จากนางฟ้าสู่อสูร

คืนนั้นงดงามและเต็มไปด้วยเวทมนตร์ แต่ความมืดของมันก็สามารถปลุกความปรารถนาที่ลึกที่สุดในหัวใจของผู้คน รวมถึงอาชญากรรมและความชั่วร้าย

เวลาสี่ทุ่ม เอลล่า การ์เซีย ที่กำลังตั้งครรภ์เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำสาธารณะที่เปลี่ยว เมื่อเธอพบว่าตัวเองถูกล้อมรอบด้วยวัยรุ่นสี่คนที่อายุไม่ถึง 18 ปี

นำโดยพี่น้องฝาแฝด โทนี่และเคิร์ท โลว์ พร้อมแฟนสาวของพวกเขา ไลร่า โคล และเรน เคลลี่

ทั้งสี่คนจ้องมองเอลล่าด้วยเจตนาร้าย รอยยิ้มเย็นชาของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่น เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เอลล่าตัวสั่นถาม "พวกคุณต้องการอะไร"

"ทำไมคุณไม่มาเที่ยวกับพวกเราคืนนี้ล่ะ" โทนี่พูดพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

ใบหน้าของเอลล่าซีดเผือดด้วยความกลัว แต่เธอพยายามใจเย็น "บ้านฉันอยู่แถวนี้ และสามีฉันจะมาถึงในไม่ช้านี้!"

โทนี่ตบหน้าเธออย่างแรง ทำให้แก้มของเธอแดงและบวมทันที

"อีตัวดี กล้าดียังไงมาขู่พวกกู! สามีมึงอยู่ไหน ถ้ามันโผล่มา กูจะหักขามัน!" โทนี่เยาะเย้ย

หัวใจของเอลล่าหล่นวูบ สามีของเธอยังไม่กลับมาเลย เขายังคงออกไปเจรจาธุรกิจให้บริษัท เธอหวังว่าจะขู่ให้พวกนั้นกลัว แต่มันไม่ได้ผลเลย

จากนั้นโทนี่และเคิร์ทก็เริ่มตีเธอพร้อมกัน ตบหน้าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบวมเกินกว่าจะจำได้ มีเลือดไหลออกจากปากและจมูก พวกเขายังไม่พอใจและเริ่มต่อยและเตะเธอ

เอลล่านอนอยู่บนพื้น พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปกป้องท้องของเธอ ร้องไห้และวิงวอนพวกเขา "ได้โปรดปล่อยฉันไป ฉันท้อง ถ้าพวกคุณยังตีฉันอยู่ ลูกของฉันจะตกอยู่ในอันตราย"

แต่คำวิงวอนของเธอกลับทำให้พวกเขาหัวเราะดังขึ้น แทนที่จะหยุด พวกเขาเริ่มตีเธอด้วยเหล็กเส้นหนาเท่าแขน

วัยรุ่นเหล่านี้ แทบจะยังเด็ก กลับทำตัวเหมือนปีศาจ

"กูได้ยินมาว่าการเอาเข็มแทงนิ้วทั้งสิบนิ้วเจ็บที่สุด จับมันไว้ กูอยากลอง" เคิร์ทพูด

เมื่อได้ยินคำพูดของเคิร์ท คนอื่นๆ ก็หยุด เคิร์ทหยิบเข็มยาวบางออกมา กระตือรือร้นที่จะลอง

คนอื่นๆ จับมือและเท้าของเธอไว้ ขณะที่เคิร์ทเข้าไปหาเธอพร้อมเข็ม

"ไม่ ได้โปรด" เอลล่าดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ดวงตาเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

เคิร์ทปิดปากเธอแน่นและแทงเข็มเข้าไปในนิ้วของเธออย่างรุนแรง เธอบิดตัวด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดปูดโปน และเลือดไหลซึมออกมา

เคิร์ทพูด "สนุกจังเลย"

จากนั้นเคิร์ทก็แทงเข็มเข้าไปในนิ้วของเธอทีละนิ้ว นิ้วของเธอบวมขึ้น เปื้อนเลือด

จากที่เคยกรีดร้องและดิ้นรน เอลล่ากลายเป็นอ่อนแอและไร้พลัง ได้แต่ครางเบาๆ เสื้อผ้าของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แต่พวกเขาไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ เรนและไลร่าถอดรองเท้าและถุงเท้าของเธอออก กดบุหรี่ที่จุดแล้วลงบนผิวหนังที่เท้าของเธอจนเต็มไปด้วยรอยแผล

ใบหน้าของเอลล่าเต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกจากความเจ็บปวด เท้าของเธอกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้จากแผลไฟไหม้

"เธอไม่ดูเหมือนปลาที่กำลังจะตายหรอ" โทนี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"กูอยากรู้ว่านมของผู้หญิงท้องใหญ่กว่านมแฟนกูรึเปล่า" เคิร์ทถอดเสื้อผ้าของเอลล่าออก ปล่อยให้เธอเปลือยเปล่าทั้งตัว

"ใหญ่จริงๆ กูจับด้วยมือเดียวไม่ได้เลย" เคิร์ทจับหน้าอกของเธอ นวดคลึง แล้วดึงอวัยวะเพศของเขาออกมาและยัดเข้าไปในปากของเธอ

"งั้นกูจะลองชิมช่องคลอดของผู้หญิงคนนี้" โทนี่พูดพร้อมรอยยิ้มลามก ยกขาของเธอขึ้นพาดบ่า

เขาเลียช่องคลอดของเธอสองสามครั้ง แล้วกัดอย่างแรง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เอลล่าอยากจะกรีดร้อง แต่ปากของเธอถูกอวัยวะเพศของเคิร์ทอุดไว้ เมื่อเธออ้าปากกว้าง เคิร์ทก็ดันอวัยวะเพศของเขาลึกเข้าไปในลำคอของเธอ

อวัยวะเพศของเธอถูกเคิร์ทกัด ในขณะที่ลำคอของเธอถูกโทนี่แทงทะลุ เธอชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด แต่ยังไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุด

เมื่อโทนี่และเคิร์ทสลับตำแหน่งกัน เรนและไลร่าก็หยิบมีดเล็กออกมาและตัดหนังศีรษะของเธอออกเป็นชิ้นเล็กๆ เลือดหยดจากศีรษะของเธอลงบนพื้น

เอลล่าที่อ่อนแอดิ้นรนและชักกระตุกจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

"ช่องคลอดของเธอรัดกูแน่นขึ้น กูกำลังจะเสร็จแล้ว" เคิร์ทแทงอย่างรุนแรงข้างในตัวเธอ ไม่สนใจเด็กในท้องของเธอเลย

เธอรู้สึกได้ว่าลูกของเธอค่อยๆ หลุดลอยไปจากเธอ เธอร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ไม่เคยนึกฝันว่าวัยรุ่นจะทำอะไรโหดร้ายขนาดนี้ได้

เคิร์ทมองดูเลือดที่ไหลออกมาจากจุดที่พวกเขาเชื่อมต่อกัน ไหลลงมาตามต้นขาของเธอ เขาหัวเราะและพูดว่า "ปล่อยมันไป กูจะทำให้เธอท้องอีกครั้ง"

โทนี่หยิบไฟแช็คออกมาและเล็งไปที่ช่องคลอดของเธอ "เคิร์ท เนื่องจากมึงอยากเป็นพ่อ ให้กูช่วยมึงหน่อย"

เคิร์ทรีบถอนออก และโทนี่ใช้ไฟแช็คเผาช่องคลอดของเอลล่า

"ไม่! มันเจ็บเกินไป! ฆ่าฉันซะเถอะ!" ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เอลล่าบิดตัวด้วยความทรมาน แทบจะหลุดจากการจับของพวกเขา

"ตอนนี้มาดูกันว่าช่องคลอดที่ถูกเผาจะทำให้มึงเสร็จเร็วขึ้นไหม" โทนี่เยาะเย้ย

เคิร์ทแทงกลับเข้าไปในตัวเธอ

เนื่องจากความเจ็บปวด ผนังช่องคลอดของเอลล่าบีบรัด รัดอวัยวะเพศของเขา ทำให้เขารู้สึกเสียวซ่านที่หนังศีรษะ เคิร์ทหลั่งน้ำอสุจิเข้าไปในตัวเธอหลังจากแทงเพียงไม่กี่ครั้ง

ขณะที่เอลล่าชักกระตุกบนพื้น เคิร์ทและโทนี่เตะเธออย่างบ้าคลั่ง หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ไลร่าและเรนก็เหยียบร่างของเอลล่าด้วยรองเท้าส้นสูงของพวกเธอ สาปแช่งเธอ "อีตัวดี! อีกะหรี่!"

ในตอนนั้น เอลล่าเป็นเพียงสัตว์สำหรับพวกเขา ที่พวกเขาสามารถทรมานและฆ่าได้ตามใจชอบ

หลังจากทรมานเอลล่า พวกเขาก็จากไปอย่างพึงพอใจ ทิ้งเอลล่าที่บอบช้ำและแทบไม่มีชีวิตไว้ในคืนอันมืดมิด

คืนนั้นมืดมิดอย่างน่ากลัว เหมือนห้วงเหวขนาดใหญ่ที่กลืนกินเอลล่าที่อ่อนแอ ชีวิตของเธอกำลังจะหลุดลอยไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเวลาผ่านไปไม่ทราบนานเท่าไร เสียงกรีดร้องของเด็กหญิงตัวน้อยทำลายความเงียบของค่ำคืน "แม่! แม่!"

เด็กหญิงตัวน้อยพบเอลล่าและวิ่งเข้าหาเธออย่างร้อนรน เธอคือโซเฟีย วิลสัน ลูกสาววัยแปดขวบของเอลล่า

โซเฟียออกมาตามหาเอลล่าที่ยังไม่กลับ เพียงเพื่อพบว่าเธอนอนอยู่ในความมืด เต็มไปด้วยบาดแผล

เมื่อเห็นสภาพของเอลล่า โซเฟียรู้สึกสลดใจและร้องออกมา "แม่ ใครทำแบบนี้กับแม่คะ"

เอลล่าใช้แรงสุดท้ายของเธอฝืนยิ้ม เธอเอื้อมมือออกไป อยากจะแตะต้องโซเฟียเป็นครั้งสุดท้ายแต่ในทันทีที่เธอยกมือขึ้น มันก็ตกลงสู่พื้นอย่างหนักหน่วง เอลล่านอนไร้ชีวิตในคืนอันหนาวเย็น ตรงหน้าลูกสาวสุดที่รักของเธอ

"แม่!" เสียงกรีดร้องแหบแห้งของโซเฟียแทงทะลุท้องฟ้ายามค่ำคืน

16 ปีต่อมา

ในห้องสอบสวนของตำรวจ เจ้าหน้าที่วางรูปถ่ายตรงหน้าหญิงสาวผมยาวในชุดสีเทาและถามเธอ "นี่คือชายที่คุณฆ่าใช่ไหม?"

ชายในภาพนอนเปลือยในกองเลือดสีแดงเข้ม ใบหน้าซีด นิ้วทั้งสิบถูกตัดออก อวัยวะเพศและอัณฑะถูกตัดขาด

ดวงตาของโซเฟียกวาดมองภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอสงบนิ่ง มีประกายจางๆ ในดวงตา ราวกับกำลังชื่นชมความตายของชายคนนั้น

และศพในภาพคือโทนี่ หนึ่งในคนผิดที่รับผิดชอบต่อการตายของเอลล่า เพราะเหตุนี้ โซเฟียจึงเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆ่าแก้แค้น

โซเฟียเงยหน้ามองเจ้าหน้าที่ที่สอบสวนเธอและพูดอย่างใจเย็น "ฉันไม่ได้ฆ่าเขา ถ้าฉันทำ ฉันคงไม่ใช้วิธีที่งุ่มง่ามน่าขัน เต็มไปด้วยข้อบกพร่องแบบนี้"

นอกกำแพงกระจกของห้องสอบสวนยืนอีธานวิลเลียมส์และหัวหน้าโรเบิร์ต เดวิสที่รีบกลับมาอย่างเร่งด่วน

อีธานแนะนำ "โรเบิร์ต เหตุผลที่เราเรียกคุณกลับมาจากที่เกิดเหตุอย่างเร่งด่วนก็เพราะผู้หญิงคนนี้ เราไม่สามารถล้วงข้อมูลอะไรจากเธอได้เลย"

อีธานชี้ไปที่ตาของเขาด้วยนิ้วสองนิ้ว สีหน้าฉลาดหลักแหลม "ตาทั้งสองข้างของผมบอกว่ามีบางอย่างแปลกๆ เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ แต่เธอมีความอดทนสูงมาก พวกเราผลัดกันซักถามเธอ แต่ไม่สามารถบีบข้อมูลที่มีค่าออกมาได้"

โรเบิร์ตหยิบแฟ้มของโซเฟียออกมาและพลิกดู โซเฟีย วิลสัน อายุ 24 ปี จบปริญญาเอกจากโรงเรียนแพทย์ชั้นนำของประเทศ ไม่มีประวัติอาชญากรรม

"แรงจูงใจในการฆาตกรรมคืออะไร?" โรเบิร์ตถามขณะอ่าน

"อาจเป็นการแก้แค้น" อีธานส่งแฟ้มอีกแฟ้มให้ "สิบหกปีก่อน แม่ของเธอถูกทรมานและฆ่าโดยฝาแฝดที่เป็นเยาวชน และเหยื่อของเราคือหนึ่งในฝาแฝดเหล่านั้น"

นิ้วของโรเบิร์ตชะงักขณะพลิกดูแฟ้ม

ฝาแฝดที่ก่อคดีฆาตกรรมโหดร้ายในตอนนั้นถูกปล่อยตัวจากคุกโดยไม่เป็นอะไรเลยไม่นานหลังจากนั้น ตอนนี้ หนึ่งในนั้นกลายเป็นศพ

อีธานพูดต่อ "แม่ของโซเฟียถูกทรมานและฆ่าโดยโทนี่และคนอื่นๆ ในตอนนั้น ตอนนี้ เอ็นของโทนี่ถูกตัดด้วยมีดผ่าตัด นิ้วทั้งสิบถูกตัดออก และอัณฑะถูกตัดออก วิธีการทรมานนี้ดูเหมือนการแก้แค้นมาก!"

"นี่เป็นเพียงทฤษฎี เรายังไม่มีหลักฐานที่แน่นหนา อย่าด่วนสรุป โดยเฉพาะในขณะที่เรายังสืบสวนอยู่" โรเบิร์ตเตือน

ในห้องสอบสวน โซเฟียนั่งเงียบๆ ดูบอบบางและผอมบาง สิบหกปีก่อน เธอเป็นสมาชิกในครอบครัวของเหยื่อ ตอนนี้ หนึ่งในคนผิดถูกฆ่า และเธอเป็นผู้ต้องสงสัย

"ถ้าเราหาหลักฐานไม่ได้ภายในสองชั่วโมง เราจะไม่มีสิทธิ์กักตัวเธอ" อีธานพูดด้วยความกังวลชัดเจน

โรเบิร์ตไม่พูดอะไรและเดินตรงเข้าไปในห้องสอบสวน

เจ้าหน้าที่ยังคงซักถามโซเฟีย "โซเฟีย ทำไมคุณถึงอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ริเวอร์ไซด์เวลา 4:50 น. ของวันที่ 10 ธันวาคม?"

พวกเขาซักไซ้ "ถ้ามีความอยุติธรรมใดๆ แค่บอกเรา และเราจะตรวจสอบให้คุณ ถ้าคุณไม่พูดอะไร เราจะช่วยคุณได้อย่างไร?"

ไม่ว่าเจ้าหน้าที่จะพูดอะไร โซเฟียก็ยังคงเงียบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง โรเบิร์ตจ้องมองเธออย่างใกล้ชิด

เขาดูเหมือนจะตระหนักบางอย่าง ตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย "คุณมาที่สถานีตำรวจเพื่อหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝาแฝดที่ถูกนำตัวมาเมื่อ 16 ปีก่อน ใช่ไหม?"

โซเฟียเงยหน้าขึ้นมองเขา

"คุณผิดหวังหรือเปล่า? ปรากฏว่าในตอนนั้น พวกเขาไม่ได้ถูกทารุณหรือทำให้อับอายที่สถานีตำรวจ" โรเบิร์ตพูดต่อ

เขาพูดต่อ "แม้แต่ฆาตกรก็ได้รับการปฏิบัติที่ดีที่สถานีตำรวจ แค่สูญเสียอิสรภาพที่ไม่สำคัญบางอย่าง"

โซเฟียพูดในที่สุด "ทำไมฆาตกรถึงได้รับการปฏิบัติที่ดีในสถานพินิจ?"

เธอถาม "ทำไมฆาตกรไม่ได้รับการลงโทษ? นี่คือความยุติธรรมที่ตำรวจยึดถือหรือ?" โซเฟียพูดเสียงเย็น "คุณแค่รักษาความเรียบร้อยที่สังคมต้องการ ตามที่กฎหมายกำหนด ไม่ใช่ความยุติธรรม"

"งั้นคุณฆ่าเคิร์ตเพื่อรักษาความยุติธรรมในใจคุณหรือ?" โรเบิร์ตถามทันที

"คุณตำรวจ คุณกำลังถามคำถามที่ชี้นำ" โซเฟียโต้กลับ "นั่นไม่ขัดต่อกฎหรือ?"

เธอฉลาด มองทะลุความตั้งใจของเขาทันที

โรเบิร์ตต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ เขายิ้ม "โซเฟีย ไม่จำเป็นต้องระวังพวกเรา เราแค่อยากช่วยคุณ"

"ไม่จำเป็น" โซเฟียพูด "ในอีกสองชั่วโมง ฉันจะออกไปได้"

เขาถาม "คุณจะทำอะไรหลังจากออกไป?"

เธอตอบ "ไปที่หลุมศพของแม่และบอกข่าวดีให้เธอฟัง"

โรเบิร์ตอ่อนน้ำเสียงลงและพูดต่อ "โทนี่ตายแล้ว พี่ชายของเขาจะไม่กลัวและซ่อนตัว กังวลทุกวันว่าจะถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมหรือ?"

"แต่ในความเป็นจริง เขาจะไม่กลัว เขาจะแค่หัวเราะในใจ" โรเบิร์ตพูด จงใจหยุดชั่วครู่ รอให้โซเฟียถามคำถาม

แต่เธอยังคงไม่พูด โรเบิร์ตจึงต้องพูดต่อ "โซเฟีย คุณบอกว่าการตายของโทนี่งุ่มง่ามและน่าขัน โทนี่ควรตายอย่างไรจึงจะถือว่าฉลาดและไม่มีข้อสงสัยใดๆ?"

หลังจากเงียบไปสองสามวินาที โซเฟียพูด "ฉันเคยฉีดอากาศปริมาณมากเข้าไปในกระต่ายด้วยเข็มฉีดยา และมันตายอย่างทรมาน ฉันยังเคยสอดเข็มผ่าตัดเข้าไปในกระดูกท้ายทอยของกบวัว บดขยี้เนื้อเยื่อสมอง แล้วหันไปที่ช่องไขสันหลัง ไม่นานมันก็อ่อนปวกเปียกและตายทันที"

แล้วเธอก็ยิ้ม "เลือดน้อย ทำความสะอาดง่าย และตายเร็ว"

รอยยิ้มนี้ทำให้อีธานสั่นสะท้าน เขาเอามือปิดท้ายทอยโดยสัญชาตญาณ "นักศึกษาแพทย์เป็นคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย"

หลังจากมองโซเฟียอย่างลึกซึ้ง โรเบิร์ตเดินออกจากห้องสอบสวน

อีธานถามอย่างกระตือรือร้น "เป็นไงบ้าง? เธอเป็นคนร้ายหรือเปล่า?"

โรเบิร์ตส่ายหัว "ผมยังไม่แน่ใจ เธอแข็งแกร่งกว่าผู้ต้องสงสัยทุกคนที่เราเคยเจอมาก่อน ถ้าเธอทำจริง เราต้องเตรียมพร้อมที่จะตัดสินโดยไม่มีคำสารภาพ"

"เราจะทำอย่างไรต่อไป? เวลาในการกักตัวเหลือน้อยแล้ว ถ้าเธอกลับบ้านไปแล้วทำลายหลักฐานล่ะ?" อีธานถามอย่างเร่งด่วน