บทที่ 167

ทันทีที่โคบันดึงฉันลงไปนั่งบนตักของเขา ลมหายใจของฉันก็สะดุด

มันไม่ได้หยาบกระด้างเลยสักนิด

แต่เป็นการกระทำที่จงใจ ราวกับเขาได้ตัดสินใจแล้วว่าที่ของฉันคือที่ไหน ก่อนที่ฉันจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังเคลื่อนไหว

หัวใจฉันเต้นสะดุดเมื่อเอนกายพิงเขา ความร้อนวูบวาบก่อตัวขึ้นต่ำๆ ในช่องท้อง ฝ่ามือของฉันวางค้ำ...