hoofdstuk 008 Deadly Encounter

Die avond, toen de schemering over de stad neerdaalde, begon de Starlit Club te gonzen op het ritme van de nacht.

Eric zat aan de bar.

"Schoonheid, ik wil..." begon hij te neuriën met het ritme van de nacht.

Eric merkte dat hij op een barkruk zat, zijn ogen gericht op de betoverende vrouw achter de toonbank.

"Ik heb informatie nodig over Kaden, een tweedejaars aan de New York University."

Eric overhandigde, zei hij, terwijl hij een stapel bankbiljetten over het glanzend gepolijste oppervlak schoof.

De vrouw achter de bar.

Zij, met haar wijnrode golvende lokken die een bedwelmende allure uitstraalden en een blik die wel duizend geheimen leek te dragen, was een lust voor het oog.

Haar dikke wimpers, die haar betoverende ogen omlijstten, en haar levendige lippen straalden voortdurend allerlei charme uit.

Ze ademde verleiding, alsof ze mannen op elk moment in de verleiding bracht, en was een constante bron van aantrekkingskracht.

Ze was een sirene te midden van de bruisende club, haar verleidelijke aura die hun zenuwen beroerde.

Gisteren had Eric deze vrouw gebruikt voor informatie over de situatie bij de New Yorkse vestiging van The Power Group.

"Jij alweer, knapperd. Laten we eerst iets drinken, dan breng ik de informatie," glimlachte de vrouw terwijl ze het geld aannam.

Eric dronk zijn drankje terwijl hij wachtte.

Hij wist dat Kaden, doordat hij hem vandaag had verwond, zeker wraak zou nemen.

Hij had nodig van de mannen die het waagden haar te benaderen.

Nog maar de dag ervoor had Eric van haar diensten gebruikgemaakt om informatie over Kaden te verzamelen, zodat hij hem beter kon begrijpen en hem doeltreffender kon aanpakken.

Na ongeveer tien minuten had hij de informatie.

Kaden, de New Yorkse vestiging van de Power Group.

"Zo snel alweer terug, knapperd?" kirde ze, terwijl haar vingers zich om het geld sloten.

"Laten we eerst iets drinken, dan haal ik de informatie die je nodig hebt."

Eric knikte en nipte aan zijn drankje terwijl hij wachtte.

Hij was zich er terdege van bewust dat zijn acties eerder die dag, waarbij hij Kaden verwondde, niet onbeantwoord zouden blijven.

Informatie verzamelen over zijn tegenstander was cruciaal om hem te begrijpen en een strategie te formuleren om met de onvermijdelijke vergelding om te gaan.

Tien minuten later kwam de vrouw terug met de informatie.

Kaden, een student aan de New York University, met een arrogante persoonlijkheid.

Typisch stond bekend om zijn arrogantie.

Hij was een typische rijke tweede generatie, van wie de vader Diego Thomas is, de eigenaar van de New York Flourishing Building Materials Company met.

Met bijna een miljard dollar aan bezittingen.

Het is, het bedrijf was een van de belangrijkste leveranciers van bouwmaterialen voor de New Yorkse vestiging van de Power Group.

"Interessant," glimlachte Eric terwijl hij las.

Eric mijmerde, terwijl er een glimlach om zijn lippen speelde.

Hij had niet verwacht dat Kadens familiebedrijf zo nauw verbonden zou zijn met de leveranciers van zijn eigen bedrijf.

"Schoonheid, laat me je iets vragen."

Terug naar de vrouw gewend, vroeg hij: "Wat zou er met Kadens bedrijf gebeuren als de Power Group de banden met hen zou verbreken?"

Eric vroeg.

"?"

"Dat zou rampzalig zijn; jij," antwoordde ze.

"Je zou kunnen zeggen dat ze afhankelijk zijn van de Power Group om te overleven," antwoordde ze.

"Is dat zo?"

.Erics glimlach werd breder toen hij eraan dacht.

"Knapperd, mensen noemen me Hedda."

Hij sperde zijn ogen open bij haar antwoord.

"Is dat zo?" zei hij, terwijl zijn gedachten al volop mogelijkheden afgingen.

De vrouw schonk hem een charmante glimlach.

"Mensen noemen me Hedda."

"Als je het niet erg vindt, kun je me ook Hedda noemen," gaf ze hem een charmante glimlach.

"."

"Natuurlijk, Hedda!" antwoordde Eric beleefd.

"Vind je het goed als ik het beleefd vraag."

"En hoe mag jij heten, jongeman?"?

Hedda vroeg met een glimlach.

Eric leek een arme, onopvallende jongen, gekleed in kleren die je gemakkelijk voor goedkoop kon aanzien, maar haar ogen fonkelden van nieuwsgierigheid. Ondanks zijn onopvallende uiterlijk en ogenschijnlijk bescheiden kleding, was Erics vrijgevige aard wanneer hij informatie zocht, hij was gul, waardoor Hedda geloofde dat deze man ingewikkeld was, had haar geïntrigeerd. Hij klokte de rest van zijn drankje in één snelle teug naar binnen en zei, voordat hij antwoordde: „Eric.”

Hedda kon niemand bedenken met die naam. Hedda fronste licht, niet in staat de naam in haar mentale catalogus van New Yorks wie-is-wie te plaatsen. „Hoeveel voor dit drankje?” vroeg Eric, terwijl hij het lege glas op de toonbank zette. „Deze is van het huis,” antwoordde Hedda, haar glimlach keerde terug. „Dank je,” zei Eric, terwijl hij opstond om weg te gaan van zijn stoel. Hij hield niet bepaald van bars.

Zojuist zag Eric, maar ze dienden hun doel. Terwijl hij naar de uitgang liep, viel een bekend figuur hem op. „Sharon!” riep hij uit. Het meisje dat zingend op de barbalie stond was niemand minder dan zijn klassenmonitor.

Sharon zien herinnerde Eric aan het incident van vanmiddag. Het beeld van haar bracht herinneringen terug aan eerder die dag, toen Kaden had gedreigd hem te slaan, om vervolgens door Sharon onderbroken te worden, die had ingegrepen. „Wat doet ze hier zingen!” riep Eric uit.

Voor Eric. In zijn gedachten was Sharon een stil, ijverig meisje van weinig woorden, maar ze blonk uit op school en was een braaf meisje. Nu verscheen ze in een bar, altijd uitblinkend op school. Haar daar zien, zingend in een bar, verbrijzelde zijn vooroordelen over haar.

Als het niet was geweest om haar onmiskenbare uiterlijk en stem, zou hij zelfs hebben vermoed dat hij zich vergiste. „Ze zingt behoorlijk goed,” dacht hij.

„Ik wist dat Sharon goed was in studeren en een prettige stem had, ik had niet verwacht, haar talent waarderend. Met een nieuw respect voor Sharons zangkunsten draaide Eric zich terug naar de bar toen hij Sharon van het podium zag en zich een weg door de menigte beneden het podium baande.

Veel jongeren in de. Het publiek schreeuwde naar Sharon op het podium, inclusief grof en beledigend taalgebruik. Natuurlijk was het meeste daarvan slechts onschuldige ontlading, want niemand durfde hier echt problemen te veroorzaken. Deze plek werd immers beschermd door invloedrijke figuren, en gewone mensen zouden het niet wagen te rotzooien.

Na. Toen het nummer afgelopen was, onderschepte Eric Sharon terwijl ze van het podium afdaalde. Vandaag had ze make-up op, die haar schoonheid versterkte; van dichtbij viel hem op dat ze nog mooier was dan anders. „Klassenmonitor Sharon, wat een toeval je hier te ontmoeten,” zei Eric.

Toen ze Eric zag, flitste er een zweem van paniek door Sharons ogen. „Jij... jij hebt me vast met iemand anders verward, toch? Ik ben Sharon niet,” stamelde ze, terwijl ze zijn blik vermeed.

Sharon zijn blik. Ze had juist voor deze bar gekozen omdat die wat verder van school lag, in de hoop geen klasgenoten tegen te komen, maar ze had niet verwacht alsnog iemand te ontmoeten die ze kende.

„bekende gezichten. Maar het lot leek andere plannen te hebben. Klassenmonitor Sharon, het kan toeval zijn dat wij op elkaar lijken, en jullie stemmen misschien toevallig op elkaar lijken, maar dat de moedervlekken op je sleutelbeenderen precies hetzelfde zijn kan onmogelijk toeval zijn, toch?” Eric glimlachte.

zei hij, met een veelbetekenende glimlach op zijn gezicht. Overrompeld aarzelde Sharon, onzeker over hoe ze moest reageren.

""Klas

"Sharon, onze klassenvertegenwoordiger Sharon, vanmiddag heb je me in het lokaal verdedigd, je kwam voor me op vanmiddag, en ik heb niet de kans gehad je te bedanken. Als blijk van mijn dankbaarheid, laat. Sta me toe je uit te nodigen voor je een drankje aan te bieden,"" als blijk van mijn waardering," zei Eric.

stelde hij voor. Hij had een plan om Sharon aan te spreken en erachter te komen waarom ze op zo’n plek zong. Zijn intuïtie verzekerde hem dat ze geen slecht meisje was, van slechte naam, en misschien had ze haar eigen redenen.

""eigen redenen."Eric, er is geen drankje nodig, ik drink niet. Ik onthoud me van alcohol. Als je me echt wilt bedanken, vertel dan alsjeblieft niemand over mijn aanwezigheid hier, over dat ik hier zing, goed?"", tegen niemand," smeekte ze.

""Maak je geen zorgen,"" drong ze aan. "Je kunt gerust zijn, ik ben niet iemand die zich bezighoudt met roddels. Ik ben gewoon erg nieuwsgierig waarom je hierheen kwam, waarom je ervoor koos hier te zingen. Ik zie je niet als een slecht meisje,"" van twijfelachtig karakter," zei Eric.

en stelde haar gerust. Sharon liet haar hoofd zakken en bracht uit:

""Krap bij kas," sloeg ze haar blik neer en mompelde, "Ik heb geld nodig.""

""Je kunt.""Als je geld tekortkomt, zijn er bijbaantjes beschikbaar. Waarom dan hier komen zingen? Je moet weten wat voor soort plek dit is, het is niet veilig voor een mooi meisje als jij,"" met jouw schoonheid," zei Eric.

""beredeneerde."Nee, het is hier veilig, daar. Er zijn mensen die ons beschermen, gewone mensen durven hier geen problemen te maken. Dank je. Ik waardeer je bezorgdheid,""," antwoordde Sharon, terwijl ze haar hoofd ophief.

Op dat moment kwam er een man in een pak aanlopen.

""naderde hen."Manager!""!" Sharon begroette de man in pak snel, die op de manager van de bar leek. De man in het pak wierp een korte blik op Eric en wendde zich toen tot Sharon, waarna hij haar een bevel gaf, "" en een opdracht uitdeelde: "Waarom ben je nog hier? Ga je make-up bijwerken en maak je klaar voor de volgende set!""

!"Sharon knikte gehoorzaam en liep achter de manager aan naar binnen.

""."Wacht even!""moment!" Eric hield hen tegen en zei, ""Hij viel in: "Ze zal niet meer zingen!""

!"De manager fronste zijn wenkbrauwen, "" geërgerd: "Wie denk jij wel dat je bent, jochie? Denk je echt dat jij kunt beslissen of ze wel of niet zingt? ""

""zingt of niet?""Manager, hij is een klasgenoot van me. A-alsjeblieft, word niet boos,"" verlies je zelfbeheersing niet," kwam Sharon snel tussenbeide.

"""Je klasgenoot? Sharon, is hij je vriendje? Is dat waarom hij niet wil dat je hier zingt?""?" vroeg de manager, terwijl hij Eric opnam.

De manager zei vervolgens minachtend tegen Eric, """Jij ziet eruit als een armoedzaaier. Rot op!""

""!""Armoedzaaier? "" Eric lachte kil.

Eric haalde een groot bedrag? "" Eric kaatste terug met een kille lach. Eric haalde een aanzienlijke hoeveelheid geld tevoorschijn en smeet die met kracht naar de manager, waardoor het over de vloer verspreid raakte. "Is dit genoeg om haar voor vannacht het zwijgen op te leggen?!" Erics stem galmde. Bij het zien van Erics geld stond de manager even met zijn mond vol tanden. Eric trok nog een bundel geld tevoorschijn en sloeg die hard tegen de manager, waardoor het overal over de vloer uiteenviel.

‘Is dit genoeg om haar vanavond níét te laten zingen?!’ bulderde Erics stem.

Bij het zien van Erics geld was hij even met stomheid geslagen.

Eric haalde nog een pak geld tevoorschijn en smeet het naar de manager terwijl hij luid zei, zijn stem verheffend: ‘En nu, is het genoeg?!’

‘?!’ De manager slikte. Het was vast een bedrag van vele tienduizenden, toch? Gewoon achteloos tevoorschijn halen en naar iemand gooien, op zo’n manier? Zo’n klant was hij nog nooit tegengekomen.

Eric trok nóg een pak geld tevoorschijn, ramde het hard tegen het gezicht van de manager en vroeg streng, eisend: ‘Ik vraag het je! Is het genoeg?!’

‘?!’ ‘Genoeg... genoeg!’ De manager knikte instemmend.

De manager was niet dom. Iemand die zo nonchalant met geld naar mensen gooide, kon toch geen gewone man zijn? Hij moest wel een uitzonderlijke achtergrond hebben, en de manager durfde zo iemand niet te beledigen.

Bovendien lag er nog zoveel geld op de vloer voor hem.

‘Aangezien het genoeg is, pak het geld en rot op!’ beval Eric, waarna hij Sharon meenam en de bar uit liep.

Sharon was nog steeds wat versuft.

‘Eric, hoe... hoe kom jij aan zoveel geld? Je hebt toch geen illegale dingen gedaan?’ Voor Sharon kwam Eric uit een arm gezin. Hij had de afgelopen twee semesters zelfs een beurs aangevraagd. Hoe kon hij ineens zoveel geld hebben?

‘Als ik je vertel dat ik de kleinzoon van Sean Williams ben, zou je dat geloven?’ Eric glimlachte.

‘Die Sean Williams van de Power Group? Echt niet,’ zei Sharon twijfelend.

‘Het is begrijpelijk als je het niet gelooft. Ik kan het zelf nauwelijks geloven. Zie het maar alsof ik de loterij heb gewonnen,’ haalde Eric zijn schouders op.

Eric haalde nog eens 20.000 dollar tevoorschijn en gaf het aan Sharon terwijl hij zei: ‘Neem dit geld, en stop in de toekomst met zingen op plekken als deze.’

‘.’ ‘Nee, nee! We zijn alleen maar klasgenoten. Ik kan je geld niet aannemen, en al helemaal niet zó veel,’ wuifde Sharon het weg.

‘Er is niets mis mee. Jij bent een goed meisje en je moet hier niet door worden bezoedeld, zeker niet voor geld,’ zei Eric, en hij drukte het geld in Sharons handen.

‘Maak je geen zorgen, ik zal het niemand vertellen. Ik ga nu,’ glimlachte Eric naar haar, en hij vertrok.

‘Eric...’ Sharon keek naar Erics verdwijnende gestalte en daarna naar de 20.000 dollar in haar hand, in de war...

Hoofdstuk 009 Ethiek voor geld. Nadat Eric de bar had verlaten, wilde hij een taxi aanhouden en dacht hij bij zichzelf dat hij nu hij zoveel geld had, een auto moest kopen.

De meeste jongens dromen van een eigen auto, vooral een luxe auto. De oude Eric had altijd jaloers gekeken naar de luxe wagens die over de weg reden.niet voor geld,’ hield Eric vol, terwijl hij het geld in Sharons handen duwde. ‘Maak je geen zorgen, ik zal het niemand vertellen. Ik ga nu,’ verzekerde Eric haar met een glimlach, waarna hij vertrok. ‘Eric...’ mompelde Sharon terwijl ze hem zag weggaan. Daarna keek ze naar de 20.000 dollar in haar hand, volkomen verbijsterd...

Maar op dat moment