บทนำ
ผู้หญิงอีกคนคือรักแรกแล้วก็อยู่ในใจมาตลอด
ส่วนผู้หญิงคนนี้คือ...ของเล่นคั่นเวลา
บท 1
“ฮัลโหล”
“อยู่ที่ไหน?”
“บนรถ”
“พูดดี ๆ”
“บนรถ...ค่ะ”
“พี่บอกว่าให้มาหาพี่”
“ไม่ว่าง...ค่ะ”
“พี่บอกว่าให้มาหาพี่”
“ไม่ว่างไง...คะ”
“พี่บอกว่า...ให้มาหาพี่”
“ก็บอกว่าไม่ว่างไง!”
“พี่...เคยสนด้วยเหรอว่าเราจะว่างรึเปล่า?” ไอ้สารเลว!
“หยีไม่ว่างมีธุระจริง ๆ ขอร้องรู้จักเข้าใจเห็นใจคนอื่นบ้าง”
“ที่รักคะมาหาพี่ตอนนี้เวลานี้ อย่าคิดลองดีกับพี่ถ้าเรายังอยากมีชีวิตที่สงบสุข”
ตื๊ด ๆๆๆ
กรี๊ด!!! ไอ้สารเลว ไอ้เปรต ไอ้สันดานซาตาน! ฉันเพิ่งจะไปช่วยงานรุ่นพี่มา งานหนักแล้วก็เหนื่อยมากและเวลานี้ก็ 4 ทุ่มกว่าแล้ว ตาก็จะปิด ขับรถก็โคตรไม่เก่งแต่ละวันต้องคลานจากบ้านไปมหาลัยแล้วยังต้องมาเจอเรื่องที่โคตรอุบาทว์ที่สุดในชีวิตแบบนี้อีก!
ถึงจะโกรธมากแต่ก็ควรทักทายกันก่อนใช่ไหมคะ ฮายค่ะซิส น้องชื่อยาหยีนะคะ เป็นนักศึกษาแพทย์ปี 3 ความจริงเป็นสาวเหนือมาจากจังหวัดพะเยาแต่บังเอิญพ่อดันไม่ใช่คนพะเยาแต่เป็นคนกรุงเทพมหานครก็เลยมีบ้านหลังเล็ก ๆ ที่เป็นมรดกตกทอดมาจากปู่ย่าให้ยาหยีคนนี้ได้มาอยู่ระหว่างที่เรียน
บ้านยาหยีก็ไม่ได้ลำบากมากมายเท่าไหร่เพราะพะเยามีลำไยพ่อแม่เลยขายลำไยส่งควายเรียน บ้า! ฮ่า ๆๆ บ้านไม่ลำบากค่ะเรียกว่าพอมีอันจะกินอยู่บ้างพ่อก็เลยใจป้ำถอยรถป้ายแดงให้ตั้งแต่อยู่ปี 1 เพราะว่าบ้านอยู่ไกลจากมหาลัยมาก นั่งรถเมล์ก็เป็นรถหวานเย็น ฝาข้างรถก็ผุซะยิ่งกว่าโป๊ะเรือร้างข้างแม่น้ำเจ้าพระยาก็เลยต้องมีรถยนต์ไว้ใช้ทั้งที่ขับมอเตอร์ไซต์ก็ยังไม่เป็น แล้วผลของการที่ขับรถไม่เป็นและเพิ่งหัดขับรถหมาด ๆ วันแรกที่ต้องขับไปมหาลัยก็เลยไปสอยรถคันหนึ่งในตึกจอดรถของมหาลัยเข้า กำลังหักพวงมาลัยถอยหลังเข้าซองแต่มันกะระยะผิดก็เลยชนคันที่จอดอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเป็นรถญี่ปุ่นที่มันก็ค่อนข้างมีราคาหลักล้านอยู่เหมือนกัน ความสั่นของเรียวขายาหยีก็เลยบังเกิด ฉันสติหลุดทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งอึ้งมือไม้สั่นอยู่บนรถจนกระทั่งมีคนมาเคาะกระจก
ก๊อก ๆๆ
ยาหยีตายแน่ตายแน่ยาหยี! นอกจากซวยยังมีโคตรซวยเพราะเจ้าของรถคันที่ชนก็ยังอยู่บนรถ ฉันคิดว่าเจ้าของรถต้องเดินมากระชากหัวลงไปต่อยแน่นอน ก็เล่นไปสอยตูดรถเขาทั้งที่มันก็จอดของมันอยู่ดี ๆ ก็เลยต้องเลื่อนกระจกโชว์หน้าซีดที่มีเหงื่อไหลออกมาทั้งที่รถก็ยังเปิดแอร์อยู่
“สะ สวัสดีค่ะ” ฉันลดกระจกแล้วก็ทักทายผู้ชายตรงหน้าที่เซ็ตผมมาโคตรดี ดูท่าทางเป็นผู้ชายแต่งตัวเก่ง เพราะขนาดใส่ชุดนักศึกษาธรรมดาเขาก็ยังทำให้มันเป็นรันเวย์ได้ พอฉันลดกระจกพูดเขาก็ขมวดคิ้วที่อยู่ใต้แว่นกันแดดสีชาก่อนที่จะก้มตัวลงมาหาฉันช้า ๆ อีหยีโดนผู้ชายกระชากคอไปต่อยแน่ ๆ T_T
“น้องเป็นอะไรรึเปล่าครับ” เขาไม่ด่าค่ะ เขาก้มหน้าลงมาแล้วก็ถามฉันด้วยเสียงที่โคตรหล่อว่าฉันเป็นอะไรรึเปล่าทำให้ฉันเริ่มใจชื้นขึ้นมา
“มะ ไม่ค่ะพี่ พี่คะหนูขอโทษนะคะ แต่พี่รอหนูสักครู่ได้ไหมคะหนูรับผิดชอบแน่ ๆ แต่พี่รอก่อนนะคะ แป๊บเดียว แป๊บเดียวจริง ๆ” พอเห็นพี่เขาใจดีฉันก็เลยรีบพูดแสดงความรับผิดชอบ แต่มันก็ยังตกใจอยู่ก็เลยพูดไม่ค่อยรู้เรื่องแถมพูดรัวเร็วไปหมด
“น้องใจเย็นก่อนครับ ตกใจใช่ไหมใจเย็น ๆ ก่อนนะ พี่ว่าถอยรถเข้าช่องจอดก่อนดีกว่า” พี่เขาดูชิลมากเลยค่ะ ดูไม่ทุกข์ร้อนหรือโกรธอะไรฉันเลยแถมยังส่งรอยยิ้มมาให้ฉันอีกด้วยมันก็เลยทำให้ใจหนูน้อยจากเมืองพะเยาสั่นไหว
“...”
“น้อง ขับรถเข้าช่องจอดก่อนครับ” พี่เขาเรียกฉันอีกรอบฉันก็เลยเงยหน้าไปมองพี่เขาแล้วก็ส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้
“หนู...ขับไม่ไหวค่ะ ขามันสั่น”
“ฮ่า ๆๆ โอเคถ้างั้นลงมาเร็วเดี๋ยวพี่เอาเข้าจอดให้ รถด้านหลังจะลงมาด่าแล้ว” พี่เขาขำเบา ๆ แล้วกกวักมือเรียกฉันให้ลงจากรถพร้อมกับชี้ไปด้านหลังที่มีรถจ่อรอไปหาที่จอดอีกเป็นสิบคัน
“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ขับรถชนรถพี่แล้วยังต้องให้พี่มาถอยรถเข้าจอดให้อีก” ฉันยกมือไหว้พี่เขาหลังจากที่พี่เขาลงมาจากรถของฉันแล้วก็ยื่นกุญแจคืนให้
“ไม่เป็นไรครับ”
“เดี๋ยวหนูเรียกประกันสักครูนะคะ” เพิ่งนึกได้ค่ะว่าต้องเรียกประกัน สติกระเจิงซะจริง ๆ ปกติก็มีสตินะแต่พอมันเกิดอุบัติเหตุแบบนี้สติก็เลยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“อืม~ ไม่ต้องหรอกครับรถน้องแค่ไฟท้ายร้าวนิดหน่อยแทบมองไม่เห็นนะพี่ว่า” พี่เขาเดินอ้อมไปมองท้ายรถของฉันค่ะ สำรวจเสร็จก็เดินกลับมาบอก แต่ไม่หันไปสนใจรถตัวเองที่มันบุบลงไปเลย
“แต่รถพี่” ฉันชี้ไปที่รถพี่เขาที่มันมีบาดแผลจากฝีมือนังกระปุกลูกสาวฉันและฝีตีนแม่ของมัน
“ไม่เป็นไรครับวันนี้ปีหนึ่งต้องไปรายงานตัวไม่ใช่เหรอรีบไปเถอะ รถพี่ประกันชั้นหนึ่งเหมือนกัน โกหกประกันว่าถอยชนถังขยะได้” พี่เขาพูดแบบอารมณ์ดี้ดี พูดไปยิ้มไปสำเนียงก็สุภาพมาก แต่ยาหยีคนนี้ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
“แต่...”
“ไปเถอะน่า พี่ไปก่อนนะ แต่คราวหลังน้องต้องขับรถระวัง ๆ นะครับ มันอันตรายรู้ไหม” พี่เขายิ้มให้อีกแล้ว ยิ้มแล้วก็ก้มหัวให้ฉันนิดหน่อยก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วก็เดินจากไป
เทพบุตรโคตรผู้ชายในฝัน...เวลานั้นฉันรู้แค่ว่าพี่เขาเป็นผู้ชายในฝัน ผู้ชายที่แสนดี สุภาพ ยิ้มสวย พูดเพราะ หล่อ ครบทุกอย่างที่ผู้หญิงควรเลือกไปเป็นแฟนแต่ฉันไม่เคยเจอพี่เขาอีกเลยหลังจากนั้นจนกระทั้งขึ้นปี 2 สวรรค์ก็เหวี่ยงให้เราสองคนมาเจอกันอีกครั้งเพราะบังเอิญอยู่ชมรมเดียวกัน
ตอนนั้นจำได้ว่าตัวเองดีใจมากเลยค่ะ พี่เขาจำฉันไม่ได้แต่ฉันจำเขาได้ดี แค่เห็นแผ่นหลังของพี่เขาครั้งแรกก็ใจเต้นแล้ว ฉันจำได้เพราะมันเป็นภาพสุดท้ายที่เห็นพี่เขาเมื่อปีก่อน ยิ่งได้ทำความรู้จักก็ยิ่งได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้เกิดมาพร้อมกับคำว่า โคตรเป็นคนดี
แต่....
เป็นคนดีที่มีหน้ากากซาตานอยู่ข้างใน หลบซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดแล้วก็เลือกที่จะเปิดเผยตัวตนกับเฉพาะบางคนต่างหาก!
ติ๊งต่อง ๆๆ
แอด~
“มาแล้วเหรอคะ?” เจ้าของห้องเปิดประตูพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ต่างจากเมื่อเกือบ 3 ปีก่อน รอยยิ้มที่ดูแสนดีแต่ถ้ามองดี ๆ จะรู้ว่ามันอาบยาพิษ!
“ก็เห็นนี่คะ มีตาไม่ใช่เหรอ?”
“อ่าส์~ มาถึงก็ปากดีใส่พี่เลยนะท่าทางวันนี้จะอารมณ์ไม่ดี” พูดไปยิ้มไปไม่สนใจสิ่งใดในโลก สนใจแค่ความต้องการของตัวเอง สนใจแค่จะทำยังไงให้ชีวิตกูมีความสุข!
“เรียกมาให้ฟังน้ำเสียงน่ารังเกียจแบบนี้เหรอคะ?” ฉันไม่อยากพูดหรือคุยกับผู้ชายคนนี้เลยสักประโยคเดียว คำพูดของเขาถึงมันจะมีน้ำเสียงที่น่าฟังมากแต่เชื่อเถอะถ้าลองมาเป็นฉันคงไม่มีใครอยากฟังสักนิด แค่คำเดียวที่ออกจากปากผู้ชายคนนี้ก็ไม่อยากฟัง
“หึ ๆ เปล่าค่ะ" พอฉันตอกกลับเขาก็กระตุกยิ้มมุมปาก หัวเราะในลำคอแล้วก็เอาไหล่พิงขอบประตูมองหน้าฉัน
"พี่เรียกยาหยีมาเอาต่างหาก~”
เกลียด! ฉันเกลียดไอ้สารเลวนี่ ไอ้กิ้งกือไส้เดือน ไอ้เห็บหมา ไอ้งูสารพัดพิษ!
บทล่าสุด
#48 บทที่ 48 ของขวัญให้คุณสามี...END
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#47 บทที่ 47 งานแต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#46 บทที่ 46 น้ำพริกถ้วยเก่า
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#45 บทที่ 45 ตามใจ
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#44 บทที่ 44 มือที่สาม
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#43 บทที่ 43 คิดถึงลูก
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#42 บทที่ 42 คุณหมอจะป่วย
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#41 บทที่ 41 เต็มใจ
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#40 บทที่ 40 อยาก...
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025#39 บทที่ 39 เฮียกันต์
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2025
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













