บทที่ 16 ความหวังดีของคนที่ไม่ควรไว้ใจ

ไฟสปอตไลต์ดับลง เสียงชัตเตอร์เงียบหาย รอยยิ้มหวานที่มาศิตาส่งให้กล้องเมื่อครู่ ค่อย ๆ จางลงราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

เธอรับแก้วน้ำจากผู้ช่วย จิบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้ทีมงาน

“ขอบคุณนะคะ มาศขอตัวก่อนค่ะ”

เมื่อประตูห้องสัมภาษณ์ปิดลง เหลือเพียงกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า มาศิตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ