เหยื่อระบบ

ชีวิตที่ทุกคนเป็นแค่ทาสบริษัท วันๆ ไม่ก็ทำงานหนักหรือไม่ก็อยู่ระหว่างทางไปทำงานหนัก เข้าออฟฟิศก็ทำงานให้เจ้านาย ออกจากออฟฟิศก็ยังถูกโทรศัพท์รบกวนไม่เว้นแต่ละวัน โลกใบใหญ่นี้ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผู้คนรีบเร่งทั้งเช้าค่ำ ทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อปากท้อง และหมู่ซือเหวินก็เป็นหนึ่งในฝูงชนเหล่านั้น

ทุกวันเขาใช้ชีวิตแบบเช้าเก้าเย็นห้าไปตามขั้นตอนอย่างเคย สวัสดิการประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพก็มีให้เหมือนที่อื่นทั่วไป จะบอกว่าได้รับผลตอบแทนดีก็คงไม่ใช่ หัวหน้าสายตรงทำหน้าถมึงทึงทุกวัน ชอบใช้ตำแหน่งข่มคนอื่น สั่งลูกน้องไปทางโน้นทีทางนี้ที หมู่ซือเหวินเบื่อหน่ายมานานแล้ว แต่เพื่อประทังชีวิตก็ได้แต่กัดฟันอดทนต่อไป

"หมู่ซือเหวิน เข้ามานี่"

หมู่ซือเหวินที่กำลังยุ่งอยู่กับการแก้ไขใบเสนอราคา พอได้ยินเสียงเจ้านายก็รีบวางงานในมือทันที จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยแล้วเดินตามเข้าไป เห็นเจ้านายนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร ขาที่ไม่ได้ยาวอะไรนักพาดอยู่บนโต๊ะ ทำหน้าเชิดใส่เขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วชี้ไปที่เอกสารสองสามแผ่นบนโต๊ะ

หมู่ซือเหวินงุนงงเดินไปหยิบเอกสารขึ้นมาดู แค่หัวข้อเอกสารก็เกินความคาดหมายของเขาแล้ว ไม่ทันได้อ่านเนื้อหาต่อไปก็รีบปฏิเสธทันที: "ไม่ได้ครับ ผมมาทำงาน ไม่ได้มาเพื่อ..."

พูดไม่ทันจบ หมู่ซือเหวินเห็นแววดูแคลนในสายตาของเจ้านาย ซึ่งยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ควรลงนามในข้อตกลงนี้ ไม่อย่างนั้นจะยิ่งเชิดหน้าไม่ขึ้นในบริษัทนี้

"ผมจะไม่เซ็นครับ หวังว่าหัวหน้าจะช่วยพูดให้หน่อย" หมู่ซือเหวินโยนข้อตกลงกลับไปบนโต๊ะ แต่คำพูดสุภาพของเขากลับได้รับคำเยาะเย้ยจากเจ้านาย: "มาทำตัวบริสุทธิ์อะไรกับฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะแกส่งสายตาเจ้าชู้ให้เจ้านายตอนประชุม เขาจะมาสนใจแกเหรอ?"

คำพูดนี้ทำให้หมู่ซือเหวินงงไปเลย เขาไม่เคยส่งสายตาเจ้าชู้ให้ใครสักหน่อย ที่จริงคืนก่อนเขาอดหลับอดนอนเล่นเกมจนตาไม่สบาย ขยี้ตาหลายครั้งก็ไม่ดีขึ้น พอหยอดยาตาเสร็จก็ถูกเรียกไปประชุมรายงาน นั่นเป็นแค่เจ้านายคิดไปเอง จะมาโทษเขาได้อย่างไร

เจ้านายดันข้อตกลงบนโต๊ะมาตรงหน้าหมู่ซือเหวิน พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนใจดี: "นี่ไม่ใช่สิ่งที่แกต้องการหรือไง? พูดตามตรงนะ เจ้านายเป็นคนดี ที่เขาสนใจแกถือว่าบรรพบุรุษแกสร้างบุญมา อย่าทำตัวเล่นตัวอีกเลย มันไม่มีผลดีหรอก"

ในใจมีคำอธิบายนับร้อยนับพัน แต่หมู่ซือเหวินไม่อยากเอ่ยปาก เขารู้ว่าต่อให้พูดดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ นี่เป็นงานที่ผู้บริหารสั่งลงมาให้เจ้านายทำ ถึงเจ้านายจะไม่ชอบหน้าเขาแค่ไหนก็ต้องทำให้สำเร็จ

"ผมขอคิดดูก่อน"

เห็นว่าอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อ เจ้านายที่เครียดอยู่ก็ผ่อนคลายลง เขาตบไหล่หมู่ซือเหวินแต่กลับถูกสะบัดออก มือค้างอยู่กลางอากาศอย่างเก้อเขิน เขาพยักหน้า "นกกระจอกจะได้บินขึ้นไปเป็นนกฟีนิกซ์แล้วสินะ เจ้านายอย่างฉันคงไม่ต้องเอาใจอีกต่อไป คุณก็ไปเป็นนกในกรงทองอย่างสบายใจเถอะ ยังไงก็แค่โดนเขาเอาตูดนั่นแหละ"

หมู่ซือเหวินที่ใจวุ่นวายไม่มีอารมณ์จะทะเลาะด้วย หันหลังออกจากห้องทำงานกลับไปที่โต๊ะตัวเองเพื่อแก้ไขใบเสนอราคาต่อ แต่จิตใจไม่ได้อยู่กับงานอีกต่อไป ในหัวมีแต่เนื้อหาในข้อตกลงวนเวียนไปมา โดยเฉพาะข้อหนึ่งที่ทำให้เขาตกใจมาก

เป็นคนรักของเหยียนซูอี้ ต้องตอบสนองความต้องการของเขาเมื่อเขาต้องการ หลังจากนั้นจะได้รับการตอบสนองทุกความต้องการทางการเงิน

"เหี้ยเอ๊ย! นี่มันก็แค่เป็นกะหรี่ชัดๆ!" หมู่ซือเหวินอดไม่ไหวสบถเบาๆ โยนเมาส์ทิ้งแล้วพิงพนักเก้าอี้ มือสั่นระริก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่อาจระงับได้