บทนำ
พิมพิชญา หญิงสาวผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ถูกบีบให้ผูกชีวิตเข้ากับชายผู้เย็นชาและอันตราย
เพื่อปกป้องคนในครอบครัว…ที่อาจไม่สะอาดอย่างที่เธอเคยเชื่อ
โชติวรรธน์ ชายผู้ลึกลับและมีอดีตคลุมเครือ เสนอตัวเดินเข้าสู่งานวิวาห์ เพื่อตอบแทนบุญคุณ ของผู้มีพระคุณในอดีต แต่ผู้หญิงที่เขาต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่ใต้การควบคุมของเขาเลย ที่สำคัญ เธอไม่ยอมอ่อนให้ใครง่าย ๆ ด้วย
การจะปกป้องใครสักคนให้ดีที่สุด ไม่ใช่แค่ต้องตัวติดกันตลอดเวลา ปกป้อง หรืองสอนให้เธอรู้จักปกป้องตัวเอง แต่คือการผลักเธอออกจากเงื้อมมืออันตราย อำนาจมืด และเกมอารมณ์ แม้ต้องแลกด้วยการทำให้เธอเกลียด
แต่เรื่องในอดีตกลับซับซ้อนเกินกว่าที่คิด เมื่ออดีตที่โชติวรรธน์คิดว่าฝังกลบไปแล้ว กลับกลายเป็นอาวุธในมือคนที่ต้องการทำลายเขา เขาเพิ่งตระหนักว่า การลากเธอเข้ามาในชีวิต ไม่ต่างอะไรกับการที่พาเธอมาเป็นเป้านิ่งให้คนในอดีตของเขาสอยทิ้ง
พิมพิชญาถูกดึงเข้าไปอยู่กลางเกมที่เธอไม่เคยสมัครใจ พ่อของเธอถูกจับเป็นตัวประกัน ความรักของเธอถูกใช้เป็นแรงกดดัน และโชติวรรธน์…ถูกบังคับให้ “ห้ามเลือกเธอ”
ในโลกที่ไม่มีใครสะอาด ความช่วยเหลือแบบ ‘สู้ยิบตา’ ของเขา ทำให้เธอมองโชติวรรธน์ด้วยสายตาใหม่
เพราะเขายอมแลกทั้งชีวิต...เพื่อเธอ /////
บท 1
แสงสีทองพุ่งฉายสาดไปทั่วเวทีผ่าความมืดในไนต์คลับที่แน่นขนัดด้วยผู้คน เสียงเชียร์ เสียงแก้วกระทบกัน และแรงสั่นของเบสประสานกันจนเหมือนพื้นกำลังจะถล่ม
‘พิมพิชญา’ นักร้องสาวประจำค่ำคืนนี้ กำลังยืนอยู่ใต้แสงไฟในชุดสีดำรัดรูป เพลงสุดท้ายของโชว์ในวันนี้ของเธอกำลังจะจบลงอย่างสวยงาม
เธอคือศูนย์กลางของทุกสายตา ทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างดี เว้นแต่ว่า... โลกในหัวของเธอกำลังหมุนติ้ว...ติ้ว มือไม้ไร้เรี่ยวแรง การเคลื่อนไหวของร่างกายคล้ายจะช้ากว่าปกติ
แสงสีทองระยิบระยับนั้นกลายเป็นพร่าเลือน กลอง คีย์บอร์ด แซกโซโฟน และเบสหวีดหวิวจนจับท่วงทำนองไม่ได้
พลันเสียงทุกอย่างจบลง หญิงสาวร่างเพรียวใช้จังหวะนี้โค้งอำลา แล้วเร่งร้อนเดินลงจากเวทีทันใด
หากยังไม่ทันที่เท้าเรียวจะสัมผัสพื้น ตัวเธอก็ลอยหวือไปเสียก่อน
“อ๊ะ...ชะ...ช่วยด้วย” เสียงนั้นเบาหวิวจนแม้แต่ตัวเองยังไม่ได้ยิน พยายามผลักไสคนที่กำลัง ‘แบก’ เธอไว้บนบ่า จนหัวทิ่มพื้น ก็ไม่มีแรงมากพอจะทำได้ทุกอย่างเหมือนโคลนข้น ๆ ลากสติเธอให้ค่อย ๆ หายไป
“ยะ...อย่านะ...”
ไอ้คนที่แบกร่างเธอเอาไว้ไม่พูดอะไร มันเพียงแค่สาวเท้าวิ่งไป
“หยุดนะ!”
พิมพิชญาได้ยินเสียงใครสักคนพูด ไม่ใช่เสียงไอ้คนที่แบกเธอไว้ แต่หญิงสาวไม่ได้มีโอกาสพินิจพิเคราะห์อะไรนัก
ตอนนี้ร่างกายของเธอเหมือนมีอะไรสุมจากภายใน มันร้อนรุ่มจนเหงื่อผุดทั่วร่าง วนเหมือนแมลงไฟล้านตัวกำลังบินวุ่นวายอยู่ในกายเธอ โดยเฉพาะ...ที่ท้องน้อย
“อ๊า...” หญิงสาวผวาวาบเมื่อรู้สึกว่าร่างตัวเองกำลังจะร่วงตุบลงกับพื้น แต่ใครบางคนกลับคว้าเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที
“จัดการมันซะ! เอาให้รู้ให้ได้ว่าใครส่งมันมา ใครกล้ามาสร้างเรื่องให้บาร์ของกู!”
ณ ห้องนอนส่วนตัวบนไนท์คลับที่ไม่มีใครย่างกรายเข้ามาได้ยกเว้นเขา
โชติวรรธน์ผลักประตูเข้ามาพร้อมร่างในอ้อมแขน
“พิมเป็นไงบ้าง” โชติวรรธน์ตบแก้มหญิงสาวที่เขาเพิ่งวางร่างของเธอไว้บนเตียง
แต่แทนที่จะได้คำตอบ หญิงสาวกลับเอาแต่ใช้แขนเกาะเกี่ยวคอของเขาเข้าไว้ แล้วรั้งให้ไปรับจูบไม่ประสาของเธอ
ชายหนุ่มยึดมือขาวนวล แล้วกดนิ่งไว้กับพื้นเตียง ก่อนจะพิจารณาใบหน้าชื้นเหงื่อ ลมหายใจถี่หนักที่ทำให้เต้ากลมสะท้อนขึ้นลงอย่างหนัก ดวงตากลมโตที่เหมือนจะจับจ้องเขานั้น
แท้ที่จริงแล้ว...เหม่อลอย
“บัดซบเอ๊ย?!” เขาคำรามในคอ
แต่ยังไม่ทันจะได้คิดหาคำตอบ วิญญาณสัตว์ป่าที่ถูกปลุกโดยยาเถื่อนของวายร้ายสักตัวก็บังคับให้หญิงสาวออกแรงสะบัดร่างตัวเองจนหลุดจากการควบคุม แล้วเข้าฟัดแผงอกแน่นหนั่นทันที
“พิม ฟังผมนะ คุณถูกวางยา ผมจะช่วย....”
“คุณ? หยุด! อ๊ากกก...” โชติวรรธน์ร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อฟันซี่เล็ก ๆ เรียงสวยนั่นกัดหมับเข้าที่ยอดอกของเขา ซ้ำลิ้นเล็กแสนซนนั่นยังเลียตรงรอยกัดอย่างเอร็ดอร่อยเสียอีก
เขาก็ชายชาตรีมีความรู้สึก...เริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ!
“อื๊อ...มา อึก มาสิ” เสียงกระเส่าแบบนั้น รอยยิ้มมุมปากสุดแสนร่านแบบนั้นนั่นอีก แม้จะรู้ว่า พิมพิชญาไม่ได้ส่งมันออกมาจากความต้องการที่แท้จริง
แต่นั่นก็ปลุก ‘ความต้องการ’ ของเขาแล้ว
โชติวรรธน์มองริมฝีปากสวยคู่นั้นที่เขาแอบมองมานานอย่างอยากจะขยี้มันลงไปเสียให้ได้ ยิ่งมองมัน ความอดทนของเขาก็ยิ่งใกล้จะหมดลงเต็มที
“ไม่ทำเหรอ อื้อ...งั้น...”
งั้นอะไร? งั้นทำไม?
โชติวรรธน์เบิกตาโพลง มองคนใต้ร่างอย่างร้อนรน
“งั้น ฉันจะ--- อุ๊บ!” คำพูดพล่ามไปเรื่อยของเธอหยุดลงทันทีเมื่อร่างสูงกดริมฝีปากลงมา
ร่างกายของหญิงสาววินาทีนั้นคล้ายจะป้องปราม แต่ก็พ่ายแพ้ต่ออารมณ์ที่ถูกขับโดยยานรก
เธอจึงเอื้อมมือคล้องโอบคอของเขาอย่างพร้อมจะยอมพลีกาย ไม่ขัดขืน ไม่ผลักออก เธอมีแต่ความวูบโหวงว่างโล่งทั่วช่องท้องที่ต้องการการเติมเต็ม
เสียงหวานครางในลำคอขณะโชติวรรธน์ดันลิ้นสากสำรวจทั่วโพรงปากหวานซ่านไปด้วยกลิ่นสุราหลากชนิด ที่เธอเอามันลงคอในช่วงขึ้นร้องเพลงเมื่อครู่ ปลุกปั่นให้อารมณ์ของเขากรุ่นขึ้นบ้าง
โชติวรรธน์ขยับเข่าเข้ามาเบียดอยู่บริเวณหว่างขาเรียว ตอนนั้นเองที่สติอันน้อยนิดของพิมพิชญา รับรู้ได้ถึงความแข็งขืนที่อยู่ใต้กางเกงยีนส์สีเข้มราคาหลายหมื่นบาทของอีกฝ่าย
“อื๊อ...”
พิมพิชญาลอยคว้าง หัวสมองว่างเปล่า รอคอยใครสักคนช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมานนี้เสียที
กลิ่นหวานบนผิวเธอทำให้โชติวรรธน์รู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงลงไปในหลุมลึก
เขากัดฟันแน่น
พระคุณของดนัย ผู้ชายที่เคยช่วยเขาจนมีวันนี้วาบเข้ามาในหัวเหมือนค้อนหนัก
พิมพิชญาคือ ‘ลูกสาวของผู้มีพระคุณคนนั้น’
ลูกสาวที่เขาควรจะปกป้อง…ไม่ใช่แตะต้อง
“พิม… ผมทำไม่ได้” เสียงเขาแตกพร่า ทั้งกังวล ทั้งทรมานในลมหายใจเดียว
แต่เธอกลับดึงเขาลงมาใกล้กว่าเดิม กระซิบคำสั้น ๆ ที่เขาไม่มีวันลืมในชีวิต
“ได้โปรด…นะคะ…”
มือเล็กสั่นเทาโอบคอเขาไว้มั่น เหมือนกลัวว่าเขาจะปล่อยเธอหลุดไป
เขาหลับตาแน่น ต่อสู้กับตัวเองในหัว
นี่คือลูกคนของเจ้าหนี้บุญคุณ…หยุดเดี๋ยวนี้!!!
แต่ทันทีที่เธอเปล่งเสียงครางหวานสั่นไหวอีกครั้ง มือเล็กบีบต้นแขนเขาแน่นเหมือนร้องขอความช่วยเหลือจากคนเพียงคนเดียวที่อยู่ตรงหน้า
เขาแพ้แล้ว...
โชติวรรธน์เองก็ถูกเนื้อนุ่มบีบรัดจนแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว ชายหนุ่มตัดสินใจฝังฟันคมลงบนคอเรียวสวย พร้อมกระแทกสะโพกลงอย่างแรงผ่านจุดหฤหรรษ์ เรียกเสียงครางหวานจากปากหญิงสาวให้ดังเร่าร้อน ซัดสาดไม่ขาดสาย
สองเสียงประสานเร่งร้อน รุนแรง กระทั่งหลุดครางเสียงหวานยาวพร้อมกันครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างกายทั้งคู่จะกระตุกถี่ๆ เคล้นน้ำสีขาวนมให้ออกมาจากร่างผสานจนนองทั่วเตียง พลันทุกอย่างก็ดับสูญ
ดับสูญไม่มีอยู่จริง! หรืออย่างน้อย มันก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว!
บทล่าสุด
#57 บทที่ 57 เด็กดีของใครกันแน่
อัปเดตล่าสุด: 1/18/2026#56 บทที่ 56 ข้อตกลงลับ
อัปเดตล่าสุด: 1/16/2026#55 บทที่ 55 วันที่พ่อแพ้
อัปเดตล่าสุด: 1/15/2026#54 บทที่ 54 เด็กคนนั้นไม่กลัวแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 1/14/2026#53 บทที่ 53 บทลงโทษ
อัปเดตล่าสุด: 1/13/2026#52 บทที่ 52 ถอนคืนความเมตตา
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#51 บทที่ 51 อดีตอันหลอกหลอน
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#50 บทที่ 50 เด็ก (ไม่) ดีของฉัน
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#49 บทที่ 49 หลังรอยยิ้ม
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026#48 บทที่ 48 รอยยิ้มเฉือนคม
อัปเดตล่าสุด: 1/12/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













