbrekende snelheid naar de locatie. Daar vond hij Olivia met gebonden handen.

Angst vulde haar ogen. Toen ze Benjamin zag, riep ze meteen uit: "Benjamin! Help me!"

De ontvoerder naast haar drukte een mes tegen haar keel toen Benjamin dichterbij kwam. "Benjamin! Zet nog één stap en ik vermoord haar ter plekke!"

Benjamin bevroor en bestudeerde de ontvoerder met complexe emoties. "Wie heeft je gestuurd? Wat je ook wilt, ik kan het je geven! Laat Olivia gewoon gaan!"

De ontvoerder snauwde: "Ik wil helemaal niets! Meneer Scott heeft me met één doel gestuurd—om Olivia te laten boeten voor wat er is gebeurd, om zich bij mevrouw Scott in de dood te voegen!"

Een kille glinstering flitste in Benjamins ogen terwijl hij zich afvroeg naar wie de man verwees.

"Wat hebben ze je geboden om je leven zo op het spel te zetten? Ik verdubbel wat het ook is," zei Benjamin, terwijl hij zijn handen ophief en voorzichtig naar voren stapte, zijn blik gericht op het mes bij Olivia's keel.

"En wie is precies deze 'meneer Scott' die je noemde?"

Sophie's oudere broer Simon was lang geleden verdwenen.

En haar tweede broer, Steve, was door Benjamin zelf naar de gevangenis gestuurd.

Dat waren Sophie's enige belangrijke familieleden.

De ontvoerder antwoordde zonder aarzeling. "Steve, natuurlijk. Hij gaf me strikte bevelen—Olivia moet de prijs betalen."

De woede in Benjamins ogen nam toe tot ijskoude proporties.

Hij dacht dat hij de familie Scott al duur had laten betalen, maar blijkbaar hadden ze nog steeds de middelen om terug te slaan. Zijn genade was misplaatst geweest, en daardoor was Olivia nu in gevaar!

Toen ze zag dat haar boodschap met succes was overgebracht, riep Olivia het uit. "Benjamin, ik ben zo bang!"

"Ik laat je niets overkomen!" Benjamins blik bleef op de ontvoerder gericht.

Achter Benjamins rug duwde Olivia stiekem met haar vastgebonden handen tegen het been van de ontvoerder. Hun plan was perfect geslaagd—nu was het tijd voor de ontvoerder om zijn aftocht te blazen.

De ontvoerder begreep het signaal en begon langzaam met Olivia achteruit te deinzen.

Plotseling struikelde hij en viel.

Benjamin greep de kans, dook naar voren en raakte in gevecht met de ontvoerder.

Met zijn superieure kracht drukte Benjamin de man tegen de grond, hoewel de ontvoerder wanhopig bleef tegenstribbelen.

Olivia pakte het mes dat op de grond was gevallen en zei dringend: "Benjamin, laat me je helpen!"

Zonder aarzeling richtte ze op de borst van de ontvoerder en stak het lemmet erin.

De ontvoerder, wiens hart was doorboord, staarde Olivia vol ongeloof aan. Zijn trillende hand kwam iets omhoog. "Jij..."

Olivia nam snel een doodsbange uitdrukking aan, liet het mes los en riep in paniek uit. "Benjamin, ik... ik heb iemand vermoord!"

Benjamins doordringende blik wendde zich af van het lijk met de wijd opengesperde ogen. Olivia greep het moment aan om in zijn armen in te storten, terwijl ze onbedaarlijk snikte.

"Benjamin, ik heb hem vermoord! Moet ik nu naar de gevangenis? Ik was zo bang toen hij me ontvoerde—het enige waar ik aan kon denken was dat ik je nooit meer zou zien. Wat moet ik doen?"

Na een moment van aarzeling klopte Benjamin langzaam op Olivia's schouder. "Ik laat je niets overkomen. Bovendien verdiende hij het om te sterven."

Naast de ontvoerder zou hij ook Steve laten boeten.

Benjamin bracht Olivia naar het ziekenhuis voor een uitgebreid onderzoek. Hij pakte zijn telefoon en typte een bericht: [Plaats Steve over naar de meest afgelegen gevangenisfaciliteit.]

Hij aarzelde even voordat hij het verstuurde, zich herinnerend dat hij en Steve lang geleden beste vrienden waren geweest. Maar uiteindelijk drukte hij op verzenden.

Vijf jaar later liep Sophie de luchthaven uit, met aan elke hand een prachtig kind.

Hoewel ze slechts lichte make-up droeg, liet haar natuurlijke schoonheid haar eruitzien als een filmster. Geflankeerd door haar twee beeldschone kinderen trok het opvallend aantrekkelijke trio onmiddellijk de aandacht.

Sophie staarde naar de vertrouwde stad waar ze zo veel jaren had gewoond, terwijl er haat flitste achter haar prachtige ogen.

'Luminous City, ik ben terug!' dacht ze bij zichzelf.