Hoofdstuk 9

Benjamin staarde naar de vrouw voor hem, haar lichaam zinderend van verzet, haar ogen gevuld met niets dan haat. Een lang moment was hij sprakeloos.

Had hij destijds maar van de kinderen geweten...

Had hij maar één vraag meer gesteld, haar net iets meer vertrouwd...

Benjamin schudde deze verontrustende gedachten ruw van zich af.

Zij was degene die Olivia als eerste erin had geluisd!

Zelfs als ze zich enorm had opgeofferd voor deze kinderen, kon dat haar misstappen uit het verleden niet uitwissen!

Alles wat ze had geleden, was haar eigen schuld!

De sfeer op het balkon was doodstil.

De muziek in de privékamer was op een gegeven moment gestopt, iedereen bewaarde tactvol de stilte, met slechts af en toe nieuwsgierige, onderzoekende blikken gericht op het balkon.

"De afgelopen jaren moet het zwaar voor je zijn geweest om ze alleen op te voeden."

Na een lange stilte sprak Benjamin eindelijk weer, zijn stem ontdaan van de eerdere woede, vervangen door een koude, afstandelijke formaliteit.

"De kinderen moeten bij de familie Brown blijven. Het zijn mijn zonen, de Brown-bloedlijn, en ze mogen absoluut nergens anders worden opgevoed."

Hij zag hoe Sophies gezicht lijkbleek werd terwijl hij doorging: "Als compensatie kan ik elk verzoek inwilligen dat je maar hebt."

"Die villa aan de rivier in de East End kan direct op jouw naam worden gezet. Ik herinner me dat je het ontwerp altijd prachtig vond."

"Ik zal honderd miljoen dollar van de Brown Group investeren om een onafhankelijke fotostudio voor je op te zetten, met het beste team van het land, zodat je je carrière kunt voortzetten."

"Daarnaast zal ik je vijfhonderd miljoen in contanten geven als extra compensatie. Met deze middelen zul je genoeg hebben voor wat je ook maar wilt nastreven."

Hij pauzeerde en voegde er toen aan toe: "Als er nog iets anders is dat je wilt—sieraden, luxe auto's, of wat dan ook—je hoeft het maar te zeggen."

Het was rijkdom en status die de meeste mensen in tien levens niet zouden kunnen bereiken. Zulke voorwaarden zouden elke vrouw in de verleiding brengen.

Toch glimlachte Sophie alleen maar na het horen van zijn aanbod. Er was geen vreugde in die glimlach—alleen grenzeloos verdriet en spot.

"Benjamin, denk je echt dat geld je in staat stelt om te doen wat je maar wilt?" Ze hief haar hoofd op, ontmoette zijn complexe blik, en sprak elk woord met onwrikbare stelligheid: "Ik wil niets."

"Ik wil alleen mijn kinderen."

"Geef Thomas en Timothy aan mij terug, en ik beloof dat ik onmiddellijk uit je wereld zal verdwijnen, om nooit meer te verschijnen. We zullen voor de rest van ons leven geen enkele band meer hebben."

"In je dromen!" Benjamin was woedend en vernederd. Hij had al zoveel toegegeven, en nog steeds was ze niet tevreden.

Hij schopte een dure orchidee naast zich omver, waarbij de delicate porseleinen pot onmiddellijk in stukken uiteenspatte en aarde en scherven zich over de vloer verspreidden.

De mensen in de privékamer schrokken op, en de sfeer werd onmiddellijk gespannen.

Geconfronteerd met zijn torenhoge woede, bleef Sophie onbewogen, haar stem droeg een wanhopige, roekeloze intensiteit. "Benjamin, vijf jaar geleden heb je mijn familie, mijn reputatie en alle liefde die ik voor je had, verwoest. Alles wat ik had, is door jouw eigen handen vernietigd."

Ze stak haar hand uit en wees naar de plek waar haar hart zat, die prachtige ogen nu een troosteloze woestenij.

"Nu heb ik alleen Thomas en Timothy nog over. Zij zijn mijn enige reden om te leven."

"Als je ze van me afneemt..."

"Hoe is dat anders dan me dwingen om voor een tweede keer te sterven?"

Deze woorden raakten Benjamins hart als een zware hamer.

Kijkend naar haar bleke maar uitdagende gezicht, en de wanhopige vastberadenheid in haar ogen ziend, besefte hij voor het eerst echt dat ze het meende.

Als hij de kinderen met geweld zou wegnemen, zou ze echt een eind aan haar leven maken.

Dat besef deed een rilling over zijn rug lopen.

Waarom? Hoorde zij niet boven alles van geld en ijdelheid te houden?

Waarom zou ze zulke gulle voorwaarden niet eens een blik waardig keuren?

Benjamins gedachten waren een chaos.

Precies op dat moment ging de deur van de privékamer een stukje open.

Nathan gluurde naar binnen en zei voorzichtig: "Benjamin, onze partners vragen of we doorgaan met de onderhandelingen."

Benjamins blik werd plotseling scherper.

Een wild, wraakzuchtig idee flitste door zijn hoofd.

"Als je wilt dat ik de kinderen teruggeef, is dat niet onmogelijk."

Hij draaide zich langzaam terug naar Sophie, terwijl zijn ogen donker en gevaarlijk werden.

"De samenwerking van vanavond is extreem belangrijk voor mij. Als je me kunt helpen deze deal binnen te halen..." Hij deed een stap naar voren en fluisterde met een stem die alleen zij tweeën konden horen. "Dan geef ik de kinderen aan je terug."

Sophies lichaam verstijfde onmiddellijk.

Hem helpen de deal binnen te halen? Ze wist precies wat dat betekende.

Hij wilde dat ze deze mannen zou vermaken!

Een overweldigend gevoel van vernedering overspoelde haar.

Maar ze bleef slechts een paar seconden stil voordat ze haar hoofd ophief, en alle emotie uit haar ogen onderdrukte tot er alleen nog een dodelijke kalmte overbleef.

"Prima." Ze stemde zonder aarzeling in.

Waardigheid? Die was in duizend stukken geslagen op het moment dat hij haar naar de gevangenis stuurde.

Voor Thomas en Timothy zou ze alles doen—niet alleen zakenmannen vermaken, maar zelfs haar leven geven als dat nodig was.

Benjamin bekeek haar snelle instemming met een onverklaarbaar beklemmend gevoel in zijn borst. In plaats van de voldoening van wraak te voelen, voelde hij zich nog meer geïrriteerd.

Hij snoof koeltjes en draaide zich om, om als eerste terug de privékamer in te lopen.

Sophie haalde diep adem, fatsoeneerde haar door de wind verwarde haar en kleding, en volgde hem naar binnen.

Toen de twee na elkaar weer voor iedereen verschenen, werden de blikken in de privékamer suggestief.

Na zo'n opschudding gevolgd door hun kalme gezamenlijke terugkeer, was het voor iedereen duidelijk wat er was gebeurd.

De man op de hoofdzetel, een zwaarlijvige zakenman van middelbare leeftijd genaamd Eli Fox, stond meteen met een glimlach op en hief zijn glas.

"Nou, meneer Brown, we hebben op u gewacht! Ik dacht dat u uw oude vrienden was vergeten nu u zo'n schoonheid heeft gevonden!"

"Inderdaad! Meneer Brown, wie is deze lieftallige dame? U heeft haar goed verborgen gehouden—wilt u haar niet voorstellen?" Viel een ander in.

"Duidelijk een gekoesterd schatje! Kijk naar die ruzie—als dat geen ware liefde is, wat dan wel?"

"Meneer Brown, dat is niet eerlijk! U moet vanavond drie glazen als straf drinken!"

Verschillende plagerige opmerkingen en suggestief gelach vulden de privékamer.

Die onderzoekende, vol verlangen zijnde blikken deden Sophies maag omdraaien.

Ze stond uitdrukkingsloos achter Benjamin en vocht tegen haar ongemak.

Benjamin wierp iedereen slechts een koele blik toe.

Toen trok hij de stoel naast zich naar achteren en zei tegen Sophie: "Zitten."

Sophie gehoorzaamde, haar bewegingen een beetje stijf.

Deze plek was direct naast de zakenpartner genaamd Eli.