บทที่ 48 รู้สึกเจ็บทรมาน

“อย่าลืมล่ะ” สุชารัตน์จ้องมองลูกชายตัวดีด้วยสายตาที่เน้นเตือน พลางลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไป ภูวดลถอนหายใจออกมาอย่างหนัก

“พี่ดลคะ จะไปทำงานต่อไหมคะ” ชาลิสาเอ่ยถาม

“ไม่ครับ วันนี้พี่ขอพักดีกว่า” ภูวดลตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า

ชาลิสายิ้มรับแทนการตอบ ก่อนจะลุกและเดินออกไปจากห้องรับแขก ทั้งที่ใจของเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ