หญิงสาวถูกทอดทิ้งจากหมู่บ้านเกษตรกร

ในครัวที่ร้อนอบอ้าว ไต้เยวี่ยเหอที่พับแขนเสื้อขึ้นสูง กำลังวุ่นวายไม่หยุดมือหยุดเท้า ทั้งต้องคอยเติมฟืนเข้าเตาให้ทันเวลา และยังต้องเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารจานต่อไปในช่วงที่ไฟกำลังลุก

หญิงสาวผมดำขลับเกล้ามวยกลม มีผ้าสี่เหลี่ยมสีน้ำตาลคลุมไว้ พันด้วยริบบิ้นผมสีดำอย่างลวกๆ สวมเสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีเขียว กำลังหั่นขึ้นฉ่ายที่ใสเหมือนหยกในมือ พลางหาวไม่หยุด

เรื่องทรมานที่สุดในหน้าร้อนคงไม่มีอะไรเกินการทำอาหารในครัวที่อบอ้าว โดยเฉพาะในยามเที่ยงที่อากาศร้อนระอุที่สุดของวัน

แต่แม่สามีปากจัด แค่ไม่ถูกปากนิดหน่อยก็จะขว้างชามด่าคน

นึกถึงคำด่าอันร้ายกาจของแม่สามี และไม้เท้าเคลือบดำที่ทุกครั้งที่ยกขึ้นจะมีเสียงหวีดหวิว ไต้เยวี่ยเหอก็รู้สึกว่าครัวที่อบอ้าวนี้เย็นลงไปมาก

"ไต้เยวี่ยเหอ เจ้าจะขยับตัวเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไง จินกุ้ยกลับมาทั้งเหนื่อยทั้งหิว วิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกมาทั้งวัน หิวจะตายอยู่แล้ว"

จ้าวซื่อที่ไม่เคยย่างเท้าเข้าครัวมาทำอาหารเลยตั้งแต่ลูกสะใภ้เข้าบ้าน กำลังตะโกนด่าไต้เยวี่ยเหอผ่านหน้าต่างอย่างหงุดหงิด

ราวกับว่าไต้เยวี่ยเหอที่เพิ่งเข้าครัวจงใจขี้เกียจ ทั้งที่จริงๆ แล้วนางแค่จงใจหาเรื่องกลั่นแกล้งเท่านั้น

"เจ้าค่ะ แม่ วางใจได้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

ยกแขนขึ้นใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนใบหน้าอย่างลวกๆ ไต้เยวี่ยเหอรีบตอบกลับ ด้วยความตื่นตระหนก เผลอใช้มีดบาดนิ้วตัวเอง

เห็นเลือดที่ไหลออกมา กลัวว่าจ้าวซื่อที่อยู่นอกหน้าต่างจะรู้แล้วตำหนิ นางจึงพันผ้าเช็ดหน้าพอเป็นพิธี แล้วก็ทนความเจ็บปวดหั่นผักต่อไป

"ไม่เร่งรีบ พูดดีกว่าร้องเพลงเสียอีก เจ้าเก่งแต่ใช้คำหลอกฉัน มาอยู่บ้านเราตระกูลลู่สามปีแล้ว ไม่ออกลูกก็แล้วไป แม้แต่ทำอาหารก็ยังชักช้าเชื่องช้า"

จ้าวซื่อเกล้าผมทรงม้าตก สวมเสื้อผ้าไผ่บางเย็นสบาย มือหนึ่งถือไม้เท้าเคลือบดำ อีกมือหนึ่งถือพัดใบพลับพลึงโบกพัดอย่างสบายอารมณ์ ชำเลืองมองร่างที่กำลังวุ่นวายในหน้าต่างพลางบ่นด่าไม่หยุด

ได้กลิ่นหอมที่โชยมาจากในครัว ในใจนางภาคภูมิใจยิ่งนัก ดูสิว่านางฝึกลูกสะใภ้ให้ทำอาหารเก่งขนาดไหน

"แม่ อย่าโกรธเลย มากลับเข้าห้องกับลูกเถอะ ตรงประตูครัวนี่ร้อนจะตาย ระวังจะเป็นลมแดดนะ"

ลู่จินกุ้ยที่มวยผมถูกตรึงด้วยปิ่นเงิน สวมเสื้อผ้าไหมบาง รีบเข้าไปประคองแม่ของตน

สำหรับภรรยาที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว เขาแทบไม่เหลือบมองด้วยซ้ำ แล้วก็พาแม่แท้ๆ ของตนกลับห้องไป

"เฮ้อ ลูกชายเจ้านี่แหละที่กตัญญูที่สุด ลูกสะใภ้คนนี้อยู่บ้านทั้งวันรู้แต่จะทำให้แม่โมโห ถ้าเจ้าไม่กลับมา นางคงจะทำให้แม่โกรธตายแล้ว"

พลางบ่นถึงความไม่ดีของไต้เยวี่ยเหอ พลางเดินอย่างร่าเริงกลับห้องใหญ่กับลูกชาย แม้จะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่แล้ว ปากก็ยังไม่หยุดนินทา

"แม่ ถ้าแม่ไม่พอใจนางขนาดนั้น ลูกจะหย่านางแล้วแต่งใหม่ หาคนที่ถูกใจมารับใช้แม่ดีไหม"

ลู่จินกุ้ยยกกาน้ำชาเซรามิกสีขาวจากโต๊ะเล็กเคลือบแดง รอยยิ้มระลอกแล้วระลอกเล่าปรากฏบนใบหน้า ดวงตามีประกายวับวาว

นึกถึงคุณหนูที่พบระหว่างทำธุรกิจที่เมืองชิงหยวน หัวใจเขาก็เต็มไปด้วยความหวาน นางเป็นกุลสตรีตระกูลใหญ่อย่างแท้จริง ทุกการขยับกายทุกรอยยิ้มล้วนอ่อนช้อยงดงาม แทบจะดึงดูดวิญญาณเขาไปหมด

"เจ้าไปหาอนุภรรยาข้างนอกอีกแล้วหรือ? ทำไมไม่พากลับมาให้แม่ดูล่ะ?"

รู้ใจลูกชายดี เห็นลูกชายยิ้มจนตาหยี ฟังน้ำเสียง แม้จะหลับตาเดา นางก็เดาได้ว่าลูกชายคงไปพบคนถูกใจข้างนอกอีกแล้ว

นางจึงถามอย่างมั่นใจ นึกถึงว่าจะมีคนมารับใช้ตนเพิ่มอีกคน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยก็ยิ้มบานเหมือนดอกเบญจมาศ

"แม่ จื้อหลานเป็นธิดาแท้ๆ ของพ่อค้าเกลือเมืองชิงหยวน จะมาเป็นอนุภรรยาของลูกได้อย่างไร ลูกกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อจะหย่าไต้เยวี่ยเหอ แล้วแต่งนางเข้าบ้านอย่างเอิกเกริกต่างหาก"

เห็นแม่ของตนดีใจ เขาที่เจ้าเล่ห์เหมือนปีศาจย่อมรู้ว่า ให้นางช่วยหย่าภรรยาเป็นเรื่องง่ายที่สุด

จริงๆ แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านยากจนเกินไป เขาก็คงไม่แต่งกับไต้เยวี่ยเหอหญิงชาวนาคนนี้ ไม่รู้หนังสือไม่พอ ยังดื้อรั้นอีกต่างหาก

"อะไรนะ? ลูกสาวพ่อค้าเกลือ? นั่นต้องมีฐานะใหญ่โตแค่ไหน? คนบ้านนอกอย่างเราเขาจะมองเห็นหรือ?"

คำถามหลายข้อพรั่งพรูออกมาจากปากของจ้าวซื่อ ใบหน้าดำคล้ำแดงขึ้นด้วยความตื่นเต้น ดูเหมือนกระจกทองแดงเก่าที่แต้มชาดไว้ ดูสับสนวุ่นวายน่ารังเกียจ

ได้ยินว่าลูกชายจะแต่งกับลูกสาวพ่อค้าเกลือ จ้าวซื่อก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ต้องรู้ว่าในราชวงศ์ต้าเจา ไม่อนุญาตให้ขายเกลือเถื่อน การเป็นพ่อค้าเกลือได้ จะต้องมีคนในราชสำนัก และต้องมีฐานะร่ำรวย ไม่อย่างนั้นก็อย่าคิดเลย

"แม่ ดูลูกชายแม่สิ หน้าตา สมอง แค่ได้แต่งกับผม ก็ถือว่านางมีบุญแล้ว"

เห็นแม่ตื่นเต้นขนาดนั้น ลู่จินกุ้ยก็ไขว่ห้างยกถ้วยชาขึ้นมาคุยโวอย่างภาคภูมิใจ

บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายประหลาด นึกถึงเงื่อนไขที่พ่อของจื้อหลานตกลงกับตน เขาอยากจะแต่งนางเข้าบ้านพรุ่งนี้เลย

"ลูกชายแม่นี่มีความสามารถจริงๆ เรื่องนี้แม่จะจัดการให้เอง ไม่ให้เจ้าต้องเปื้อนมือ เสียชื่อเสียง"

สามีเสียชีวิตไปห้าปีแล้ว ลูกชายก็เป็นลูกคนเดียว จ้าวซื่อคอยประหยัดมัธยัสถ์ถึงจะพอประทังชีวิตได้ ตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายกับไต้เยวี่ยเหอหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ก็กลัวว่าลูกชายจะเป็นโสดไปทั้งชีวิต

แต่ตอนนี้ลูกชายออกไปวิ่งวุ่นข้างนอกจนมีลู่ทาง กำลังจะได้พึ่งพาอำนาจบารมี มีอนาคตสดใส ลูกสะใภ้ที่ไม่สามารถนำประโยชน์อะไรมาให้ครอบครัวได้ จะเก็บไว้ทำไม

"เดินทางพันภูหมื่นห้วย ก็ไม่มีใครรักลูกเท่าแม่ ลูกรู้ว่าแม่ต้องช่วยลูกแน่ๆ ดูสิ นี่เป็นเครื่องประดับที่จื้อหลานฝากลูกมาให้แม่ แม่ชอบไหม"

พูดพลางล้วงกำไลทองคำบริสุทธิ์ถักลายออกมาจากกระเป๋าลับในแขนเสื้อ ยกสองมือส่งให้จ้าวซื่อ

ตั้งแต่ได้พึ่งพาพ่อค้าใหญ่เกลือที่เมืองชิงหยวน ตอนนี้เขาก็มีฐานะร่ำรวยแล้ว ไต้เยวี่ยเหอไม่คู่ควรกับเขาอีกต่อไป หย่าภรรยาเร็วเท่าไรก็ยิ่งดีต่อตัวเอง

"โอ้โฮ นี่เป็นกำไลทองคำบริสุทธิ์นี่นา ช่างรบกวนคุณหนูจื้อหลานจริงๆ"

มือสั่นรับกำไลมา จ้าวซื่อค่อยๆ สวมลงบนข้อมือตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ

สวรรค์เป็นพยาน ตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลลู่ นางไม่เคยซื้อเครื่องประดับเลย จึงอดตื่นเต้นไม่ได้

"แม่ พี่สามี อาหารเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

ในเวลานั้นเอง ไต้เยวี่ยเหอที่หน้าแดงเพราะความร้อนเดินเข้ามาพร้อมถาดเคลือบดำ

วางอาหารบนโต๊ะพลางเชิญทั้งสองคนกินข้าว จนกระทั่งจัดอาหารเสร็จ นางถึงได้มีเวลายืดตัวขึ้นเช็ดเหงื่อที่เต็มหน้าเต็มศีรษะ

"ดูเจ้าสิ ตัวเหม็นเหงื่อไปหมด ออกไปเร็ว อย่ามาทำให้ลูกชายฉันเหม็น"

ไม้เท้าเคลือบดำในมือเคาะพื้นอย่างแรง จ้าวซื่อมองไต้เยวี่ยเหอที่เพิ่งใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อด้วยสีหน้ารังเกียจ

หญิงคนนี้ ตอนแต่งมาใหม่ๆ ยังผิวขาวเนื้อละเอียด แค่สามปี ก็ดำเหมือนถ่าน ยิ่งดูยิ่งไม่ถูกตา

"งั้นข้าออกไปนะเจ้าคะ"

เหงื่อออกทั้งตัวจนรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัว ไต้เยวี่ยเหอได้ยินเช่นนั้นก็จะเดินออกไปทันที

แม้คำพูดจะไม่ไพเราะ แต่ก็ตรงใจนาง นางอยากออกไปให้เร็วที่สุด

"รีบร้อนอะไร? รอให้ฉันพูดจบก่อนค่อยไปก็ไม่สาย"

เห็นไต้เยวี่ยเหอจะออกไป จ้าวซื่อกลับห้ามไว้ มองลูกชายแวบหนึ่ง นางตัดสินใจจะพูดเรื่องการหย่าตอนนี้เลย