เจ้าสาวตัวแทนของมาเฟีย

ฉันเคยนึกถึงช่วงเวลาที่มื้อเช้า กลางวัน และเย็นเคยเป็นช่วงเวลาโปรดของวัน เป็นช่วงเวลาที่เราทุกคนจะมารวมตัวกันรอบโต๊ะอาหารหรูหราที่คึกคักมีชีวิตชีวา พูดคุย หัวเราะ และเล่าเรื่องราวในแต่ละวันของพวกเราให้กันฟังขณะลิ้มรสอาหารมื้ออร่อยที่แม่เป็นคนเตรียม

แต่บัดนี้ ขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องอาหารของคฤหาสน์ของครอบครัว มีอาหารหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ฉันอดคิดไม่ได้ว่าช่วงเวลาเหล่านั้นเป็นเพียงความทรงจำอันห่างไกล

ความทรงจำที่ฉันตระหนักว่ากำลังเลือนลางไปอย่างช้าๆ ถูกแทนที่ด้วยเรื่องราวที่โหดร้ายกว่าของชีวิต ขณะที่ฉันนั่งเหม่อลอย เขี่ยอาหารเล่นไปมาทั้งที่หมดความอยากอาหารไปนานแล้ว

ฝั่งตรงข้ามฉันคืออเลเซียในแบบฉบับของเธอ—ร่าเริง เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา และน่าหลงใหลอย่างที่สุด เธอเป็นคนประเภทที่สามารถสะกดคนทั้งห้องได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด การมีอยู่ของเธอนั้นโดดเด่นและจับใจเสียจนส่วนใหญ่แล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะละสายตาไปจากเธอ ฉันมักจะสงสัยอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นไปได้อย่างไรที่เรามีใบหน้าเดียวกัน หน้าตาเหมือนกัน แต่กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

บางที ฉันคงต้องโทษโชคชะตา เพราะถ้าฉันเป็นเหมือนเธอมากกว่านี้ บางที...บางทีท่านพ่ออาจจะไม่—

“วาเลนตินา นี่เจ้าฟังอยู่หรือเปล่า” น้ำเสียงเฉียบขาดของท่านพ่อตัดผ่านความคิดของฉัน ดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาเย็นชาดุจเหล็กกล้าของท่านที่จับจ้องมายังฉัน รอคอยคำตอบ

“ฟังอยู่ค่ะ ท่านพ่อ” ฉันตอบเสียงเบา ทั้งที่ความจริงแล้วฉันไม่รู้เลยว่าท่านพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่สำคัญ

ในบ้านของเรา ตั้งแต่เด็ก บทบาทของฉันถูกกำหนดไว้ให้แล้ว นั่นคือการรับฟัง พยักหน้า และอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่ต่างอะไรจากหุ่นเชิด ทว่าอเลเซียคือดาวเด่น ส่องประกายเจิดจ้าและทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างยอดเยี่ยมแม้กระทั่งในเรื่องที่เธอไม่ได้ตั้งใจทำด้วยซ้ำ เธอคือฝาแฝดที่ดีกว่า ในขณะที่ฉันเป็นได้เพียงเงา—มีตัวตนอยู่เสมอแต่ไม่เคยเป็นจุดสนใจ

“ดี” ท่านพ่อกล่าว แทบจะไม่รับรู้คำตอบของฉันก่อนจะหันกลับไปสนใจอเลเซีย “อย่างที่พ่อกำลังพูด พ่อได้จัดการทุกอย่างไว้แล้ว อเลเซีย เจ้าจะได้พบกับอนาคตของเจ้าในวันมะรืนนี้”

ความสับสนถาโถมเข้าใส่ฉันในไม่กี่วินาทีและดวงตาของฉันก็เบิกกว้าง

‘ฉันพลาดอะไรไปเนี่ย’ ฉันสงสัย พลางชำเลืองมองระหว่างท่านพ่อกับอเลเซีย แต่ดูเหมือนเธอเองก็สับสนไม่ต่างจากฉัน

ในที่สุด เสียงหัวเราะก็เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอ “เป็นเรื่องตลกที่เข้าท่าดีนี่คะท่านพ่อ แต่น่าเสียดายที่วันเมษาหน้าโง่ผ่านไปสองเดือนแล้ว”

พูดจบ เธอก็กำลังจะก้มหน้าลงกินอาหารต่อ แต่สีหน้าของท่านพ่อบอกเราทั้งคู่ว่าท่านไม่ได้ล้อเล่น

“เจ้าจะต้องไปพบเขาในวันมะรืนนี้” ท่านพ่อกล่าวย้ำ สบตาอเลเซียด้วยแววตาเคร่งขรึม “ห้ามผิดนัดเด็ดขาด”

เธอใช้เวลาครู่หนึ่ง แต่ทันทีที่อเลเซียตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน “อะไรนะคะ ใครคะ”

ฉันเองก็อยากรู้ไม่แพ้กันและเหลือบมองท่านพ่อ ชั่ววินาทีหนึ่ง ฉันเห็นความลังเลฉายอยู่บนใบหน้าของท่าน แต่มันก็หายไปเร็วพอๆ กับที่ปรากฏขึ้น

“ลูก้า คารูโซ” ท่านตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

ชั่วขณะหนึ่งเกิดความเงียบขึ้น อเลเซียกะพริบตา ราวกับว่าชื่อนั้นยังไม่เข้าสู่การรับรู้ของเธออย่างเต็มที่ จากนั้น เมื่อความเข้าใจปรากฏขึ้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ สะท้อนภาพเดียวกับที่ปรากฏบนใบหน้าของฉัน

“ลูก้า คารูโซ? หัวหน้ามาเฟียน่ะเหรอคะ” น้ำเสียงของอเลเซียผสมปนเปไปด้วยความกังขาและความขุ่นเคือง “ท่านพ่อต้องล้อเล่นแน่ๆ!”

“พ่อจริงจังที่สุด” ท่านพ่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเด็ดขาดที่ส่งความเย็นเยือกไปทั่วสันหลังของฉัน

ท่านกำลังวางแผนจะจับอเลเซียแต่งงานกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดในอิตาลีจริงๆ หรือ แล้วทำไมกัน

“ท่านพ่อคะ—” ฉันพยายามจะพูด แต่สายตาที่ท่านตวัดมามอง ซึ่งเป็นการเตือนให้ฉันรู้สำนึกถึงตำแหน่งของตัวเอง ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดเงียบหายไป

ท่านหันกลับไปสนใจอเลเซียอีกครั้งแล้วเสริมว่า “เรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง อเลเซีย เจ้าจะต้องแต่งงานกับลูก้า คารูโซ และมันจะจบลงแค่นี้”

ปฏิกิริยาของอเลเซียนั้นเกิดขึ้นทันทีและรุนแรงราวกับระเบิด “แต่งงานกับเขาน่ะเหรอคะ ท่านพ่อบ้าไปแล้วหรือไง หนูจะไม่แต่งงานกับ...กับนักเลงหัวไม้ที่ไหนก็ไม่รู้!”

สีหน้าของท่านพ่อแข็งกระด้างขึ้น ดวงตาหรี่ลงอย่างน่ากลัว “เจ้าต้องทำตามที่พ่อสั่ง อเลเซีย การแต่งงานครั้งนี้จำเป็นต่ออนาคตของครอบครัวเรา”

“แล้วอนาคตของหนูล่ะคะ” อเลเซียย้อนกลับ เสียงของเธอดังขึ้น “ท่านพ่อเคยสนใจบ้างไหมว่าหนูต้องการอะไร”

“สิ่งที่เจ้าต้องการมันไม่สำคัญเมื่อผลประโยชน์สูงสุดของครอบครัวเรากำลังตกอยู่ในอันตราย” ท่านตวาด ความอดทนของท่านเริ่มจะหมดลง

ฉันอดรู้สึกหวั่นใจกับสถานการณ์นี้ไม่ได้ ท่านพ่อไม่เคยตวาดใส่อเลเซียเลย เธอเป็นลูกสาวคนโปรดของท่าน

“นี่เป็นเรื่องของการรักษาความมั่นคงทางธุรกิจและวงศ์ตระกูลของเรา ลูก้า คารูโซ สัญญาว่าจะช่วยยืดเวลาชำระหนี้สินที่เราติดค้างอยู่ และยังจะให้เรากู้เพิ่มเพื่อขยายบริษัทอีกด้วย”

มือของอเลเซียกำแน่นเป็นหมัด ข้อนิ้วของเธอขาวซีดด้วยความโกรธ เธอมุ่งความสนใจไปที่เรื่องการแต่งงานมากกว่าเรื่องหนี้สินที่ท่านพ่อเพิ่งเอ่ยถึง

“หนูไม่ทำค่ะ ท่านพ่อ หนูขอปฏิเสธ” เธอกล่าว

“แล้วเจ้าจะทำอะไรแทนล่ะ” ท่านถามเสียงหยัน “หนีไปกับไอ้เด็กไร้ประโยชน์ที่เจ้าคบหาอยู่เรื่อยๆ น่ะรึ เจ้าคิดว่ามันจะให้อะไรเจ้าได้ใกล้เคียงกับที่ลูก้าให้ได้งั้นหรือ”

แววตาของอเลเซียทอประกายท้าทาย “หนูยอมอยู่กับคนที่หนูรักดีกว่าถูกขายไปเหมือนสิ่งของชิ้นหนึ่ง!”

ดวงตาของฉันเบิกกว้างกับคำพูดของอเลเซีย ตลอดปีที่ผ่านมา เราทุกคนต่างรับรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอ แต่เธอปฏิเสธที่จะแนะนำเขาให้เรารู้จัก เราจึงคิดว่าเขาคงไม่ได้สำคัญอะไร แต่การได้ยินเธอพูดแบบนี้...

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อเลเซียต่อต้านแผนการของท่านพ่อ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ มีส่วนหนึ่งในใจที่ฉันชื่นชมเธอในเรื่องนี้ แม้จะรู้ดีว่ามันจะจบลงด้วยหายนะหากฉันคิดจะเดินตามรอยเท้าเธอ

สีหน้าของพ่อมืดครึ้มลง และชั่วขณะหนึ่ง ฉันกลัวว่าท่านอาจจะลงไม้ลงมือกับพี่ แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พ่อกลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าเย็นชาและคิดคำนวณ

“ถ้าเจ้าคิดว่าจะขัดขืนข้าได้ เจ้าก็คิดผิดมหันต์” ท่านพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและแฝงแววอันตราย “การแต่งงานนี้ต้องเกิดขึ้น อเลเซีย ไม่ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่ก็ตาม”

สายตาของอเลเซียตวัดมาที่ฉัน แววตาอ้อนวอน “พ่อคะ ได้โปรดเถอะ มันต้องมีทางอื่นสิคะ บางทีวาเลนติน่าอาจจะ—”

“ไม่ได้!” น้ำเสียงของพ่อตัดผ่านอากาศราวกับคมมีด ทำให้พี่เงียบกริบในทันที ท่านหันมาทางฉัน สีหน้าอ่านไม่ออก “วาเลนติน่าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

คำพูดของท่านทิ่มแทงใจ แม้ฉันจะรู้ดีว่าไม่ควรแสดงออกมาให้เห็น ไม่ใช่ความลับที่อเลเซียเป็นลูกรัก เป็นลูกสาวที่ท่านฝากความหวังไว้เสมอมา ส่วนฉันนั้นไม่ต่างอะไรจากส่วนเกิน เป็นเพียงเงาผู้ภักดีที่ถูกลิขิตให้ใช้ชีวิตอยู่ในรัศมีของพี่สาว

เป็นสิ่งที่ฉันคุ้นชินมานานแล้ว หรืออย่างน้อยฉันก็พยายามบอกตัวเองเช่นนั้น

“พ่อคะ” อเลเซียเริ่มพูดอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม เจือแววอ้อนวอน “วาเลนติน่าก็มีความสามารถไม่แพ้หนูนะคะ พี่เขาทำได้—”

“ไม่ได้” ท่านย้ำคำเดิม หนักแน่นกว่าครั้งก่อน “อเลเซีย เจ้าคือหน้าตาของตระกูลนี้ เจ้าคือคนที่จะแต่งงานกับลูก้า คารูโซ่ และนี่คือคำตัดสินสุดท้าย”

ใบหน้าของอเลเซียยับยู่ด้วยความขัดใจ ฉันเห็นความสิ้นหวังในแววตาของพี่ พี่จนมุมแล้ว ติดอยู่ในสถานการณ์ที่ตัวเองไม่ต้องการมีส่วนร่วมแม้แต่น้อย ทว่าแม้บรรยากาศจะตึงเครียด ฉันกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามา อย่างน้อยครั้งนี้ ฉันก็ไม่ใช่คนที่ถูกคาดหวังให้ต้องเสียสละอะไรเพื่อครอบครัว

แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน

“ได้ค่ะ” อเลเซียพูดขึ้นทันใด เสียงของพี่ต่ำและเดือดพล่านด้วยความโกรธ “ถ้าพ่อคิดว่าวาเลนติน่าไร้ประโยชน์นัก ทำไมไม่ให้เธอไปแทนที่ฉันเลยล่ะคะ เธอกระเหี้ยนกระหือรืออยากจะพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นจะตายไปไม่ใช่เหรอ”

ถ้อยคำนั้นแขวนค้างอยู่กลางอากาศราวกับคมมีดกิโยติน ฉันรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด ฉันอ้าปากจะค้าน แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา สายตาของอเลเซียจับจ้องอยู่ที่พ่อ คำท้าทายของพี่ชัดเจน

ปฏิกิริยาของพ่อเกิดขึ้นทันที ท่านตบมือลงบนโต๊ะเสียงดังปัง จนข้าวของเครื่องเงินสั่นสะเทือน “พอได้แล้ว อเลเซีย!” ท่านตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความพิโรธ “วาเลนติน่าไม่มีประโยชน์อะไรกับตระกูลนี้ทั้งนั้น!”

เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของอเลเซีย “โอ้ แต่หนูมีประโยชน์งั้นหรือคะ นี่คือเรื่องทั้งหมดใช่ไหม พ่อกำลังขายฉันทิ้งเหมือนเป็นเบี้ยต่อรอง เพราะพ่ออ่อนแอเกินกว่าจะจัดการเรื่องยุ่งเหยิงที่ตัวเองก่อขึ้นมาใช่ไหมคะ!”

ใบหน้าของพ่อมืดครึ้มลงไปอีก และชั่วขณะหนึ่ง ฉันกลัวว่าการโต้เถียงจะบานปลายไปสู่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก แต่แล้วท่านก็สูดหายใจลึก ข่มอารมณ์ของตนเอง

“นี่ไม่ใช่การต่อรอง” ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “เจ้าจะแต่งงานกับลูก้า คารูโซ่ อเลเซีย เจ้าจะทำให้อนาคตของตระกูลเรามั่นคง”

อเลเซียผลักเก้าอี้ถอยหลังอย่างกระทันหันแล้วลุกขึ้นยืน “หนูไม่ทำ!” พี่ประกาศกร้าว เสียงสั่นเทาด้วยความโกรธ “หนูไม่ยอมให้พ่อมาบงการชีวิตหนู!”

ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร พี่ก็หันหลังกลับและเดินกระทืบเท้าออกจากห้องอาหารไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบอันน่าตกตะลึง พ่อนั่งนิ่งไม่ไหวติง สายตาจ้องเขม็งไปยังพื้นที่ว่างที่อเลเซียเพิ่งยืนอยู่ ฉันมองเห็นความคิดที่กำลังหมุนวนอยู่ในหัวของท่าน สีหน้าผสมปนเปกันระหว่างความโกรธและความขัดใจ

ชั่วครู่ใหญ่ เราสองคนไม่มีใครพูดอะไร ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้ว่าจะมีคำพูดไหนที่ฉันสามารถพูดออกไปแล้วจะทำให้สถานการณ์ดีขึ้นได้ สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกคือความเศร้าที่เจ็บปวดรวดร้าว ลางสังหรณ์แห่งหายนะที่กำลังจะมาเยือนซึ่งฉันสลัดไม่หลุด

ในที่สุด พ่อก็ถอนหายใจหนักๆ ไหล่ของท่านลู่ลงราวกับกำลังแบกรับน้ำหนักอันมหาศาล “เขาไม่เข้าใจ” ท่านพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับฉัน “เขาไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นเดิมพัน”

ฉันยังคงเงียบ ไม่แน่ใจว่าจะตอบสนองอย่างไร สายตาของพ่อเลื่อนมาจับจ้องที่ฉัน แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกจำยอมและอะไรบางอย่างที่ฉันไม่สามารถระบุได้

“เจ้าควรจะหยุดพี่เขานะ” ท่านพูดเบาๆ น้ำเสียงเจือแววกล่าวโทษ

“หนู…” ฉันเริ่มพูด แต่คำพูดก็จุกอยู่ในลำคอ ฉันอยากจะบอกท่านว่าไม่มีอะไรที่ฉันทำได้ อเลเซียเป็นคนหัวแข็งและควบคุมไม่ได้เสมอมา แต่ฉันรู้ว่าท่านคงไม่ฟัง ท่านไม่เคยฟังอยู่แล้ว

ฉันจึงพยักหน้ายอมรับผิดอย่างที่เคยทำมาเสมอ มันง่ายกว่าแบบนั้น ง่ายกว่าการพยายามอธิบายความซับซ้อนของการก่อกบฏของพี่สาวและความไร้หนทางของตัวฉันเอง

พ่อถอนหายใจอีกครั้ง พลางนวดขมับราวกับจะปัดเป่าอาการปวดหัว “เรื่องมันไม่ควรจะลงเอยแบบนี้” ท่านพึมพำ “อเลเซียควรจะเป็นคนทำให้อนาคตของเรามั่นคง แต่ตอนนี้…”

เสียงของท่านขาดหายไป ทิ้งประโยคที่เหลือไว้ในความว่างเปล่า แต่ฉันรู้ว่าท่านกำลังคิดอะไร หากไม่มีการแต่งงานของอเลเซียกับลูก้า คารูโซ่ อนาคตของตระกูลเราก็ตกอยู่ในอันตราย หนี้สินที่เรามีนั้นใหญ่หลวงเกินไป เดิมพันก็สูงเกินไป และเมื่ออเลเซียจากไป ก็มีทางเลือกเหลืออยู่เพียงทางเดียว

ความคิดนั้นทำให้ฉันหนาวเยือกไปถึงสันหลัง แต่ฉันก็ปัดมันทิ้งไป ไม่ยอมปล่อยให้ความเป็นไปได้นั้นเข้ามาในหัว อย่างที่พ่อพูด ฉันไม่มีประโยชน์กับครอบครัวนี้เท่าไหร่นัก และในที่สุดอเลเซียก็จะคิดได้และตระหนักว่าพี่กำลังทำสิ่งนี้เพื่อครอบครัว พี่ต้องทำ

แต่เมื่อราตรีดำเนินไปและความเงียบในบ้านยิ่งหนักอึ้งขึ้น ความสงสัยที่คอยรบกวนจิตใจก็เริ่มคืบคลานเข้ามา จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพี่คิดไม่ได้ล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพี่ยังคงหัวแข็งเหมือนครั้งที่พ่ออยากให้พี่เป็นคนที่ได้คะแนนสูงสุดของรุ่นแล้วพี่ก็ปฏิเสธ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเรื่องนี้จบลงด้วยความเละเทะครั้งใหญ่?

ฉันถอนหายใจ พลางปัดความคิดที่น่ากังวลเหล่านั้นทิ้งไปและหันมาสนใจเก็บโต๊ะอาหารแทน แต่แม้ในขณะที่ฉันทำสิ่งต่างๆ ไปตามหน้าที่ เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยนั้นยังคงอยู่ และหยั่งรากลึกลงไปในใจทุกนาทีที่ผ่านไป

และขณะที่ฉันกลับเข้าห้องนอนในคืนนั้น ฉันสลัดความรู้สึกที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปไม่ได้เลย