11 Book(s) Related to little brother lyrics king princess

Karugtong ng Prinsipe ng Lobo: Ang Kanyang Takot na Katuwang
-Babala: May Nilalamang Sekswal-
Si Isabelle ang panganay na anak ni Prinsipe Kaiden. Ang pangarap niya ay sundan ang yapak ng kanyang ama. Ngunit hindi niya kayang makipagsabayan sa kanyang mga kapatid. Mas lalo pang lumala ang sitwasyon dahil hindi niya matagpuan ang kanyang kaluluwa. Parang lahat ng bagay ay nagtutulak sa kanya na gawin ang isang bagay na hindi pa niya nagagawa: ang lisanin ang kanilang grupo. Pero kaya ba niyang harapin kung sino ang kanyang matatagpuan? Kaya ba niyang paamuin ang isang lobo ng kagubatan?

Sipì
Tinitigan niya ako ngayon ng isang tingin na hindi ko mabasa, pero pakiramdam ko ay hinahabol ako. "Munting prinsesa, ikaw ay nasa init." Sabi niya na may malambing na ungol. Init? Wala pang lobo na nakilala ko ang nagkaroon nito.
"Imposible... gawa-gawa lang 'yan ng mga tao." Sabi ko, umatras ng kaunti. Nararamdaman ko ang basa mula sa aking kaibuturan na dumadaloy pababa sa aking binti, at ang amoy ng pagnanasa ay hindi maikakaila. Siya'y umungol ng malalim, dahan-dahang inilapag ang balat ng usa sa kahoy. Lumapit siya sa akin na may kumpiyansa at dominasyon sa kanyang hakbang. Mukha siyang Alpha. Makapangyarihan. Determinado...matapang. Para akong na-engkanto. Ang kanyang mga kalamnan ay kumikilos sa bawat galaw, at ang kanyang mga mata ay nakatuon sa aking dibdib. Tumigas ang mga ito. Dapat sana'y tumingin ako sa iba. Dapat sana'y tinakpan ko ang aking kahiya-hiyang reaksyon ng katawan, na halos natatakpan lamang ng manipis kong damit, pero hindi ko ginawa.
"Kung imposible 'yan, hindi kita nanaisin ng ganito katindi, aking munting ligaw na bulaklak." Sabi niya habang inilalagay ang kanyang daliri sa ilalim ng aking baba, itinaas ang aking ulo. Napakalapit na niya ngayon na nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan sa lamig ng hamog sa umaga, pero wala nang lamig sa hangin.

Siya ang alpha king, ang crush ko, ang tagapag-alaga ko. At mas matanda siya sa akin ng 20 taon.
**
“Ilang taon ka na?”
“D-Dalawampu,” kagat-labi kong sagot, nauutal sa kasinungalingan. “Isa na akong adulto.”
Nanginginig ako pero iniikot ko ang ulo ko, hinayaan siyang idampi ang ilong niya sa leeg ko at amuyin ang aking bango. Hindi ko alam kung ano ang amoy ko para sa kanya. Amoy ba akong nagsisinungaling?
Nanatili akong nakatigil. Bahagya siyang umatras, tila umatras, at niyakap ko ang leeg niya, pinipigilan siyang umalis.
“Please, Alpha King,” sabi ko. Nanginginig ang boses ko kahit pilit kong gawing mapang-akit. “Sigurado akong kaya kitang paligayahin.”
“Alam mo ba kung ano ang mangyayari kapag nagsinungaling ka sa Alpha King, batang babae?”
Alam niya. Dapat alam ko na malalaman niyang hindi ako dalawampu.
“Parang sinasadya mo, pero hindi ako interesado sa alok mo. Paano kung maglaro tayo?”
“L-Laro?”
Pinikit niya ang mga mata at binigyan ako ng mabagal, malupit na ngiti.
“Kung manalo ka, bibigyan kita ng kanlungan.”
Nanlaki ang mga mata ko sa pag-asa.
“Pero kung matalo ka….”

Maingat niya akong tinutulungan na hubarin ang aking damit. Tinatakpan ko ang aking sarili gamit ang aking mga braso.
"Huwag, pakiusap, hayaan mo akong tingnan ka. Gusto kong makita ang iyong magandang katawan," sabi niya.
Paano niya nasabing maganda ako kahit puno ng peklat ang aking katawan? Wala akong iba kundi balat at buto. Dumaloy ang mga luha mula sa aking mga mata. Pinunasan niya ang mga ito at niyakap ako ng mahigpit.
"Ilabas mo lang lahat," sabi niya.
Sinimulan niyang hugasan ang aking mga hita, dahan-dahang umaakyat patungo sa aking ari. Nang maramdaman niya ang aking pag-aalinlangan, bigla siyang huminto at nagpatuloy sa paghuhugas ng aking buhok bago ako binalot ng tuwalya.
"Pwede ba kitang halikan?" tanong niya.
Tumango ako, oo.
Hinalikan niya ako ng malalim at masidhi.


Bilang pinakamababang alipin sa grupo ng mga lobo, sanay na si Sarah sa mga latigo at kadena mula pagkabata.
Nang ipinikit niya muli ang kanyang mga mata at naghintay na mapalo,
hindi inaasahan, ang kanyang hinintay ay isang mainit na yakap.
"Sa wakas, natagpuan kita."
Iniligtas siya ng alpha king. Hindi lang siya ang nawawalang prinsesa kundi pati na rin ang kanyang itinakdang kapareha.

“Minahal mo ba talaga ako?” minsang tanong ni Summer Hayes sa asawa niya.

Hindi kailanman sumagot si Kieran Cross.

Sa loob ng dalawang taon, naniwala si Summer na paghihiganti ang kasal nila—mga haplos na malamig, kontrol na walang-awa, at katahimikang matalim, parang kutsilyong kayang manugat. Ang batang bilyonaryo na binale-wala niya noong high school, siningil siya sa lahat.

Hanggang sa gabing namatay si Kieran habang inililigtas siya.

Habang lumulubog ang yate nila sa ilalim ng nanginginig-sa-lamig na alon, itinulak siya ni Kieran papunta sa rescue boat—may dugo sa labi niya—at binigkas, halos pabulong lang sa bibig, ang mga salitang hindi niya kailanman nasabi:

“Mahal kita.”

Nang tuluyan nang maintindihan ni Summer ang totoo, wala na siya.

Pagkalipas ng tatlong taon, wasak sa lungkot at binabagabag ng PTSD, nabangga niya ang kotse niya—at nagising siyang labing-anim ulit.

Sa pagkakataong ito, buhay ang nanay niya.
At si Kieran, hindi na yung bilyonaryong parang hindi mo kayang lapitan na naaalala niya—kundi isang mahirap na iskolar na parang laging invisible sa mata ng lahat.

Tahimik. Kapos sa tulog. Halos hindi kumakain, nagtitipid at nagbabanat ng buto para masuportahan ang nakakabingi niyang bunso—ang kapatid niyang babae na bingi.

At kapag walang nag-aalok sa kanya ng upuan, si Summer ang magbibigay.

Kasi sa buhay na ’to, ililigtas niya yung lalaking namatay para sa kanya.

Pero ang muling pagkahulog ng loob niya kay Kieran—baka mabungkal nito ang nakapupunit-dibdib na katotohanan kung bakit siya naging gano’n na lalaki… at kung bakit sa tuwing mamahalin niya si Summer, parang laging may kapalit na trahedya.

"Ang puke mo ay basang-basa para sa amin, nagmamakaawa na gamitin namin ito." Ang malalim niyang boses ay nagdulot ng kilabot sa aking katawan.

"Gusto mo ba 'yan, mahal? Gusto mo bang ibigay namin sa maliit mong puke ang hinahanap nito?"

"O...oo, sir." Hiniling ko habang humihingal.


Ang sipag at tiyaga ni Joanna Clover sa unibersidad ay nagbunga nang makakuha siya ng alok na trabaho bilang sekretarya sa kanyang pangarap na kumpanya, ang Dangote Group of Industries. Ang kumpanya ay pag-aari ng tatlong tagapagmana ng mafia, hindi lang sila nagmamay-ari ng magkasamang negosyo, sila rin ay magkasintahan at magkasama na mula pa noong kanilang mga araw sa kolehiyo.

Sila ay sekswal na naaakit sa isa't isa ngunit lahat ng bagay ay pinagsasaluhan nila, kabilang na ang mga babae, at pinapalitan nila ito na parang damit. Kilala sila bilang pinakamapanganib na playboys sa buong mundo.

Gusto nilang pagsaluhan siya, ngunit tatanggapin ba niya ang katotohanang nagkakantutan sila?

Magagawa ba niyang pagsabayin ang negosyo at kasiyahan?

Hindi pa siya kailanman nahawakan ng isang lalaki, lalo na ng tatlo, sabay-sabay pa. Papayag ba siya?

“Agapi (Pag-ibig),” ungol ng isang boses—malalim at makinis, parang pelus—habang dumadampi ang mainit niyang hininga sa tenga ko. Nanginig ang laman ko hanggang sa kaibuturan, at napapahimpil akong impit.

“Words, Principessa (Prinsesa),” sabay isa pang marahan pero may diin na palo sa puwitan ko.

“Pakiusap…” mahinang daing ko. Lalong lumalaki ang pangangailangan ko sa kanila.

“Pakiusap na ano?” tanong ng isa pa.

“Ano’ng gusto mo? Sabihin mo, Neonata (Baby girl),” utos ng nangingibabaw na boses sa grupo—yung tonong hindi pwedeng suwayin.

“Angkinin n’yo ako! Hindi ko na kaya…” sigaw ko. Kumirot ang lalamunan ko habang nagbabadyang tumulo ang luha sa ilalim ng piring.

“O, ’di ba? Hindi naman pala mahirap, ano?” sabi ng isa sa mga boses, at kahit ’di ko siya makita, rinig ko ang ngising naglalaro sa bawat salita.


Si Isabella Moretti, buong buhay, prinsesa. Hanggang sa dumating ang araw na napilitan ang ama niya na humingi ng tulong sa apat na lalaking kayang yumanig ng mundo.

Sina Lucus, Grant, Alex, at Tony—mga lalaking hindi lang makapangyarihan, kundi mga pangunahing haligi rin ng Mafia. Sa opisina, sa kalsada, at sa kama, sila ang batas. Mga lalaking sanay kunin ang gusto nila… at magbahagi ng halos lahat.

Walang pera at laging nasa bingit ng kapahamakan, wala nang ibang mapuntahan si Isabella kundi ang magpakasal—hindi sa isa, kundi sa apat sa kanila. Bawat isa, may alok na sarap na dati’y sa panaginip lang niya naiisip. Pero kung may dalawa pang pamilyang nakaabang para siya’y pabagsakin, makakaligtas ba siya sa kabaliwan?

O sa sandaling aminin niya ang pinakamalalalim niyang pagnanasa, sobra na ba ang kapalit—habambuhay na siyang wasak sa kamay ng mga kilabot na lalaking ’to?

Hindi ko inakala na ang blind date ko… siya pala.

Nang tanungin ako ng estranghero sa medyo madilim na kuwarto ng hotel, “Pwede ba akong lumapit?” Ito ‘yung senaryong minsan ko nang naimagine matapos akong iwanang wasak ng ex-boyfriend ko.

Habang unti-unti niya akong hinuhubaran, dumudulas ang dulo ng mga daliri niya sa balat ko—parang kuryenteng gumapang hanggang batok, panginginig na dumiretso sa gulugod. Napapapikit ako, halos maiyak sa bigat ng lungkot, pero kasabay nun… may naamoy akong pamilyar na amoy. Amoy na parang matagal ko nang kilala—malinis, panlalaki, at nakakalito.

Pero nang bumulong siya sa may tainga ko para simulan ang panunukso, saka ako tinamaan ng realidad—parang binuhusan ng malamig na tubig.

“Justin!” napasinghap ako, humahabol ang hininga, kumakabog ang dibdib habang nare-realize ko—siya ang tatay ng matalik kong kaibigan.


Akala ni Sadie, makakatulong ang blind date sa isang estranghero para makalimot siya sa sakit ng puso—hanggang sa malaman niyang ang lalaking nakasama niya buong gabi ay ang tatay ng best friend niya: si Justin. Sa harap ng bawal na tukso, papayag ba si Sadie na damhin ang pagnanasa, kahit alam niyang napakalaki ng kapalit?

Hinila niya ako sa baywang at inipit—halos itulak—papunta sa pinakamalapit na pader. Yung kamay niya, ginabayan ang nanginginig kong mga binti. Tapos idiniin niya ang mga labi niya sa akin, nagmamadali at gutom sa halik. Baka dahil sa alak, pero ang kakaiba, gusto ko ang bawat dampi ng halik niya—gaya rin ng pagnanais kong maramdaman ang halimaw niyang haba sa loob ko. Kiniliti ng pananabik ang pagkababae ko sa mismong isip pa lang.

Mabangis ang halik niya at walang lambing, pero sunod-sunod pa rin ang ungol na napapakawala niya sa akin. Nakapasok ang mga daliri niya sa loob ng panty ko, at naramdaman kong dumudulas iyon sa basa kong pagkababae. Mabilis ang ritmo—pasok, labas, pasok, labas. Dalawang daliri muna, saka naging tatlo, paulit-ulit niyang itinutulak sa loob ko na parang sabik na sabik.


Gumuho ang mundo ni Rachel Bernett nang durugin ng matagal na niyang nobyo na si Cole Biancardi ang puso niya—sakto pa sa oras na handa na sana siyang sorpresahin ito ng pangarap niyang bakasyon sa Miami. Desidido siyang huwag masayang ang plano—at lalo na, ang dignidad niya—kaya mag-isa siyang nagtungo sa Miami, umaasang doon siya makakahinga at makakapaghilom.

Pero nag-iba ang takbo ng getaway niya nang mapansin siya ng dalawang lalaking nakakaakit at mahirap tanggihan—sina Logan at Draco Biancardi, ang mga karismatikong tiyuhin ni Cole. Habang sumisiklab ang pagnanasa sa pagitan ni Rachel at ng dalawang magkapatid, unti-unting lumilitaw ang mabangis na tunggalian—parehong determinado na angkinin siya. Samantala, dahan-dahang nare-realize ni Cole ang kayamanang pinakawalan niya. Ngayon, habang nakataya ang puso ni Rachel, handa siyang iparamdam kay Cole ang bigat ng pagtataksil nito—pero sa pagkakataong ito, siya na ang may hawak ng lahat ng alas.

Hindi ko naman sinadyang pagnasaan siya. Si Gianni Rossetti—punô ng tattoo, delikado ang dating, doble ang edad ko, at tatay pa ng matalik kong kaibigan.

Dapat bawal siya. Hinding-hindi dapat galawin. ‘Yung klase ng lalaking hanggang pantasya lang—kapag mag-isa ka sa dilim at hinahaplos mo ang sarili mo sa pagitan ng mga hita.

Pero noong gabing nahuli ko siyang nilalamon sa halik ang ibang babae sa tabi ng pool, hindi ko nagawang umiwas ng tingin.
At alam niya ’yon.
Noong nagtama ang madidilim niyang mga mata at ang akin sa salamin, parang bigla akong naging hinahabol. ‘Yung marumi niyang ngisi, iisa ang sinasabi—nakita niya akong hinahawakan ang sarili ko dahil sa kanya, at hindi niya ako hahayaan na kalimutan ’yon.

Ngayon, sa tuwing nandito ako sa bahay niya, parang nauubusan ako ng hangin sa kakaisip sa bibig niya sa pagitan ng mga hita ko. Iniwan ko na ang boyfriend kong nanloloko—para lang mahulog sa mas delikado pa: isang lalaking kayang wasakin ako, durugin, at paamuin hanggang sa magmakaawa ako habang natutulog ang sarili niyang anak sa katabing kuwarto.

Masyado siyang matanda. Masyadong makapangyarihan. Masyadong bawal.

Pero si Gianni, hindi siya nagtatanong—kumukuha siya.
At ayoko siyang tumigil.

"Oo, oo."

Hindi ko mapigilan—kusang pumunit sa mga labi ko ang mga ungol. Sa dilim, hindi ko makita ang itsura ng mukha niya, pero ramdam ko ang ngising punô ng yabang sa labi niya, at ang mga matang nakapikit-kapikit na nakatutok lang sa ’kin na parang laruan.

Mababa ang boses niya, “Gusto mo ’yan? Gusto mo ’yung paraan ng paghawak ko sa ’yo? Gusto mo ’yung paghilod ko sa tinggil mo gamit daliri ko, na parang pag-aari na kita?”

Sunod-sunod ang tango ko, sabay ungol sa sarap, hindi ko na alam kung hanggang kailan ko pa kayang maghintay bago niya ipasok sa ’kin ang kanya. Binilisan niya ang pagdiin ng mga daliri niya, tapos kinuskos niya ang tinggil ko gamit ang isa pa niyang kamay. “Ayan. Sige. Gustong-gusto ko ’yung maliliit mong ungol kapag tinutukso kita.”

Pinilit kong buuin ang mga salita, “P-p-please… tigilan mo na ’ko sa pang-aasar. Ipasok mo na—” napahiyaw ako nang sobra, “gusto kong maramdaman. Sobrang gusto ko. Gusto ko—”

May hingal na kumawala sa labi ko nang bigla niyang isinubsob ang ari niya sa loob ko. Parang namaluktot ang isip ko, gaya ng dahong nalanta. Binuka ko pa ang mga hita ko, at buong bigat siyang sumandal sa ’kin—sobrang bigat para saluhin, pero sobrang gaan para hindi ako manghina sa pananabik. Nagsimula siyang umulos. Bawat tulak, mas malalim at mas mabigat. Sa loob ko. Walang tigil. Ipinulupot ko ang mga paa ko sa likod niya para hindi siya makawala.


Pauwi sa bayang sinilangan niya, nakipagsagutan nang harapan si Rebecca Lewis sa pinaka-walang-awang gagong kinatatakutan sa siyudad; hindi niya alam na ang pa-cute niyang hindi rin naman katalinuhan ay siya palang maglalagay sa kanya sa alanganin.

14 na araw. Isang mansyon. Isang kama. Isang lalaking hindi gano’n kainosente. Ano’ng puwedeng magkamali?

Matapos kamuhian at itakwil sa buong buhay niya dahil sa isang pagkakamali sa nakaraan, nagpasya si Lady Rihanna, anak ng Beta, na lisanin ang Black Hills.
Naglakbay siya bilang isang ligaw, pinatindi ang kanyang kapangyarihan at naging kinatatakutang Your Silver.
Kasama ang kanyang pilak na lobo, handa na siyang magbigay ng impiyerno sa lahat ng tumanggi sa kanya ngunit nakatagpo niya ang kanyang pangalawang pagkakataon na kabiyak, ang Alpha ng Black Rose, na hindi niya matanggihan.
May paparating na kasamaan na kailangan ang dugo ng pilak na lobo upang magtagumpay. Iiwanan ba ni Rihanna ang kanyang sakit at makikipagtulungan sa kanyang mga kabiyak, luma at bago?
O susugod ba siya nang walang pag-aalinlangan sa kasamaan na isinasakripisyo ang kanyang sariling buhay? Tangkilikin ang kapanapanabik na kwentong ito!!