มิมิมูนไลท์

ยามเที่ยงคืนไร้จันทรา ทุกสิ่งเงียบสงัด

ในตรอกแคบมืดและเงียบงัน เสียงหอบหายใจของเด็กหนุ่มดังหนักหน่วงและเร่งรีบ การหลบหนีอย่างสุดชีวิตติดต่อกันหลายวันได้บีบเค้นเรี่ยวแรงของเขาจนหมดสิ้น ความเหนื่อยล้า บาดแผล การเสียเลือด รวมถึงประสาทที่ตึงเครียดถึงขีดสุด... ร่างของเด็กหนุ่มเอียงไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว แต่เขารีบกัดฟันพยุงตัวเองขึ้นโดยเกาะกำแพงที่ชื้นและลื่น แล้วสะบัดศีรษะอย่างแรง

กองกำลังที่กำลังค้นหาตัวเขาบนถนนด้านนอกจะพบที่นี่ในไม่ช้า... ต้องไม่ล้มลง! ถ้าล้มลง ก็เท่ากับความตาย

คนที่ไล่ล่าเขาคือผู้หญิงที่เขาเคยเรียกอย่างสนิทสนมว่า "น้า" และผู้ที่ยอมรับการกระทำครั้งนี้โดยดุษณีคือบิดาแท้ๆ ของเขาเอง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า กู้เทียนหยาง ลูกชายคนเดียวของกู้เฉิงจี๋ ทายาทโดยชอบธรรมเพียงคนเดียวของตระกูลกู้ จะมีวันที่ถูกเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไล่ล่า แต่เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนทำให้คนตั้งตัวไม่ทัน

มารดาจากไปอย่างกะทันหัน วันงานศพบิดาพาเด็กชายร่างอ้วนขาวคนหนึ่งมาพบกู้เทียนหยาง บอกว่าเด็กคนนั้นคือน้องชายคนที่สองของเขา หนึ่งสัปดาห์ต่อมา น้องสาวแท้ๆ ของมารดาแต่งงานกับบิดาเป็นภรรยาคนใหม่ เปลี่ยนจากน้าเป็นแม่เลี้ยง และเด็กชายร่างอ้วนขาวคนนั้นเรียกเธอว่า "แม่" อย่างสนิทสนม อีกหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป บิดาประกาศอย่างกะทันหันว่าน้องชายกู้หานจะเป็นทายาทของตระกูล ในวันเดียวกันนั้น คุณชายใหญ่แห่งตระกูลกู้อย่างกู้เทียนหยางถูกลอบสังหาร เขาที่หนีรอดมาได้เริ่มต้นชีวิตหลบหนีเหมือนหนูถูกไล่ล่า ชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะรอดถึงพรุ่งนี้หรือไม่...

แม้จะอายุน้อย แต่ด้วยการได้รับการศึกษาชั้นเลิศจนเติบโตเร็วกว่าวัย เขาแทบไม่ต้องคิดก็รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วและรุนแรงจนทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เผชิญหน้าถามบิดา ดูเหมือนว่า... น้าคงวางแผนเตรียมการสำหรับวันนี้มาหลายปีแล้วกระมัง? และถ้าคิดให้ลึกกว่านั้น การจากไปอย่างกะทันหันของมารดา ก็คงเกี่ยวข้องกับเธออย่างแน่นอน...

กู้เทียนหยางครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ในสมองที่มึนงง ความเศร้าโศกและความแค้นที่ฝังลึกในอกเริ่มพลุ่งพล่านออกมาราวกับไม่อาจกดข่มได้อีกต่อไปในยามที่เรี่ยวแรงกำลังจะหมดสิ้น เลือดสูบฉีดขึ้นมา ขณะที่เขาเกือบจะเดินออกจากปากซอย จู่ๆ ก็มืดวูบไปตรงหน้า แล้วเขาก็ล้มฟุบลงกับพื้นอย่างแรง! พอล้มลงครั้งนี้ เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกายก็ดูเหมือนจะถูกดึงออกไป... ลุกขึ้นไม่ได้อีกแล้ว...

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมาจากด้านหลัง รองเท้าหนังย่ำลงในน้ำ ละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้นมาเหมือนจะกระเด็นใส่หน้าเขาโดยตรง...

กู้เทียนหยางกำหมัดทุบลงบนพื้นโคลนอย่างสิ้นหวัง! บ้าชิบ! ต้องไม่ถูกจับ! แค้นของแม่ แค้นของตัวเอง... เขาไม่ยอมแพ้!

แต่... ไม่มีแรงจริงๆ แล้ว

กู้เทียนหยางกัดฟันปิดตาลงอย่างไม่ยอมจำนน...

หนึ่งวินาที สองวินาที... หนึ่งนาที สองนาที... อันตรายที่คาดการณ์ไว้กลับไม่มาถึง คิ้วขมวดเข้าหากัน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของกู้เทียนหยางเผยความสงสัยและความหวังริบหรี่แบบเด็กหนุ่ม เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นแอบมอง แต่กลับพบว่าที่ปากซอยมีรถคาดิลแลคสีดำจอดเงียบๆ อยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้...

ประสาทที่เพิ่งผ่อนคลายลงกลับตึงเครียดอีกครั้ง เสียงแหลมในสมองที่มึนงงแทบจะทะลุแก้วหู!

ประตูรถเปิดออกเบาๆ ชายในชุดจีนสีดำก้าวลงมาจากเบาะหลัง มองลงมาที่เด็กหนุ่มผู้ทุลักทุเล ค่อยๆ ยิ้มแล้วยื่นมือออกมา เขาพูดกับเด็กหนุ่มว่า "ผมแซ่หลิง"