CRAZY LOVE คุณหนูคลั่งรัก

บทนำ

หกเดือนก่อน

ซูดานใต้...

"มีน มีนครับ ไอเลิฟยู..." 

"ไม่เล่นแบบนี่สิคะ มีนทำงานอยู่นะ" หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยสไตล์สาวฝรั่งผมสีบรอนซ์สะบัดมือไล่คนที่ยืนป้องปากบอกรักเธออยู่หน้าเต็นท์ที่พัก

"คิดถึงจังเลย วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมครับ" 

"ไม่ค่ะ คุณไปพักได้แล้วมีนขอทำงานก่อน งานสำคัญมากๆเลย เข้าใจมีนนะคะ"

"งั้นมีนทำงานเถอะ เรย์ไม่กวนแล้วครับ" ชายหนุ่มในชุดทหารพรางทะเลทรายโบกมือให้คนรักที่กำลังนั่งทำงานอย่างขมักเขม้นพร้อมทั้งก้าวถอยหลังออกไปจากเต็นท์ที่พัก เขายิ้มจนเห็นฟันเรียงสวยด้วยความดีใจ

บรึ้น...

ในเวลาเดียวกันรถยนต์สีดำสามคันขับผ่านเขาไปโดยไม่ได้รับการสนใจจากคนแถวนั้น เรย์ นาร์ช ผิวปากเดินมายังรถยนต์ที่จะขับออกไปลาดตะเวนอย่างเช่นทุกวันแต่วันนี้มันแปลกไป เขารู้สึกหวั่นใจเพราะมีบางสิ่งบางอย่างรอบกายเปลี่ยนไป

ปัง! ปัง! ปัง!

เฮือก!!

ร่างกายหยุดเคลื่อนไหวกะทันหัน เท้าแกร่งบนรองเท้าคอมแบทพรางทะเลทรายค่อยๆหันกลับมา เหมือนร่างกายถูกสั่งให้วิ่งไปยังเต็นท์ที่พักคนรักและเป็นจังหวะเดียวที่รถยนต์สีดำทั้งสามคันขับออกมาพอดี

"มีน! มีน!!" เรย์ตะโกนเรียกคนรักเสียงดังก้องเมื่อเห็นมีนล้มฟุบอยู่กับพื้น เขาปรี่เข้าไปช้อนร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นมากอดแนบแน่น "มีน มันทำอะไร มีน!!" ราวกับถูกกระสุนปืนนับร้อยนัดยิงทะลุกลางหน้าอกและหัวใจทันทีที่มือเขาสัมผัสถึงเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากขมับคนรัก

ร่างกายเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกหรือทำอะไร หยาดน้ำตาจากความเจ็บปวดไหลออกมาอย่างง่ายดาย เพียงลมหายใจเธอเขาก็ไม่อาจสัมผัสมันได้

"มีน..มีนอย่าทำแบบนี้ มีน!!" เรย์กอดร่างไร้วิญญาณคนรักแนบแน่นขณะที่ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนลางเต็มทีและไม่กี่นาทีต่อมาภาพทุกอย่างก็ตัดไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ซ่า!

น้ำเย็นๆหนึ่งถังใหญ่ถูกสาดใส่ใบหน้าเรย์อย่างจังจนเขาตื่นจากฝันร้าย เรย์สะบัดหน้าเรียกสติเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ 

"นี่มันอะไรกัน.."

"แกฆ่าผู้หญิงคนนั้นตาย"

"..ผู้หญิง?" ด้วยความมึนงงและสับสนทำให้สมองเขายังไม่ประมวลผล "มีน! มีนอยู่ไหน มีน..."

ปึก!

"อ๊าก!!" ด้ามปืนสีดำกระแทกเข้าที่ท้องแกร่งอย่างแรงจนเรย์กระอักไป เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายฉกรรจ์สามคนตรงหน้าซึ่งชายหนุ่มทั้งสามคนเป็นเพื่อนร่วมงานเขา

"แกเป็นผู้ร้ายข้ามแดน แกฆ่าผู้หญิง" สิ้นเสียงของชายหนุ่มอีกคน ปืนสีดำขนาดพกพาก็ถูกยัดใส่มือเรย์และไม่นานตำรวจก็เข้ามาจับกุมเขาโดยที่เขาไม่รู้เรื่องหรือไม่ได้ทำอะไรผิด

"มีน..มีน!!!"

หลังจากวันนั้น ชีวิตเขาก็ไม่เจอกับความสุขสงบอีกเลย คนร้ายกลุ่มนั้นทิ้งความผิดให้เขา ยัดเยียดความชั่วร้ายให้เขาเป็นบุคคลอันตรายและเป็นภัยต่อประเทศ เขาถูกตามล่าเพราะเขากุมความลับของใครบางคนไว้

@ปัจจุบัน

กึก! ครืด....

เสียงคมกรรไกรตัดแขนเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดออกอย่างไม่ลังเล หยาดเลือดสีแดงสดไหลลงมาตามเรียวแขนแกร่งหยดลงพื้นหยดแล้วหยดเล่า

"อ๊าก!!" เสียงคำรามดังขึ้นภายในห้องพักเก่าๆ เมื่อคมมีดผ่าตัดซึ่งผ่านการฆ่าเชื้อแล้วกรีดลงบนแผลที่เกิดจากการถูกยิงมาเมื่อวานนี้ "ฟูว! อ๊าก!!" เสียงพ่นลมหายออกดังขึ้นอีกครั้งเมื่อคมมีดกรีดลึกลงไปจนถึงจุดที่กระสุนฝังอยู่ 

เรย์ นาร์ชหยิบผ้าขนหนูมากัดไว้แน่นแล้วคีบกระสุนที่ฝังอยู่บนแขนตัวเองออก เขาพ่นลมหายใจออกหนักๆด้วยความเจ็บปวด บ่อยครั้งที่ทำแบบนี้เพราะไม่อาจไปรักษาตามโรงพยาบาลได้เหมือนคนปกติทั่วไป เพียงแค่ปรากฏตัวกระสุนจากคนที่จ้องจะฆ่าเล็งมาที่ตัวเขาทันที

กริ่ง!

กระสุนปืนหนึ่งเม็ดถูกทิ้งลงบนถาดสี่เหลี่ยเล็กๆ เรย์ถอนหายใจแล้วใช้ผ้าชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดเลือดออก ก่อนจะเอาผ้าพันแผลพันรอบบาดแผลตัวเอง 

"บ้าเอ๊ย!" ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ซีดเซียวกำหมัดแน่น ทุกอย่างรอบกายเริ่มไม่ปลอดภัยแม้กระทั่งที่พักปัจจุบันที่ใช้หลับนอนยังดูไม่ปลอดภัยสำหรับเขาตอนนี้

เมื่อคิดแบบนั้นแล้วเรย์จึงเก็บของแล้วออกไปจากตรงนี้ ทุกที่ที่เขาเข้าพักมักจะพาความเดือดร้อนมาสู่คนแถวนั้น เขาพยายามปกปิดตัวตนที่แท้จริงจากโลกภายนอกแต่ก็ยังไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจร้ายที่คอยตามเป็นเงาอยู่ตลอด

"ออกมา!"

"..."

"ถ้าไม่ออกมากูยิงมึง!!"

ปัง!

สิ้นเสียงเรย์กระสุนที่ยิงมาจากทางด้านซ้ายมือก็เจาะทะลุเอวสอบ

"อึก!..." ร่างหนาทรุดนั่งลงกับพื้นฟุตปาธก่อนเสียงปืนจะดังขึ้นหลายๆนัด เรย์ปรือตาขึ้นมามองรอบตัวซึ่งเขาเห็นชายชุดดำหลายสิบคนชักปืนมายิงอีกฝ่าย และมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆเขา เธอใช้ปลายกระบอกปืนเชยคางบึกบึนขึ้น

"เนี่ยเหรอผู้ชายอันตรายที่เขาว่า"

"..."

"เอาตัวเขาไป"

ภาพและเสียงตัดไปทันที เรย์ถูกหิ้วปีกขึ้นมาราวกับเขาเป็นสิ่งของไม่มีชีวิต