บทที่ 164

ประตูโรงอาหารเลื่อนเปิดออกพร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีอันคุ้นเคย และกลิ่นก็ปะทะเข้าจมูกฉันทันที

กลิ่นเนื้อปรุงสุก ขนมปังอบใหม่ กลิ่นของทอดในน้ำมันเยิ้มๆ ที่นานเกินไปหน่อย…

มื้อเย็น

แต่เป็นครั้งแรกที่ห้องนี้ไม่จอแจอึกทึกเหมือนเมื่อเช้า ไม่มีเสียงเก้าอี้ลากครืดคราด ไม่มีการตะโกนท้าทายกันที่เริ่มก่อตัว ...