ชิงฮวาเย็นชา

เมืองเจียงเฉิง ต้นฤดูใบไม้ผลิ ฝนพรำละอองบางเบา

อากาศยังหนาวเย็น ทั้งชื้นทั้งเปียก เมืองเจียงเฉิงที่ไร้เครื่องทำความร้อนนี้ ทุกครั้งที่หายใจเข้าจะรู้สึกได้ถึงอากาศเย็นชื้นที่แทงทะลุปอด

เขตศิลปะเซรามิกปิดเวลาสองทุ่ม หลิงอี้เข้ากะดึก ขณะที่เธอกำลังเตรียมตัวเข้างานเวลาเจ็ดโมงห้าสิบนาที ก็มีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามา ดูท่าทางน่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย มาเที่ยวเมืองเจียงเฉิง เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเครื่องเซรามิก

ถึงแม้จะรู้ว่าสาวน้อยทั้งสองคงไม่ได้มาจับจ่ายซื้อของ หลิงอี้ก็ยังคงอธิบายความแตกต่างของงานฝีมือในเครื่องเซรามิกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า และยังชงชาให้สาวน้อยทั้งสองดื่มอีกด้วย

"พี่สาวคะ คนที่ทำงานด้านวัฒนธรรมดั้งเดิมสวยและมีเสน่ห์เหมือนพี่ทุกคนเลยหรือคะ?"

สาวน้อยเข้ามาในร้านเพราะถูกดึงดูดด้วยความงามของหลิงอี้นี่เอง!

เขตศิลปะเซรามิกแห่งนี้เป็นร้านค้าที่เปิดโดยแบรนด์เครื่องเซรามิกหรือสตูดิโออิสระส่วนตัว เดินชมนานๆ อาจทำให้ตาลายได้

เมื่อพวกเธอเดินผ่านร้านเซิ่นหยวนกู่ฉือ หลิงอี้กำลังอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะชงชา

เธอสวมเสื้อไหมพรมแคชเมียร์สีเทาอ่อน กางเกงทรงตรงสีเขียวเข้ม ผมยาวสีดำเงาเกล้าไว้ด้านหลังอย่างเรียบง่าย ผิวขาวเหมือนกระเบื้องเคลือบ ดวงตาสดใส คอระหงเรียวยาว

ความงามของเธอโดดเด่นและเจิดจ้า แต่บุคลิกกลับอ่อนโยนและสงบเสงี่ยม ความขัดแย้งที่สุดขีดนี้ลดทอนความรุนแรงของความงดงามของเธอลง กลับกลายเป็นความสง่างามและความพึงพอใจที่เหนือโลก

"ขอเพิ่มวีแชทพี่ได้ไหมคะ? โมเมนต์ของพี่ต้องมีการอัพเดทผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ แน่เลย พวกเราอยากเรียนรู้และทำความเข้าใจค่ะ" หนึ่งในสาวผมสั้นรวบรวมความกล้าถาม

"ได้สิคะ" หลิงอี้หยิบโทรศัพท์ออกมา เพิ่งเห็นว่ามีข้อความหลายข้อ

[ฉันกลับมาแล้วนะ จะกลับมากินข้าวเย็นไหม?]

[กะดึกเหรอ? ฉันกำลังจะไปรับเธอ]

[มีธุระนิดหน่อยที่เตาเผา ฉันต้องไปที่นั่นหน่อย ในหม้อมีน้ำซุปไก่ บนโต๊ะมีกับข้าว ถ้าเย็นแล้วก็อุ่นในไมโครเวฟนะ]

เป็นข้อความจากโจวเจิ้ง ส่งมาตอนหกโมงครึ่ง เจ็ดโมงครึ่ง และเจ็ดโมงสามสิบห้านาทีตามลำดับ

ยังมีข้อความอีกสองข้อที่ส่งมาก่อนหน้านั้น ทำให้เธอตกตะลึง

[วันนี้เกาเหวินเย่าอยู่ดีๆ ก็มาหาฉัน ถามถึงเธอด้วย วางใจเถอะ ฉันไม่ได้บอกเขาว่าเธออยู่ในประเทศ]

[อินสตาแกรมใช้ไม่ได้เหรอ? ตระกูลซ่งกำลังสืบหาที่อยู่ของเธอด้วยนะ]

"พี่สาวคะ?"

สาวน้อยกำลังรอเพิ่มวีแชท เธอรีบเปิดคิวอาร์โค้ดให้พวกเขาสแกน

ส่งลูกค้าทั้งสองออกไป เก็บของ ปิดร้าน เลิกงาน

เขตศิลปะอยู่ห่างจากบ้านของเธอกับโจวเจิ้งสามกิโลเมตร ข้ามไปสามถนน ปกติเธอชอบเดินกลับบ้านใช้เวลาราวยี่สิบนาที

ออกมาฝนกำลังตก ถนนเปียกชื้นไปทั่ว คนเดินถนนก็มีน้อย เธอเปิดแอพเรียกรถ แต่ไม่มีคนขับรับงาน

เธอจำต้องกางร่ม กระชับเสื้อโค้ทเดินกลับบ้าน

กลับถึงบ้านเวลาสี่ทุ่มสิบห้านาที ห้องเย็นเงียบ

บ้านหลังนี้เป็นของโจวเจิ้ง มีสี่ห้องนอน นับเป็นคอนโดระดับไฮเอนด์ในเมืองเจียงเฉิง ตกแต่งแบบอุตสาหกรรมเรียบง่าย สีเทา ขาว ดำ เป็นโทนหลัก ห้องนั่งเล่นเรียบง่ายที่สุด มีโซฟากับโต๊ะกาแฟ พอเข้าประตูมาก็เห็นความโล่งว่าง

โจวเจิ้งไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้า บ้านสะอาดเอี่ยมอ่องอยู่เสมอ ผ้าห่มพับเป็นเหมือนก้อนเต้าหู้เหลี่ยมคม โต๊ะอาหาร โต๊ะชาไม่มีของเกินจำเป็นวางอยู่เลย

เธอก็พยายามไม่ให้นิสัยการใช้ชีวิตของตัวเองกระทบเขา ห้องนั่งเล่น ห้องนอนล้วนไม่มีของส่วนตัวของเธอมากนัก

"บ้านของเธอกับโจวเจิ้งนี่ ขาดความมีชีวิตชีวาไปหน่อยนะ!" ครั้งหนึ่งพี่ฟางจากร้านมาเอาของที่บ้านเธอแล้วพูดเช่นนี้