คืนเดียว...ที่หัวใจถูกขโมยโดยซีอีโอ

เสียงน้ำไหลซ่าๆ ปลุกซูชิงให้ตื่นจากนิทรา เมื่อลืมตาที่ยังพร่ามัวขึ้น เธอก็ถึงกับผงะกับภาพตรงหน้า

ที่นี่คือห้องพักสุดหรู แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่ เสื้อผ้าชายหญิงและรองเท้ากระจัดกระจายเกลื่อนพรม ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสวาทหลังผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อน

เธอก้มลงมองร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองใต้ผ้าห่ม พลางรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บระบมที่ช่วงล่าง ซูชิงขยี้ผมยาวของตัวเองอย่างหัวเสีย ความทรงจำขาดๆ หายๆ ของเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ

แฟนหนุ่มที่คบกันมาสามปีบอกว่าเธอไม่อ่อนโยน ไม่ใส่ใจ ไม่มีเสน่ห์ความเป็นหญิง แล้วก็หนีไปเรียนต่อปริญญาเอกที่ต่างประเทศกับลูกคุณหนูบ้านรวย

ซูชิงที่ภายนอกดูเข้มแข็งแต่ภายในกลับเปราะบาง เมื่อคืนจึงดื่มเหล้าจนเมามายไม่ได้สติ และด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เธอก็คว้าผู้ชายสักคนจากบาร์มาเปิดห้องด้วยกัน

ในตอนนี้ ซูชิงนั่งอยู่บนเตียง ขาสั่นระริก เธอเป็นคนรักศักดิ์ศรีและรักนวลสงวนตัวมาตลอด ทำไมถึงได้ทำเรื่องที่ปกติได้แต่คิดแต่ไม่กล้าทำลงไปได้นะ? ดูท่าที่เขาว่ากันว่า ‘เหล้าเข้าปากแล้วความกล้าก็มา’ จะเป็นเรื่องจริง

เธอรีบลนลานสวมเสื้อผ้า คว้ากระเป๋าแล้วตั้งใจจะย่องหนีออกไป แต่ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็พลันเปิดผางออก!

ซูชิงหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปหล่อขั้นเทพเดินออกมาจากห้องน้ำ

เขามีเรือนผมดกหนา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เครื่องหน้าเด่นชัดทุกสัดส่วน รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ชุดคลุมอาบน้ำที่สวมไว้อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกสุดเซ็กซี่และแข็งแกร่งเป็นมัดๆ

นี่มันบุรุษชั้นเลิศชัดๆ ดีกว่าไอ้แฟนเก่าสารเลวคนนั้นไม่รู้กี่เท่า!

ซูชิงพลันรู้สึกสะใจขึ้นมา เธอยอมเสียพรหมจรรย์ให้ชายแปลกหน้าคนนี้ ยังดีกว่าไปเสียให้ไอ้คนทรยศนั่น

พอนึกถึงเรื่องราวต่างๆ เมื่อคืน ใบหน้าของซูชิงก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

เมื่อคืนนี้... เขาอ่อนโยนบ้าง ป่าเถื่อนบ้าง สลับกันไป เธอในวัยยี่สิบห้าปีเพิ่งจะได้ลิ้มรสชาติของการเป็นผู้หญิงอย่างเต็มตัวเป็นครั้งแรก

แน่นอนว่าการที่ต้องมายืนต่อหน้าเขาในตอนนี้ทำให้ซูชิงรู้สึกละอายใจ แต่เธอก็ยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง

ตรงข้ามกับซูชิงที่กำลังทำอะไรไม่ถูก เขากลับดูสบายๆ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มหยัน สีหน้าดูแคลนแบบนั้นทำให้ซูชิงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

จากนั้นเขาก็พลันเดินไปที่หัวเตียง ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์กุชชี่ของเขาขึ้นมา

พอเห็นปึกธนบัตรหนาเตอะในกระเป๋าสตางค์ของเขา ซูชิงก็ถึงกับตาสว่างวาบ

เขาคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงขายบริการสินะ ถึงคิดจะจ่ายค่าตัวให้?

ไม่ได้เด็ดขาด! เธอจะยอมให้ผู้ชายมาหยามเกียรติแบบนี้ไม่ได้!

ซูชิงรีบหยิบเงินสดทั้งหมดที่เธอมีอยู่ร้อยห้าสิบบาทออกมาจากกระเป๋า ชิงโยนมันลงบนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร

เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จ้องมองเธอด้วยสายตาสงสัย

ซูชิงแสร้งทำเป็นใจเย็น กอดอกเชิดหน้ามองเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจิกกัดว่า: “ถึงหน้าตาคุณจะดี แต่ก็แค่สวยแต่รูปจูบไม่หอม ลีลาก็ห่วยแตกสิ้นดี เพราะงั้นก็มีค่าแค่นี้แหละ!”

“เธอว่าอะไรนะ?” เห็นได้ชัดว่าคำพูดของซูชิงยั่วโมโหเขาเข้าแล้ว เธอเห็นคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าบึ้งตึงน่ากลัว

เพื่อให้การแสดงสมจริงยิ่งขึ้น ซูชิงก้าวเข้าไปตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า: “ฉันแนะนำให้คุณเริ่มจากเรตลดราคาไปก่อนนะ ไว้เก็บประสบการณ์ พอฝีมือดีขึ้นแล้วค่อยอัปราคา ผู้หญิงสมัยนี้เอาใจยากจะตาย!”

“อยากตายรึไง...” เขาขมวดคิ้ว เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

ซูชิงเห็นเขากำหมัดแน่น เธอไม่อยากอยู่เป็นกระสอบทรายให้เขาซ้อม ก่อนที่พยัคฆ์ร้ายจะทันแผลงฤทธิ์ เธอก็ชิงเผ่นออกจากที่นั่นทันที

ขณะที่เดินออกจากโรงแรมฮิลตัน ภาพใบหน้าบึ้งตึงจนดำคล้ำของเขายังคงติดตาอยู่ ซูชิงลูบหน้าอกที่หัวใจกำลังเต้นระรัว โล่งใจที่ตัวเองหนีออกมาได้เร็วพอ