Une Rose Sombre

Une Rose Sombre

Bethany Donaghy · เสร็จสิ้น · 109.6k คำ

945
ยอดนิยม
16.7k
การดู
1.2k
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

"Es-tu... vraiment le Roi ?" je demande ensuite, les yeux toujours écarquillés.
"Je le suis... ne semble-je pas assez digne de l'être ?" Il sourit en coin, me faisant rougir encore une fois... il semble avoir cet effet sur moi, je ne sais pas pourquoi.
"N-Non euh... je voulais juste clarifier les choses... désolée." dis-je timidement, en le regardant garder les yeux sur la route.
"Prochaine question, ma chère ?" Il jette un coup d'œil vers moi, me surprenant en train de le fixer, et je détourne immédiatement le regard.
Euhhh... qu'est-ce que tu voulais dire par je suis ton... euh quel était le mot que tu as utilisé déjà ? Ton..." je m'arrête, essayant de me rappeler ce qu'il m'avait appelé au village.
"Compagne ?" Il termine, et je hoche brièvement la tête en me souvenant du mot.


Dani avait été emmenée dans un monde étrange par un démon. Elle se tenait sur la scène de vente aux enchères et n'avait aucun espoir pour son avenir. Mais le Roi Lycan l'a achetée et lui a offert une nouvelle vie de rêve.

Axel était le Roi Lycan de tout le territoire de Revnok. Il était fort et puissant, mais était connu pour être maudit sans compagne. Jusqu'à ce qu'une nuit, il achète une... compagne humaine, une fille qu'il cherchait depuis un siècle. Il a juré de la protéger dans ce monde dangereux.

Comment les choses évolueront-elles lorsque des ennemis cachés dans l'ombre commenceront à bouger ?
Que fera le Roi Lycan pour protéger sa compagne du danger ?

Lisez cette belle histoire pour le découvrir !

บท 1

Je n'ai pas arrêté de courir malgré les douleurs aiguës qui me serraient les poumons à chaque fois que j'inhalais l'air vif de l'hiver.

Je ne pouvais pas, et je ne m'arrêterais jamais de courir... Cette fois, il allait me tuer, je le savais avec certitude.

Même si je connaissais ces bois comme ma poche, je me sentais toujours à des kilomètres de toute route ou de toute trace d'humanité alors que je continuais à courir dans la nuit noire - mes pieds nus raclant le sol rugueux de la forêt.

Mes pieds devaient être en lambeaux à ce stade, mais mon adrénaline était bien trop élevée, ce qui faisait que je ne sentais presque rien dans mon état actuel.

Je continuais à sprinter plus loin dans les bois, tandis que mon corps commençait à trembler, voulant s'effondrer et céder lentement au froid de la nuit.

Quand j'entendis le coup de feu soudain retentir au loin... C'était juste assez de force pour me faire continuer à grandes enjambées.

Je devais m'éloigner autant que possible de ce salaud psychopathe qui me traquait.

Oserais-je jamais l'appeler ainsi en face? Non. Mais je trouve parfois du réconfort à savoir que mon subconscient n'était pas aussi anxieux que moi en réalité.

J'allais sûrement mourir cette fois.

Il allait me tuer.

Il me blâmait pour la mort de ma mère... il me torturait pour ça... mais ce que j'avais fait était inévitable... je n'aurais pas pu changer le cours des événements cette nuit-là... mais ce soir, c'était son point de rupture final. Dès que j'entendis le chargement de l'arme en bas, je savais que je devais partir. Ce soir était la nuit où il allait me finir et pour être tout à fait honnête... j'avais même envisagé de le laisser faire.

Alors que je continuais à courir, craignant que ma vie ne prenne bientôt fin... je m'arrêtai brusquement lorsqu'un éclair lumineux attira mon attention depuis une ligne d'arbres à proximité.

Je me tournai brusquement, paniquée, pour voir ce que c'était avant de rencontrer deux yeux rouges étincelants qui me fixaient au loin.

Qui diable a des yeux rouges ? Ce sont des lentilles de contact effrayantes... et trouver quelqu'un portant des lentilles colorées dans notre petite ville rurale ? C'était une première.

"Q-Qui êtes-vous ?" Je balbutiai frénétiquement, regardant la silhouette sortir des arbres tout en me ramenant à la réalité alors que je reculais légèrement.

Il portait un costume entièrement noir et ressemblait à un homme d'affaires (mais pas dans le bon sens... plutôt comme un homme d'affaires mafieux trafiquant de drogue).

"Lupin." Il déclara de manière sinistre, se présentant à moi avant d'incliner la tête pour me regarder.

Lupin ? Je n'avais jamais rencontré ou entendu parler de quelqu'un avec un nom comme Lupin de toute ma vie. Il n'était certainement pas d'ici.

"Q-Qu'est-ce que vous voulez de m-moi ?" Je balbutiai en reculant encore d'un pas, la peur envahissant mon corps alors qu'il souriait en me regardant de haut en bas, moi et mon petit mètre cinquante-huit.

En pensant à la taille de mon père, cet homme devait mesurer environ un mètre quatre-vingt-dix, ce qui lui donnait tout à fait le droit de me regarder de haut.

J'étais impuissante. Une fille stupide, craintive et impuissante.

J'avais honte de la facilité avec laquelle j'étais effrayée... mais encore une fois, combien de filles de mon âge sont poursuivies par leur père fou à travers les bois avec une arme à feu (en tombant sur un homme gangster portant des lentilles de contact rouges en attendant) ?

"Je peux t'emmener loin d'ici... loin de ton père où il ne pourra ni te tuer ni te faire du mal... tout ce que tu as à faire, c'est de prendre ma main." Il inclina la tête de l'autre côté avant de me tendre sa longue main osseuse alors que je le regardais, les yeux écarquillés, le voyant s'approcher prudemment.

Ma bouche s'ouvrit et se referma comme un poisson hors de l'eau alors que je le regardais... comment savait-il que mon père voulait ma mort ? Qui est-il ? Le connaît-il bien ? Peut-être que c'est un piège !

Pendant que je réfléchissais, je saute presque à trois mètres de haut en entendant le bruit d'un autre coup de feu – un coup qui semblait maintenant bien trop proche à mon goût.

Où cet homme pourrait-il bien m'emmener ? Où que j'aille, mon père me traquera probablement de toute façon... Il faudrait que j'aille dans un univers complètement différent pour échapper à cet homme.

Mais je suppose que ma vie ne pourrait pas vraiment empirer si je tentais ma chance ? Peut-être qu'il a une voiture à proximité qui pourrait m'emmener loin de lui et ensuite, je pourrais peut-être aller au commissariat ? Ça, c'est s'ils prennent mon histoire au sérieux.

Mais je veux dire, cet homme pourrait aussi être un tueur complètement fou... qui sait quelles sont ses intentions à mon égard ?

"Le temps presse, humaine..." Il sourit, alors que ma respiration devient irrégulière en réalisant ma situation actuelle.

Attends ?

Vient-il de m'appeler humaine ? Quelle façon d'adresser quelqu'un ? Je suppose que ce n'est vraiment pas le meilleur moment pour penser à ses choix de mots bizarres...

Je ne pouvais m'empêcher de penser au temps que je perdais maintenant en restant là comme une idiote alors que j'aurais pu courir. J'aurais pu être arrivée au village à présent... J'aurais pu aller à la police... mais au lieu de ça, je suis là, figée par la peur, à fixer cet étranger terrifiant.

"Dani... je t'entends... je sais que tu es proche..." J'entends la voix chantante de mon père flotter depuis les arbres environnants – me faisant seulement tressaillir.

Il est dérangé ! Il ne servait plus à rien d'essayer de le raisonner. Toutes les supplications du monde ne l'empêcheraient pas de me tuer. Il me détestait.

Il ne réfléchira pas à deux fois avant de me tirer dessus quand il me trouvera ici... J'ai environ vingt secondes pour agir ou sinon je serai morte...

"Prends ma main et je le ferai disparaître." L'homme nommé Lupin agite maintenant ses doigts osseux, me tentant de prendre sa main encore une fois.

Comment pourrait-il me faire échapper à lui ? Il me reste environ dix secondes avant qu'il ne nous explose la cervelle à tous les deux !

La sueur (malgré le froid suffisant pour neiger) coulait en vagues de ma tête. J'étais une épave nerveuse. Je ne pouvais penser ni à me cacher ni à courir. J'étais figée, fixant l'homme étrange devant moi. Je ne pouvais pas m'en empêcher... il me tenait captive avec son regard...

Ma respiration soufflait rapidement de la fumée froide alors que je restais là, haletante de désespoir.

"Te voilà, petite garce ! Oh, et regarde ce qu'on a là... un espèce de petit ami creepy pour te sauver la mise... J'ai toujours su que tu étais une pute pathétique qui baiserait n'importe quoi qui marche... Je veux dire, la différence d'âge ne me surprend même pas !" Mon père ricane, nous regardant tous les deux avec dégoût en tapotant le côté de son fusil dans sa paume.

"Si tu penses une seule seconde qu'il va m'empêcher de mettre fin à ta misérable petite vie, Dani, alors tu es aussi stupide et naïve que je le pensais ! Alors dis tes derniers adieux maintenant, chérie... avant que je ne t'envoie en enfer d'où tu viens !" Il rit follement, levant le fusil pour le recharger et se préparant pour son dernier coup...

Mon cœur battait à tout rompre et je me sentais physiquement malade en voyant mon père préparer l'arme. Je jetai rapidement un coup d'œil à l'homme toujours à mes côtés. Je remarquai brièvement qu'il n'était pas du tout effrayé par la présence de mon père, encore moins par son arme...

Au lieu de cela, l'homme étrange nommé Lupin inclina lentement la tête et fit un geste vers sa main toujours tendue, me tentant silencieusement de la prendre à nouveau et cette fois-ci... sans réfléchir...

Je la saisis.

Au même moment,

je vois mon père appuyer sur la gâchette et la balle se diriger directement vers moi.

Bang !

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

462.2k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’

ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ลิขิตรักนายสุดหื่น

ลิขิตรักนายสุดหื่น

154.1k การดู · กำลังอัปเดต · รินธารา
เมื่อเธอโดนนอกใจจากคนที่รัก จึงหนีไปเริ่มต้อนชีวิตใหม่ที่ดูไบ และเธอก็ได้เจอกับหนุ่มอาหรับสุดแซ่บ ที่มายั่วยวนหลอกล่อให้เธอมีเซ็กส์ที่เร่าร้อนกับเขา และเขายังต้องการให้เธอท้องลูกของเขาอีก....

เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

201.8k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

167.4k การดู · กำลังอัปเดต · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย

ขย่มรักมาเฟีย

129.8k การดู · กำลังอัปเดต · รินธารา
"ถ้าคุณจำรสชาติที่ผมมอบให้ไม่ได้....ผมก็จะทบทวนความทรงจำให้กับคุณเอง...ว่าเราเคยทำอะไรกันมาบ้าง..."

"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."

"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."

"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"

"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"

"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"

"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

239.6k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

177.5k การดู · กำลังอัปเดต · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย

3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย

85k การดู · เสร็จสิ้น · Sadistic_X
พ่อของ ‘ถังหูลู่’ แต่งงานใหม่ นั่นทำให้เธอได้สนิทชิดเชื้อกับ ‘พี่ชายฝาแฝด’ ต่างสายเลือดของเธอมากยิ่งขึ้น จนกระทั่งความสัมพันธ์นี้กลายเป็นร้อนเร่าอย่างน่าเหลือเชื่อ...
เมียขัดดอก

เมียขัดดอก

54.3k การดู · เสร็จสิ้น · ชะนีติดมันส์
เพราะชีวิตของเธอเหลือแค่แม่เพียงคนเดียวเธอจะไม่ยอมปล่อยให้ท่านจากไป ไม่ว่าจะวิธีไหนเธอก็จะช่วยท่านให้ได้ แต่การที่จะช่วยแม่ให้รอดชีวิตมันคือการทำผิดกฎหมายเพราะแม่ต้องผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะในร่างกาย และถ้าซื้อขายมันเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายอยู่แล้ว
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
BAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย

BAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย

53k การดู · เสร็จสิ้น · Piggy.g
เรื่องราวของ "เดรค" และ "ลันตา" ที่คนหนึ่งกลับมาเพื่อจบเรื่องราวและแก้ไขแต่อีกคนเริ่มต้นที่จะแก้แคน
เพลิงเขมราช

เพลิงเขมราช

8.2k การดู · กำลังอัปเดต · ลัลน์
เพราะชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต
เธอจึงไม่มีสิทธิ์อ้อนวอน

.​ . .

ใครต่อใครต่างกล่าวหาว่า ‘อมายา’ เป็นฆาตกร
ที่ฆ่าลูกเมียของ ‘เขมราช’ อย่างเลือดเย็น

นั่นก็เพราะมีหลักฐานมัดตัว แต่ทว่าเธอ ‘ไม่ได้ทำ’
กระนั้นใครเล่าจะเชื่อ
โดยเฉพาะเขา... ชายผู้กุมหัวใจเธอไว้ทั้งดวง

ความแค้นของเขาคอยตามหลอกหลอน
หลับตายังฝันเห็น ตื่นมาก็ยังรู้สึก...
มันทรมานเหมือนตายทั้งเป็น
แต่เพลิงแค้นไม่มีวันมอดลง
จนกว่าเธอจะได้ชดใช้อย่างสาสม

แม้ในวันเธอกำลังจะให้กำเนิด 'ลูกของเขา'
เขมราชกลับย้ำแผลใจให้ลึกลง เพราะเขาต้องการแค่ลูก
ส่วนเธอนั้นไม่มีความหมาย ก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่รอเวลากำจัดทิ้ง...

.​ . .

พระเอกร้าย และนางเอกก็ร้ายพอ ๆ กัน
ใครเป็นความดันค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ ซึมซับนะคะ
เนื้อหาทั้งหมด 57 บท (ไม่รวมบทพิเศษ 4 บท ถ้ารวมก็ 61 บท)
เนื้อหามีประเด็นเสียดสี ท่านใดอ่อนไหวง่ายโปรดใช้วิจารณญาณ
คุณฟอร์บส์

คุณฟอร์บส์

4.5k การดู · เสร็จสิ้น · Mary D. Sant
"ก้มลงสิ ฉันอยากเห็นก้นเธอตอนที่ฉันกำลังเอาเธอ"

โอ้พระเจ้า! คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังเป็นคนเดิมที่หยิ่งยโสและชอบบงการทุกอย่างตามใจตัวเอง

"ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย?" ฉันถาม ขณะที่รู้สึกว่าขาของฉันเริ่มอ่อนแรง

"ขอโทษนะถ้าฉันทำให้เธอคิดว่าเธอมีทางเลือก" เขาพูดก่อนจะคว้าผมของฉันแล้วดันตัวฉันลง บังคับให้ฉันก้มลงและวางมือบนโต๊ะทำงานของเขา

โอ้ พระเจ้า มันทำให้ฉันยิ้ม และทำให้ฉันยิ่งเปียกชุ่ม บรายซ์ ฟอร์บส์ ดุเดือดกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้มาก



แอนนาลีส สตาร์ลิ่ง สามารถใช้คำพ้องความหมายทุกคำในพจนานุกรมเพื่ออธิบายเจ้านายจอมโหดของเธอ และมันก็ยังไม่เพียงพอ บรายซ์ ฟอร์บส์ เป็นตัวอย่างของความโหดร้าย แต่โชคร้ายที่เขาก็เป็นตัวอย่างของความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้เช่นกัน

ในขณะที่ความตึงเครียดระหว่างแอนน์และบรายซ์ถึงจุดที่ควบคุมไม่ได้ แอนนาลีสต้องต่อสู้เพื่อไม่ให้ยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยวน และต้องตัดสินใจอย่างยากลำบาก ระหว่างการตามความทะเยอทะยานในอาชีพของเธอหรือยอมแพ้ต่อความปรารถนาลึกๆ ของเธอ เพราะเส้นแบ่งระหว่างสำนักงานและห้องนอนกำลังจะหายไปอย่างสิ้นเชิง

บรายซ์ไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อให้เธอออกไปจากความคิดของเขา แอนนาลีส สตาร์ลิ่ง เคยเป็นแค่เด็กสาวที่ทำงานกับพ่อของเขา และเป็นที่รักของครอบครัวเขา แต่โชคร้ายสำหรับบรายซ์ เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ขาดไม่ได้และยั่วยวนที่สามารถทำให้เขาคลั่งได้ บรายซ์ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถห้ามมือของเขาไม่ให้แตะต้องเธอได้นานแค่ไหน

ในเกมที่อันตราย ที่ธุรกิจและความสุขต้องห้ามมาบรรจบกัน แอนน์และบรายซ์ต้องเผชิญกับเส้นแบ่งที่บางเบาระหว่างเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ที่ทุกสายตาที่แลกเปลี่ยน ทุกการยั่วยุ เป็นคำเชิญให้สำรวจดินแดนที่อันตรายและไม่รู้จัก