บทที่ 169

ฉันหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน

ไม่มีฝัน... มีเพียงความมืดมิดว่างเปล่าที่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงประตูปิดดังลั่น เสียงตะโกนแว่วๆ เสียงลีโอขยับตัวตอนหลับ และความคิดของฉันเองที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง

ความเงียบของโคบันคือสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวมากที่สุด...

พอไฟถูกเปิดขึ้นสว่างจ้าจนแสบตาและไร้ความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ