กล้าหาญท่านอ๋องรักนางสนมฆ่าภรรยา? เถ้ากระดูกปลิว!

"องค์หญิง? องค์หญิง?"

เสียงเรียกอ่อนโยนราวกับดังมาจากขอบฟ้า แทรกด้วยเสียงร้องไห้ของเด็ก

เหลียนจือกระพริบขนตาเบาๆ

นางกลับมาแล้วหรือ?

ตรงหน้า แม่สามีของนาง นางเจ้าวงศ์สกุลจ้าวกำลังมองนางด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ถึงเจ้าจะเป็นองค์หญิง แต่บ้านเมืองเรายึดมั่นในความกตัญญู ข้าเป็นแม่สามีเจ้า หากเจ้าทำผิด ข้าย่อมมีสิทธิ์สั่งสอน!"

สายตาของเหลียนจือมองผ่านนางไปยังเด็กน้อยที่อยู่ไม่ไกล

เด็กน้อยอายุราวห้าขวบ รูปร่างหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาหยก ดูเหมือนก้อนแป้งสีชมพู น่าเอ็นดูยิ่งนัก

แต่ขณะนี้ เขากำลังร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล ดวงตากลมโตเปียกชื้นมองนางอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

เมื่อเห็นนางมองมา เขาดูตกใจและหดตัวเล็กน้อย

สีหน้านางจ้าวบึ้งทันที "ดูสิว่าเจ้าทำให้เด็กกลัวขนาดไหน! เขาแค่อยากกินปูเท่านั้น จวนอ๋องผิงหนานของเรามั่งคั่งมากมาย แค่ปูไม่กี่ตัว เขาอยากกินเท่าไหร่ก็มีให้เท่านั้น เจ้าทำไมต้องทำให้เขาลำบากด้วย?"

เหลียนจือยิ้ม

เมื่อได้เกิดใหม่ ทำไมนางไม่ได้เกิดใหม่ก่อนที่จะได้พบเซินอี้จือเล่า?

นางจ้าวรู้สึกขนลุกเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น และยิ่งรู้สึกไม่พอใจ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เคยชอบอานเอ๋อร์ แต่เด็กคนนี้ก็เป็นเด็กที่อี้จือตัดสินใจรับมา และเจ้าก็ยังไม่มีลูก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เราอนุญาตให้เขาอยู่ในจวน"

นางอุ้มเซินหลินอานไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง รอยเหี่ยวย่นปรากฏชัด "ข้าตกลงรับเด็กคนนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเจ้า อี้จือปีนั้นขอออกไปรบก็เพราะต้องการหนีเจ้า เจ้ารู้ดีกว่าใคร ข้าคิดว่าถ้าเจ้าดูแลเด็กคนนี้ให้ดี เขาอาจจะไม่รังเกียจเจ้ามากนัก"

"อีกอย่าง เจ้าก็ยังไม่มีลูกสักที คนภายนอกอาจนินทาได้"

"แม่สามี โปรดระวังคำพูด" เหลียนจือตัดบทด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ที่ท่านพี่ขอออกไปรบเพราะชายแดนต้องการเขา ไม่ใช่เพราะตั้งใจหลีกเลี่ยงการร่วมห้องกับข้า ทำให้ข้าองค์หญิงเสียหน้า หรือดูหมิ่นราชวงศ์"

นางสะบัดแขนเสื้อลายงดงาม ยิ้มอย่างเย้ยหยัน "อีกอย่าง ท่านควรดีใจที่ข้าไม่มีบุตร"

"เจ้า... เป็นถึงองค์หญิง พูดเช่นนี้ไม่อายหรือ!" นางจ้าวตกใจมาก ไม่คิดว่าเหลียนจือที่เคยเชื่อฟังจะกล้าโต้แย้ง และพูดจาช่างน่าตกใจเช่นนี้

นางสงสัยว่าเหลียนจือบ้าไปแล้วหรือไม่

ชาติก่อนเหลียนจือก็บ้าจริงๆ ถูกสามีป้อนยาพิษ ค่อยๆ ทำให้บ้าไปทีละน้อย

ตอนนี้ แม้นางยังไม่ได้ดื่มยาพิษ แต่เพิ่งเกิดใหม่ ความรู้สึกก่อนตายยังวนเวียนในใจ

นางไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่าอาย

เพราะสิ่งที่นางพูดเป็นความจริง

หกปีแล้ว นางกับเซินอี้จือยังไม่เคยจับมือกันสักครั้ง หลังแต่งงานได้พบกันเพียงสองครั้ง แต่ละครั้งก็แค่พบกันแวบเดียว

และในการพบครั้งที่สอง เขาแทบไม่ได้มองนางเลย

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากนางตั้งครรภ์ได้ นางจ้าวควรกังวลว่าเด็กในท้องเป็นลูกตระกูลเซินหรือไม่ต่างหาก

เมื่อเห็นเหลียนจือนั่งอย่างสงบ สวมชุดหรูหราปักลวดลาย ใบหน้ามีรอยยิ้มไม่ใส่ใจ นางจ้าวรู้สึกเคียดแค้นในใจ

นางรู้อยู่แล้วว่าการรับองค์หญิงเข้าบ้านไม่ใช่เรื่องดี

แกล้งทำตัวเรียบร้อยมาเพียงไม่กี่ปี ตอนนี้ก็แสดงธาตุแท้ออกมาแล้ว

เซินหลินอานยังคงสะอื้นไห้ พลางแอบมองปฏิกิริยาของทั้งสอง

สายตาของเหลียนจือพลันตกลงบนตัวเขา

ชาติก่อน เซินอี้จือที่รักษาชายแดนอยู่สี่ปีได้กลับมาเมืองหลวง

สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อกลับถึงจวนคือการนำเด็กมาฝากไว้กับมารดา บอกว่าเป็นเด็กกำพร้าที่เขาพบที่ชายแดน เห็นน่าสงสารจึงพามา และต้องการรับเป็นบุตรบุญธรรมของจวน เลี้ยงดูในนามของเขาและเหลียนจือ

หลังจากฝากเด็กไว้ เขารีบเข้าวังทันที ขอออกไปปราบโจร และหายไปอีกสองปี

เหลียนจือรักเซินอี้จือ รักมากพอที่จะยอมรับทุกอย่างของเขา

ไม่ว่าจะเป็นแม่สามีที่แม้ภายนอกดูสุภาพแต่คอยทำร้ายนาง หรือบุตรบุญธรรมที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

แม้สามีจะไม่อยู่ข้างกาย แต่หากมีเด็กเป็นเพื่อน ก็คงช่วยบรรเทาความเหงาได้ โดยเฉพาะเมื่อเป็นเด็กที่เขาพากลับมาเอง

นางจะให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่บุตรบุญธรรม

นางคิดเช่นนั้น

และนางก็ทำเช่นนั้น

ในฐานะองค์หญิงใหญ่ผู้สูงศักดิ์ที่สุดของแผ่นดิน นางมอบเสื้อผ้าอาหารที่ดีที่สุด ความรักที่สุดแสนจะทุ่มเท และการศึกษาที่ดีที่สุดให้เซินหลินอาน

ต่อมา เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะ สอบได้ที่หนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อย เป็นความภาคภูมิใจของจวนอ๋อง เป็นเสาหลักของประเทศ

ในตอนนั้น แม้นางจะเสียสติไปเกือบตลอดเวลา แต่ก็ยังมีช่วงที่รู้สึกตัว นางรู้ว่าเขากลายเป็นบัณฑิตเอกอายุน้อยที่สุดของแผ่นดิน นางดีใจวิ่งออกไปแสดงความยินดี

นางไม่มีวันลืมสีหน้าเกลียดชังของเขาในตอนนั้น

"หญิงบ้า อยู่ให้ห่างข้า เห็นเจ้าแล้วข้าขยะแขยง!"

"หลายปีมานี้ ที่ข้าต้องเรียกโจรว่าแม่ ไม่มีวินาทีไหนที่ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า!"

"เจ้ารู้ไหมว่าทุกครั้งที่ได้ยินเจ้าแสร้งทำเป็นห่วงเป็นใยว่าทำเพื่อข้า ข้าอยากอาเจียนแค่ไหน?"

"และสิ่งที่ทำให้ข้าขยะแขยงที่สุดคือ ทุกเทศกาล คนอื่นได้อยู่กับพ่อแม่แท้ๆ แต่ข้าต้องอยู่กับหญิงใจร้ายอย่างเจ้าที่ทำลายครอบครัวของเรา และต้องฝืนใจเรียกเจ้าว่า 'แม่'! แม่งั้นหรือ? เจ้าสมควรเป็นแม่ข้าหรือ?"

"ข้า... ทำลายครอบครัวของพวกเจ้า?"

ไม่นานหลังจากนั้น เหลียนจือก็เข้าใจความหมายของประโยคนี้

ในเวลานั้น เด็กหนุ่มที่กลายเป็นบัณฑิตเอกอัจฉริยะที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน และเซินอี้จือที่ได้เป็นอ๋องผิงหนานแล้ว พาหญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาคล้ายนางอยู่สามส่วนมาที่ห้องที่กักขังนาง

เด็กหนุ่มพูดอย่างเย็นชาและไร้ความปรานี "พวกเรา ต่างหากที่เป็นครอบครัวที่แท้จริง!"

"องค์หญิง? องค์หญิง! ทำไมเหม่อลอยอีกแล้ว!" นางจ้าวเริ่มโกรธ

เหลียนจือได้สติ มองไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของนางจ้าว

เด็กชายอายุเพียงห้าขวบ แต่กลับมีความคิดชั่วร้ายเต็มท้อง และรู้จักสังเกตสีหน้าท่าทางคนเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นนางมอง เขาก็ซุกตัวในอ้อมแขนของนางจ้าว พูดอย่างน้อยใจ "แม่... แม่จ๋า อานไม่กินมากอีกแล้ว ท่านอย่าโกรธเลยนะ"

เหลียนจือยิ้มบาง "ไม่ ข้าผิดเอง ที่ไปควบคุมเจ้า"

แล้วหันไปมองนางจ้าว "ต่อไปจะไม่เข้มงวดกับอาหารของเด็กคนนี้อีก"

เข้มงวดหรือ?

ที่นางไม่ให้เด็กกินมาก เพราะปูเป็นของเย็น กินมากไม่ดีต่อกระเพาะลำไส้

อีกทั้งเด็กมีร่างกายอ่อนแอ อาจแพ้ได้ง่าย

หากนี่เรียกว่าเข้มงวด...

เช่นนั้นนางจะไม่เข้มงวดกับเขาอีก

เขาอยากกินปูเท่าไหร่ ก็กินได้ตามใจ

เขาอยากนอนจนสายแค่ไหน นางจะไม่ส่งคนไปเร่งให้เขาตื่นอีก

เขาไม่อยากเห็นนางในเทศกาลสำคัญ นางจะไม่พาเขาไปร่วมงานเลี้ยงใดๆ อีก

ทุกอย่าง จะเป็นไปตามที่เขาต้องการ

นางจะช่วยให้เขาได้พบกับแม่ที่เขาคิดถึง ให้ครอบครัวสามคนได้อยู่พร้อมหน้า

นางก้มหน้า ซ่อนรอยยิ้มบ้าคลั่งที่ผุดขึ้นในดวงตา

ราชวงศ์มีข้อจำกัดกับองค์ชายเขยไม่มากนัก ไม่เหมือนราชวงศ์อื่นที่เมื่อเป็นองค์ชายเขยแล้วไม่ให้เข้ารับราชการ

มีเพียงข้อเดียว

องค์ชายเขย ห้ามมีชู้เด็ดขาด

เซินอี้จือ เจ้าต้องซ่อนหญิงคนนั้นให้ดีเสียล่ะ