Bölüm 2 Bu Bir İşlem Değil

Keskin bir kapı vuruşu süitin içinde yankılandı.

“Oda servisi, Bay Watson. Kahvaltınız.”

Julian çeki masaya bıraktı, sesi sakin ve mesafeliydi. “Önce bir şeyler ye.”

Köşedeki kadın kıpırdamadı. Sadece ağlamaya devam etti.

Başka bir şey söylemedi—yalnızca çatalını alıp yemeye başladı; her hareketi ölçülü ve zarifti.

“Bir milyon vereceğim,” dedi lokmaların arasında. “Dün gece hiç yaşanmadı. Kimseye söylemeyeceksin.”

Cora’nın başı bir anda kalktı.

Gözleri kıpkırmızıydı ama sesi sakindi. “Bir milyon mu?”

Onu fahişe mi sanıyordu?

Bir şekilde Matt’in yerine geçmiş, onun ilk gecesini mahvetmişti; şimdi de susması için para mı veriyordu?

Boğazı aşağılanmanın acısıyla düğümlendi.

“Tek kelime etmem,” dedi buz gibi. “Ama paranı istemiyorum.”

Zaten kime nasıl anlatabilirdi ki?

Kıyafetlerini yerden toplayıp banyoya girdi ve olduğu yerde dondu.

Aynadaki kadın yabancı gibiydi—saçları darmadağınık, gözleri şiş, yüzü solgundu.

Her şey nasıl bu kadar ters gitti?

Çıktığında Julian hâlâ masadaydı; ağır ağır, sanki hiçbir şey olmamış gibi salatasını yiyordu.

Yüzüne bile bakmadı.

Çek olduğu gibi duruyordu.

⸻

Hilton’ın dışında sabah güneşi gözlerini acıttı.

Telefonu titredi.

Matt’ten mesaj.

Bebeğim, uçağa biniyorum. Dün gece için endişelenme—gelemediğini biliyorum. Seni bekleyeceğim. Dönünce görüşürüz.

Cora olduğu yerde kaldı.

Dün gece odada bile değildi.

Peki o zaman neden gelmediğini sanıyordu?

Dina ona yanlış kartı mı vermişti?

Hayır. Olamazdı. Dina böyle bir şey yapmazdı… değil mi?

Telefonu tekrar çantasına koydu, yanından akıp giden trafiğin bulanık görüntüsüne bakakaldı.

Dünya parlak, gürültülü—ve dayanılmaz derecede yalnız görünüyordu.

Belki Matt döndüğünde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Belki onların hikâyesi böyle bitiyordu.

Göğsü sıkıştı. Onu kaybetme düşüncesi o kadar canını yaktı ki titredi.

Hepsi—dün gece, o hata, o ihanet—tek bir gecede olmuştu.

Dina… gerçekten sen miydin?

Aradı ama açan olmadı.

O da yürümeye devam etti; anılar zihninde acımasız bir film şeridi gibi dönüp durdu.

İlk buluşmaları.

Gece yarısı konuşmaları.

Dün, kendini ona vermeye hazırlanırken hissettiği o ürkek heyecan.

Her anı capcanlıydı—ve şimdi sonsuza dek ulaşılmazdı.

Daha dün düğünleriyle ilgili şakalaşmışlardı.

Her gün arayacağına, her hafta görüntülü konuşacaklarına söz vermişti; sesi duyulsun, yüzü görülsün diye.

Şimdi o sözler paramparçaydı.

Gerçekten hiçbir şey olmamış gibi davranıp onunla yeniden konuşabilir miydi?

Hayır.

Düğün olmayacaktı.

Gelecek olmayacaktı.

Çocuklar olmayacaktı.

Geriye hiçbir şey kalmayacaktı.

⸻

Keskin bir fren sesi düşüncelerini parçaladı.

Cora gözlerini kırpıştırdı ve kendini yolun ortasında dururken fark etti.

Bir araba birkaç santim kala durmuştu.

Sendeleyerek kaldırıma geri çekildi, kalbi gümbür gümbür atıyordu.

Şoför küfretti, sonra gaza basıp uzaklaştı.

Telefonu hâlâ çalıyordu.

Matt’in annesi.

Cora yüzünü sildi, derin bir nefes aldı ve açtı. “Alo…”

Kadının buz gibi sesi onu anında kesti.

“Cora, Matt merkeze alındı. Döndüğünde görevi farklı olacak. İlişkinize onun hoşuna gidiyorsun diye katlandım ama artık farklı eyaletlerdesiniz; en iyisi geri çekil. Ona yapışma.”

Cora’nın telefonu tutan eli titredi.

“Onunla birlikte giden başka bir kız var,” diye devam etti Matt’in annesi, pürüzsüz bir tonla. “Ailesi çok iyi, terfi için onu öneren de oydu. Biz onların daha uygun olduğunu düşünüyoruz. Sen küçük bir yerden geliyorsun—yaşam tarzlarınız farklı. Eğer sen kendin bitirirsen, en iyisi o olur.”

Arama, sessiz bir tıkla sona erdi.

Cora kaldırımda donup kaldı, bir dükkân vitrininin camında kendi yansımasına bakıyordu.

Matt’le birbirlerini içtenlikle sevmişlerdi—peki neden bütün dünya onları ayırmaya kararlıymış gibi geliyordu?