ALPHA REYNA

ISABELLA

Tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin ng elevator sa pang-ilang beses na para lang masiguradong suot ko pa rin ang beige na trench coat at walang makakakita na naka-underwear lang ako sa ilalim nito. Hindi pa rin ako makapaniwala na pupuntahan ko si Dominic sa opisina niya na naka-sexy lingerie lang sa ilalim ng trench coat at naka-six-inch na takong. Pero pakiramdam ko kailangan ito, pagkatapos niyang magloko ilang buwan na ang nakaraan, marami akong tanong sa sarili ko at totoo na pinabayaan ko ang sarili ko sandali. Habang tumataas si Dom sa corporate ladder, mas lalo akong nag-iisa, at ang pagtatrabaho mula sa bahay ay hindi rin nakatulong. Sinubukan kong alagaan ang sarili ko, sorpresahin siya ng mga romantikong hapunan, pero pakiramdam ko wala akong nagawang tunay na progreso sa kanya.

Bumukas ang pinto ng elevator at lumabas ako na taas-noo. Kaya mo 'yan, girl! Pinalalakas ko ang loob ko. Tumawid ako sa corridor na may mga malinis na puting pader at nadaanan ko ang desk ni Marissa, ang assistant ni Dominic, na biglang tumayo mula sa kanyang upuan, nanlalaki ang mga mata.

"Mrs. Jenkins, hindi po kayo pwedeng pumasok diyan." Sinubukan niyang harangan ang daan ko, pero hindi siya sapat na mabilis. "Pakiusap, hayaan niyo lang po akong sabihan siya na parating kayo!" Sigaw niya, pero hindi ko siya pinansin para masira ang sorpresa ko.

Binuksan ko ang pinto ng opisina at bumagsak ang mundo ko. Dahan-dahang nawala ang ngiti sa aking mukha. Naranasan mo na ba ang isang eksena na hindi mo alam kung niloloko ka lang ng utak mo o talagang nangyayari? Well, iyan mismo ang nararanasan ko. Tumama sa akin ang masakit na katotohanan. Nakatalikod sa akin si Dom, kinakantot si Helen, isa sa mga partner ng firm, na nakaupo sa mesa. Siya ang unang nakapansin sa akin at biglang tumigil ang kanyang mga ungol.

"Dom! Ang... asawa mo." Sabi niya at tumigil si Dom sa kanyang ginagawa.

Ilang segundo ang lumipas bago niya iniikot ang kanyang ulo nang hindi man lang hinuhugot ang kanyang ari sa kanyang kasamahan.

"Isa, pwede ka bang lumabas? Medyo abala ako." Sabi niya nang kalmado at tumawa ang pulang buhok na babae.

Tiningnan niya ako nang may pang-aalipusta sa kanyang mga asul na mata. Sa mesa niya, katabi nila, nakita ko ang litrato ko na ibinigay ko sa kanya noong unang araw niya. Gusto ko siyang maalala ako habang nagtatrabaho siya nang mabuti. At ngayon, kinakantot niya ang babaeng iyon sa harap ko, at hindi pa sapat ang kahihiyan, kailangan pa niyang magpakita ng talino sa harap niya. Iyon ang nagpatanto sa akin na kahit anong gawin ko, hindi na magiging maayos ang lahat. Hindi ako ang problema, siya. Paano ako naging bulag at tanga?

Tinitigan ko siya ng diretso sa mata, taas-noo at mahigpit ang panga, at lumabas ako, binagsak ang pinto sa likod ko.

"Pasensya na..." narinig kong sabi ni Marissa mula sa malayo pero hindi ko na siya pinansin. Alam niyang ginagawa ng hayop na iyon sa likod ko, kaya ayaw niyang pumasok ako. Sino pa kaya ang nakakaalam nito? Pakiramdam ko ako ang pinagtatawanan nila. Nakatingin lang ako sa elevator. Ayoko na maging tanga. Karapat-dapat ako sa mas mabuti kaysa sa palabas na kasal na ito. Mas mabuti kaysa sa walang galang na asawa na ito.

Bumukas ang pintuan ng elevator at pinindot ko ang 3 para sa opisina ni Freddie. Siya'y dalubhasa sa diborsiyo, at kahit na nagtatrabaho siya sa parehong kompanya ni Dom, alam kong ipagtatanggol niya ang interes ko, bilang kaibigan ng aking mga magulang.

Pagdating ko sa mesa ng sekretarya niya, nagkrus ang mga braso ko sa harap ng trench coat ko, biglang naging aware sa suot ko.

"Hello, gusto ko sanang malaman kung available si Freddie. Kung hindi, magpapaschedule na lang ako..."

"Available siya, Isabella. Ayos ka lang ba?" tanong niya sa akin, nag-aalala.

"Hindi," sabi ko habang umiiling at pilit pinipigilan ang luha. Ayoko nang umiyak para sa hayop na ito.

Kumatok siya sa pintuan ng opisina bago ako ipahayag. Tumayo si Freddie mula sa kanyang upuan pagpasok ko, suot ang kanyang palaging asul na three-piece suit, na nagpapatingkad sa kanyang mga mata ng parehong kulay. Ang kulay abong buhok ay pumalit sa blond na buhok na naaalala ko mula pagkabata.

"Isabella..."

"Gusto ko ng diborsiyo. Sa lalong madaling panahon." Pinutol ko siya. "Gusto ko lang siyang mawala sa buhay ko, wala akong pakialam sa pera o sa apartment. Gusto ko lang siyang mawala sa buhay ko." Sabi ko, pinipigilan ang sarili.

"Sinaktan ka ba niya? Kung sinaktan ka niya..." sabi niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin.

"Hindi pisikal." Buntong-hininga ko, pinipisil ang tulay ng ilong ko. "Gusto ko nang matapos ang kasal na ito. Hindi ko na kaya... wala na akong lakas..."

"Huwag kang mag-alala, kung yan ang gusto mo, gagawin ko ang kinakailangan." Sabi niya bago ako yakapin.

"Salamat, Freddie." Sabi ko habang humihikbi.

"Pinangako ko sa iyong ama na palagi akong nandiyan para sa'yo at tutuparin ko ang pangako ko." Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko. "Gusto mo bang ipakuha ko kay Alex ang mga gamit mo sa lugar niyo? Pwede kang tumira muna sa amin ni Rebecca kung gusto mo."

"Salamat, pero ayoko mag-abala. Siguro si Alex..."

"Tama na, alam mong parang anak na kita. Si Alex ay may dalawang kasama sa bahay at habang hindi ko iniisip na magrereklamo siya, sa tingin ko kailangan mo ng katahimikan ngayon."

"Salamat. Salamat sa lahat."

Pagdating ko kina Freddie at Rebecca, nakakatanggap na ako ng mga mensahe mula kay Alex na nagtatanong kung ano ang dapat niyang ipack. Sa kabila nito, pakiramdam ko ay masuwerte ako na may mga taong maaasahan sa buhay ko. Hindi ko na mahintay na matapos na ang lahat kay Dominic at makaalis na mula sa kawalang galang, kasinungalingan at pagtataksil.